Główny
Masaż

Alfa-blokery: leki stosowane w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego

Alfa-adrenoblockery są nazywane lekami, które mogą spowolnić impulsy nerwowe przechodzące przez synapsę adrenergiczną. Sercem ich działania jest tymczasowa blokada receptorów adrenergicznych (alfa-1 i alfa-2). Ta właściwość jest używana w kardiologii (w celu obniżenia ciśnienia krwi w naczyniach krwionośnych) i urologii.

Stosowanie leków, takich jak alfa-blokery, z zapaleniem prostaty może przywrócić oddawanie moczu, co jest upośledzone z powodu zapalenia prostaty.

Do czego są stosowane blokery alfa?

Układ nerwowy jest bezpośrednio związany z pracą narządów ludzkich i kontrolą mięśni. Kiedy dana osoba jest zdrowa, ten mechanizm nie zawiedzie. Jednak w przypadku zapalenia gruczołu krokowego procesy zapalne mają negatywny wpływ na pracę układu nerwowego. Przede wszystkim jest to widoczne w pracy receptorów, które wywołują spazmy cewki moczowej i gładkie mięśnie pęcherza. Z tego powodu człowiek zwykle nie może iść do toalety, a naruszenie procesu oddawania moczu jest jednym z głównych objawów zapalenia prostaty.

Adrenoblockery alfa są stosowane jako leki w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego. Działają zgodnie z zaleceniami, pomagając rozluźnić gładką tkankę mięśniową, zarówno prostatę, jak i szyjkę pęcherza, zwiększając wypływ porcji moczu. W tym przypadku występuje wyraźny spadek wyraźnych objawów powiększenia prostaty.

W schemacie leków alfa-adrenolityki są podawane w leczeniu w celu zwiększenia skuteczności głównych stosowanych leków. Dlatego w terapii medycznej są one kierowane do drugiej linii działających leków, gdy jest to konieczne:

  • zmniejszyć ciśnienie wewnętrzne w cewce moczowej;
  • zmniejszyć napięcie mięśni gładkich gruczołu krokowego i szyi pęcherza;
  • zwiększyć napięcie osłabionego pęcherza.

Alfa-blokery w patologii gruczołu krokowego są zaprojektowane, aby złagodzić przebieg choroby, ale jej nie wyleczyć. Jest to terapia czysto objawowa. Po ich zastosowaniu obserwuje się następujące efekty:

  • normalizacja odpływu moczu;
  • Relaks mięśni gładkich z redukcją bólu;
  • powrót pożądania seksualnego;
  • eliminacja zastoju krwi w miednicy;
  • zmniejszone objawy łagodnego rozrostu narządów.

Klasyfikacja alfa-blokerów

Leki te są podzielone na:

  • leki nieselektywne blokujące receptory alfa-1 i alfa-2 adrenergiczne (fentolamina, fenoksybenzamina);
  • selektywne krótkodziałające środki, które blokują tylko receptory alfa-1 (prazosyna);
  • selektywne środki długo działające zdolne do blokowania tylko receptorów alfa-1 (terazosin, doksazosyna, alfuzosyna);
  • leki moczopędne (tamsulosyna).

Środki selektywne nie wymagają wstępnego przygotowania i tylko w rzadkich przypadkach powodują łagodne skutki uboczne. Pomimo znaczących zalet, gatunek ten ma jedną właściwość, którą należy wziąć pod uwagę dla mężczyzn w wieku rozrodczym.

Ustalono, że wytrysk wsteczny rozwija się pod działaniem aktywnych składników leku, w którym emisja płynu nasiennego nie występuje w cewce moczowej, ale w pęcherzu. Rozważmy bardziej szczegółowo wszystkie preparaty stosowane w leczeniu patologii gruczołu krokowego.

Niemniej jednak, większość ekspertów zgadza się, że selektywne leki są nieco lepsze niż nieselektywne, ponieważ te ostatnie mają silniejszy wpływ na pęcherz i układ nerwowy.

Tamsulosin

Jeden z najczęściej używanych leków. Ma selektywny wpływ na receptory w gruczole płciowym, szyi pęcherza moczowego i części sterczowej cewki moczowej. Oprócz głównych właściwości wszystkich blokerów, jest w stanie zmniejszyć odpowiedź zapalną i zjawisko niedrożności narządu.

Dostępne w postaci kapsułek po 30 szt. Opakowanie, pokryte dawką głównej substancji - 0,4 mg. W leczeniu zapalenia gruczołu krokowego należy przyjmować 1 kapsułkę 1 raz dziennie podczas śniadania, popijając 150 ml wody lub mleka.

Leczenie trwa 2-3 miesiące, w zależności od zaleceń lekarza prowadzącego. Pierwszy efekt pojawia się po 2 tygodniach stosowania leku.

  • zawroty głowy;
  • tachykardia, reakcje ortostatyczne;
  • utrata apetytu, nudności, wymioty, zaparcia;
  • przedwczesny lub wsteczny wytrysk;
  • swędzenie, wysypka na skórze.
  • nadwrażliwość na składniki środka;
  • skłonność do niedociśnienia z utratą przytomności;
  • ciężkie zaburzenie czynności wątroby.

W chwili obecnej Tamsulosin jest najpopularniejszym przedstawicielem swojej grupy wśród lekarzy.

Doxazosin

Kolejny selektywny antagonista receptorów alfa-1. Ma podobny efekt jak poprzedni lek. Główną różnicą i powodem znacznie mniej popularnego użycia tego narzędzia jest potrzeba miareczkowania podczas aplikacji.

Wyprodukowane w tabletkach 1, 2, 4, 8 mg po 30 sztuk w opakowaniu. Średnia dzienna dawka wynosi 4 mg. Musisz spożywać 1 tabletkę 1 raz dziennie z posiłkami. Pierwszy tydzień wyznacza dawkę 1 mg, po 7 dniach - 2 mg, a więc średnio 4 mg. Przebieg terapii wynosi 3 miesiące.

  • senność, ból głowy, astenia (osłabienie);
  • nieżyt nosa, powstawanie obrzęków obwodowych;
  • nudności, wymioty, biegunka;
  • niezwykle rzadko - nietrzymanie moczu.

Przeciwwskazania - alergie na składniki leku.

Warto powiedzieć, że alfa-adrenoblockery w ostrym przebiegu choroby wykazują słabe wyniki. Wynika to z czasu rozpoczęcia pierwszych efektów. Podczas stosowania Doxazosin ich działanie występuje dopiero po 14 dniach, co jest niewybaczalnie długie podczas ostrych objawów.

Alfuzosin

Jedyny popularny i szeroko stosowany nieselektywny bloker receptorów α. Ma takie same właściwości jak analogi, ale ma wiele wad, z powodu których jest rzadziej stosowany w urologii.

Jest to głównie wpływ na wszystkie receptory alfa w ciele. W rezultacie - rozluźnienie mięśni gładkich naczyń (niedociśnienie), jelit (zaparcie) i dróg oddechowych.

Produkowany w postaci tabletek 5 mg. Dzienna dawka 7,5-10 mg, w zależności od ciężkości choroby i recepty lekarza. Weź 1/2 tabletki (2,5 mg) 3 razy dziennie z posiłkami, po wypiciu 200 ml wody. Przebieg terapii - 2-3 miesiące. Nie można łączyć tego leku z innymi lekami z tej samej grupy. W tym przypadku efekt z obu jest wyrównany.

  • osłabienie, senność, szum w uszach, zawroty głowy;
  • tachykardia, niedociśnienie ortostatyczne, zaostrzenie dławicy piersiowej;
  • suchość w ustach, nudności, wymioty, zaparcia;
  • swędzenie i wysypka na skórze.
  • uczulenie na składniki leku;
  • niewydolność nerek lub wątroby;
  • ataki niedociśnienia w wywiadzie.

Terazozin

Lek dotyczy nieselektywnych środków i wymaga stopniowego zwiększania dziennej dawki. Ilość substancji czynnej podczas pierwszego pobrania nie powinna przekraczać 1 mg. Stopniowo zwiększa się dawkę do 10 mg podczas leczenia podtrzymującego i do 20 mg - w trakcie leczenia zapalenia prostaty. Pierwsze wyniki są odczuwalne 14 dni po rozpoczęciu kursu. Aby uzyskać stabilny efekt kliniczny, potrzeba 1-1,5 miesiąca.

Terazozin jest dostępny w postaci tabletek. Picie ich zaleca się wieczorem przed pójściem spać. Zmniejszy to prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych.

  • astenia;
  • pogorszenie widzenia;
  • obrzęk błony śluzowej układu oddechowego;
  • naruszenia funkcji seksualnych.
  • uczulenie na składniki leku;
  • niewydolność nerek lub wątroby;
  • patologia układu sercowo-naczyniowego.

Wniosek

Leki z tej grupy są bardzo skuteczne w usuwaniu głównych objawów zapalenia gruczołu krokowego. Niemniej jednak należy zrozumieć, że mogą one służyć jedynie jako dodatek do głównego sposobu leczenia.

Ze względu na długotrwały efekt, takie leki z przewlekłym zapaleniem stercza są znacznie bardziej skuteczne niż w ostrej fazie choroby. Przyjmowanie tych funduszy, w celu uniknięcia rozwoju poważnych działań niepożądanych, powinno być wyznaczone wyłącznie przez lekarza prowadzącego.

Pełny przegląd wszystkich rodzajów adrenoblockerów: selektywny, nieselektywny, alfa, beta

Z tego artykułu dowiesz się: jakie są adrenoblockery, jakie grupy są podzielone. Mechanizm ich działania, wskazania, lista leków-adrenoblokerów.

Adrenolityki (adrenoblockery) to grupa leków, które blokują impulsy nerwowe, które reagują na norepinefrynę i adrenalinę. Efekt leczniczy jest przeciwny do adrenaliny i norepinefryny na ciele. Nazwa tej grupy farmaceutycznej mówi sama za siebie - leki, które do niej wchodzą, "przerywają" działanie adrenoreceptorów znajdujących się w sercu i ścianach naczyń krwionośnych.

Takie leki są szeroko stosowane w praktyce kardiologicznej i terapeutycznej w leczeniu chorób naczyniowych i serca. Często kardiolodzy przypisują je osobom starszym z nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami rytmu serca i innymi patologiami sercowo-naczyniowymi.

Klasyfikacja adrenoblockerów

W ścianach naczyń znajdują się 4 typy receptorów: receptory beta-1, beta-2, alfa-1, alfa-2-adrenergiczne. Najczęstsze są alfa i beta-adrenoblockery, które "wyłączają" odpowiednie receptory adrenaliny. Istnieją również alfa-beta-blokery, które blokują wszystkie receptory w tym samym czasie.

Środki każdej z grup mogą być selektywne, przerywając selektywnie tylko jeden typ receptora, na przykład alfa-1. I nieselektywne z jednoczesnym blokowaniem obu typów: beta-1 i -2 lub alfa-1 i alfa-2. Na przykład, selektywne beta-blokery mogą wpływać tylko na beta-1.

Ogólny mechanizm działania adrenoblokerów

Kiedy norepinefryna lub adrenalina jest uwalniana do krwioobiegu, receptory adrenergiczne reagują natychmiast, wiążąc się z nią. W wyniku tego procesu w ciele występują następujące efekty:

  • naczynia zwężone;
  • zwiększa się częstość tętna;
  • wzrasta ciśnienie krwi;
  • wzrost poziomu glukozy we krwi;
  • powiększone oskrzela.

Jeśli istnieją pewne choroby, na przykład arytmia lub nadciśnienie, takie skutki są niepożądane dla osoby, ponieważ mogą wywołać kryzys nadciśnienia lub nawrót choroby. Adrenoblockery "wyłączają" te receptory, więc działają one wprost przeciwnie:

  • rozszerzyć naczynia krwionośne;
  • zmniejszyć częstość akcji serca;
  • zapobiec wzrostowi cukru we krwi;
  • wąskie światło oskrzeli;
  • niższe ciśnienie krwi.

Są to typowe działania, charakterystyczne dla wszystkich rodzajów leków z grupy adrenolitycznej. Ale leki są podzielone na podgrupy w zależności od wpływu na niektóre receptory. Ich działania są nieco inne.

Częste działania niepożądane

Wspólne dla wszystkich adrenoblockerów (alpha, beta) są:

  1. Ból głowy.
  2. Szybkie zmęczenie.
  3. Senność.
  4. Zawroty głowy.
  5. Zwiększona nerwowość.
  6. Możliwe krótkotrwałe omdlenie.
  7. Naruszenie normalnej czynności żołądka i trawienie.
  8. Reakcje alergiczne.

Ponieważ leki z różnych podgrup mają nieco odmienne działanie terapeutyczne, niepożądane konsekwencje ich odbioru również się różnią.

Ogólne przeciwwskazania do selektywnych i nieselektywnych beta-blokerów:

  • bradykardia;
  • zespół słabego węzła zatokowego;
  • ostra niewydolność serca;
  • blok przedsionkowo-komorowy i zatokowo-przedsionkowy;
  • niedociśnienie;
  • Niewyrównana niewydolność serca;
  • uczulenie na składniki leku.

Nieselektywnych blokerów nie można zażywać z astmą oskrzelową i zatrucia chorobą naczyniową, selektywną - w patologii krążenia obwodowego.

Kliknij na zdjęcie, aby powiększyć

Takie leki powinny być przepisywane przez kardiologa lub terapeuty. Niezależny niekontrolowany odbiór może prowadzić do poważnych konsekwencji do śmiertelnego wyniku z powodu zatrzymania akcji serca, wstrząsu kardiogennego lub anafilaktycznego.

Alfa-blokery

Działanie

Adrenoblokery receptorów alfa-1 rozszerzają naczynia w ciele: obwodowe są zauważalne w zaczerwienieniu skóry i błon śluzowych; narządy wewnętrzne - w szczególności jelita z nerkami. Dzięki temu zwiększa się przepływ krwi obwodowej, poprawia się mikrokrążenie tkanek. Opór naczyń na obrzeżach zmniejsza się, a ciśnienie spada, bez odruchowego wzrostu częstości akcji serca.

Poprzez zmniejszenie powrotu krwi żylnej do przedsionka i poszerzenie "obrzeża" obciążenie serca znacznie się zmniejsza. Ze względu na łatwość jego pracy, zmniejsza się stopień przerostu lewej komory, charakterystyczny dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i osób starszych z problemami kardiologicznymi.

  • Wpływa na metabolizm tłuszczu. Alpha-AB obniża poziom trójglicerydów, "zły" cholesterol i zwiększa lipoproteiny o dużej gęstości. Ten dodatkowy efekt jest dobry dla osób cierpiących na nadciśnienie obarczone miażdżycą.
  • Wpływa na metabolizm węglowodanów. Podczas przyjmowania leków wzrasta podatność komórek na insulinę. Z tego powodu glukoza jest wchłaniana szybciej i bardziej wydajnie, co oznacza, że ​​jej poziom nie wzrasta we krwi. Efekt ten jest ważny dla diabetyków, u których alfa-adrenobbloki zmniejszają poziom cukru we krwi.
  • Zmniejsza oznaki stanu zapalnego w narządach układu moczowo-płciowego. Leki te są z powodzeniem stosowane w rozroście gruczołu krokowego w celu wyeliminowania pewnych charakterystycznych objawów: częściowego opróżnienia pęcherza, pieczenia w cewce moczowej, częstego i nocnego oddawania moczu.

Blokery receptorów alfa-2 adrenaliny mają odwrotny skutek: wąskie naczynia krwionośne, wzrost ciśnienia krwi. Dlatego w praktyce kardiologicznej nie są używane. Ale z powodzeniem leczyć impotencję u mężczyzn.

Lista leków

Tabela zawiera listę międzynarodowych niezastrzeżonych nazw leków z grupy blokerów receptorów alfa.

Grupa farmakologiczna - alfa-adrenoblockery

Przygotowania podgrup wykluczone. Włącz

Opis

Preparaty mające zdolność do osłaniania postsynaptycznych receptorów alfa-adrenergicznych w kontakcie z neuroprzekaźników (noradrenalina) lub agonistów krążących we krwi (endogenny adrenalinę leków), podzielone przez selektywną alfa1-adrenoblockery (alfuzosyna, prazosyna, doksazosyna, tamsulosyna, terazosin, itp.) i nieselektywne, blokujące i alfa1-, i alfa2-adrenoreceptory (fentolamina, tropodifen, alkaloidy sporyszu i ich pochodne, nicergolina, propoksan, butyrokoks itp.). Preparaty z tej grupy zapobiegają przechodzeniu impulsów zwężających naczynia przez synapsy adrenergiczne i powodują tę ekspansję tętniczek i precapilarii. Inny efekt, w którym pośredniczy blokada alfa1-adrenoreceptory, to poprawa urodynamiki w łagodnym rozroście gruczołu krokowego (patrz Narzędzia, które wpływają na metabolizm w gruczole krokowym i korektory urodynamiczne).

Alfa-blokery

Adrainolitics to grupa substancji chemicznych, które wpływają na niektóre receptory adrenergiczne. W zależności od tego, na jakie substancje adrenoreceptorowe mają wpływ te substancje, są one podzielone na beta i alfa-blokery. Oparte na nich preparaty są przepisywane w walce z różnymi patologiami serca, układem naczyniowym, w przypadku zaburzeń krążenia i normalizacji ciśnienia.

Preparaty Alfa-blokery

Istnieją dwie główne grupy leków.

Substancje obniżające aktywność postsynaptycznych adenoreceptorów, powodujące rozszerzenie światła naczyń i spadek ciśnienia, a także nadmierne uwalnianie norepinefryny.

Głównym przedstawicielem pierwszej grupy jest Fentolamina, której efektem jest zwiększenie naczyń obwodowych. Gdy substancja jest podawana dożylnie, efekt uzyskuje się w ciągu piętnastu minut.

W medycynie lek jest obecnie stosowany dość rzadko, ale można go przepisać na:

  • odleżyny lub odmrożenia;
  • rozpoznanie guza chromochłonnego;
  • kryzys nadciśnienia;
  • wstrząs krwotoczny;
  • Choroba Raynauda.

Inni przedstawiciele tej grupy:

Selektywne alfa-1-adrenoblockery

Substancje charakteryzują się większą aktywnością i czasem trwania. Mają pozytywny wpływ na poziom cholesterolu we krwi, zmniejszając w ten sposób ryzyko rozwoju miażdżycy. Ponadto substancje nie wpływają na zawartość cukru, nie zwiększają ciśnienia i różnią się niewielką liczbą działań niepożądanych.

Selektywne alfa-blokery obejmują następującą listę leków:

Dzięki swojej skuteczności leki te znacznie wyprzedzają stosowanie fentolaminy. Ich głównym efektem jest zmniejszenie ciśnienia poprzez zmniejszenie tłumienia napięcia naczyniowego. Właściwości zaczynają pojawiać się po około godzinie po spożyciu.

Wskazania do stosowania alfa-adrenoblockerów

Rozważ efekty terapeutyczne niektórych grup leków:

  1. W przypadku patologii obwodowego układu krążenia (choroba Raynauda), w leczeniu długotrwałych gojenia się ran i odleżyn oraz w kontroli guzów chromochłonnych zaleca się stosowanie fentolaminy i tropafenu.
  2. Początkowe stadia rozwoju gruczolaka prostaty są leczone Prozazinem, co poprawia odpływ moczu.
  3. Alfa-1-adrenoblockery były najczęstsze w nadciśnieniu. Rozszerzają naczynia (od najmniejszego do największego), zmniejszając w ten sposób ciśnienie. Zmniejszenie ciśnienia prowadzi do znacznego spadku obciążenia mięśnia sercowego, co powoduje, że leki te są skuteczne w zawale mięśnia sercowego.
  4. Do długotrwałej terapii stosuje się Prazonin i Doxazine.
  5. Właściwości fostopolityczne są wyposażone w fentolaminę i prazoninę.
  6. Diabergergotaminę stosuje się w migrenie, a także w ostrych i zastoinowych postaciach niewydolności krążenia.

Przeciwwskazania Alfa-blokery

Nie podawaj leków osobom, które mają następujące odchylenia:

  • bradykardia;
  • ciężka miażdżyca;
  • kołatanie serca;
  • z chorobą nerek;
  • skłonność do reakcji ortostatycznych, charakterystyczna dla osób starszych z cukrzycą;
  • choroba niedokrwienna bez równoległego podawania beta-blokerów;
  • patologia krążenia mózgowego.

Względne przeciwwskazanie to ciąża.

Działania niepożądane manifestują się jako:

  • nadmierny spadek ciśnienia;
  • początek obrzęku;
  • bóle głowy;
  • błąd pracy serca;
  • tachykardia;
  • rozszerzenie naczyń;
  • obrzęk błony śluzowej;
  • nudności;
  • bezsenność;
  • ból w mięśniach.

Blokery alfa: krótka lista leków

Adrenoblockery to grupa leków, które mogą hamować receptory adrenaliny w układzie krążenia. Oznacza to, że te receptory, które normalnie zareagowały w jakiś sposób na adrenalinę i noradrenalinę, po zażyciu adrenobblerów, przestają to robić. Okazuje się, że działanie adrenoblockerów jest całkowitym przeciwieństwem adrenaliny i noradrenaliny.

Klasyfikacja

Naczynia krwionośne zawierają 4 typy adrenoreceptorów: alfa-1, 2 i beta 1, 2

Adrenoblockery, w zależności od składu leku, mogą wyłącz różne grupy receptory adrenergiczne. Na przykład za pomocą leku można wyłączyć tylko receptory alfa-1-adrenergiczne. Inny lek umożliwia natychmiastowe wyłączenie 2 grup adrenoreceptorów.

Właściwie z tego powodu adrenoblockery dzielą się na alfa, beta i alfa-beta.

Każda grupa ma obszerną listę leków stosowanych w leczeniu różnych chorób.

Skutki narkotyków

Alfa-adrenoblockery 1 i 1,2 mają identyczny efekt. Główna różnica między nimi jest ukryta efekty uboczne, które są zdolne do wywoływania tych leków. Z reguły mają bardziej wyraźne alfa-1,2-adrenoblockery i więcej z nich. I rozwijają się znacznie częściej.

Obie grupy leków są wyraźne działanie rozszerzające naczynia. Efekt ten jest szczególnie wyraźny w błonach śluzowych ciała, jelit i nerek. Pomaga to poprawić przepływ krwi i normalizuje ciśnienie krwi.

Ze względu na działanie tych leków, zmniejszenie powrotu żylnego w przedsionkach. Z tego powodu zmniejsza się obciążenie serca jako całości.

Alfa-adrenoblockery obu grup stosowane są w celu uzyskania następujących wyników:

  • Normalizacja ciśnienia, a także zmniejszenie obciążenia mięśnia sercowego.
  • Popraw krążenie krwi.
  • Uwolnij kondycję ludzi z niewydolnością serca.
  • Zmniejszenie duszności.
  • Zmniejszenie ciśnienia w małym okręgu krążenia krwi.
  • Zmniejszenie wskaźników cholesterolu i lipoprotein.
  • Zwiększ czułość komórek na insulinę. Pozwala to na przyspieszenie wchłaniania glukozy przez organizm.

Warto zauważyć, że stosowanie takich leków zapobiega wzrostowi lewej komory serca i zapobiega rozwojowi odruchu rytmu serca. Leki te mogą być stosowane w leczeniu wolno poruszających się pacjentów, którzy są otyli i mają niską tolerancję glukozy.

Alfa-adrenoblockery są szeroko stosowane w urologia, ponieważ mogą szybko zmniejszyć nasilenie objawów w różnych procesach zapalnych w układzie moczowo-płciowym spowodowanych rozrostem gruczołu krokowego. Oznacza to, że dzięki tym lekom pacjent pozbywa się poczucia nie w pełni opróżnionego pęcherza, rzadko biegnie do toalety w nocy, nie odczuwa pieczenia podczas opróżniania pęcherza.

Jeśli alfa-1-adrenobblagi wpływają na narządy wewnętrzne i serce bardziej, to adrenoblaki alfa-2 wpływają na układ rozrodczy. Z tego powodu leki alfa-2 są stosowane głównie do zwalczania impotencji.

Wskazania do stosowania

Różnica w rodzajach wpływów między alfa-blokerami różnych grup jest oczywista. Dlatego lekarze przepisują takie leki w zależności od zakresu ich stosowania i wskazań.

Alfa-1-adrenoblockery

Leki te są przepisywane w następujących przypadkach:

  • Pacjent jest zauważony nadciśnienie. Leki mogą obniżyć wartości progowe ciśnienia krwi.
  • Angina pectoris. Tutaj leki te mogą być stosowane tylko jako element terapii skojarzonej.
  • Hiperplazja prostaty.

Alfa-1,2-adrenoblockery

Są one przepisywane, jeśli pacjent jest w następującym stanie:

  • Problemy z krążeniem mózgowym.
  • Migrena.
  • Problemy z krążeniem obwodowym.
  • Demencja objawia się w wyniku zwężenia naczyń krwionośnych.
  • Zwężenie naczyń krwionośnych w cukrzycy.
  • Zmiany dystroficzne w rogówce oka.
  • Zanik nerwu wzrokowego z powodu niedotlenienia tlenu.
  • Przerost prostaty.
  • Zaburzenia mikcji.

Alfa-2-adrenoblockery

Zakres stosowania tych leków jest bardzo wąski. Są one odpowiednie tylko do walki impotencja mężczyzn i świetnie sobie z nimi radzą.

Efekty uboczne przy użyciu alfa-blokerów

Wszystkie leki tego typu mają zarówno indywidualne, jak i ogólne skutki uboczne. Wynika to z osobliwości ich wpływu na adrenoreceptory.

Do częste działania niepożądane są:

  • Zawroty głowy.
  • Nadciśnienie tętnicze podczas zmiany pozycji ciała.
  • Zwiększone zmęczenie.
  • Omdlenia stanów.
  • Nerwowość.
  • Nudności.
  • Naruszenie defekacji.
  • Migrena.

Alfa-1-adrenoblockery są w stanie wywołać następujące indywidualne efekty uboczne:

  • Spadające ciśnienie krwi.
  • Opuchnięcie kończyn.
  • Kołatanie serca.
  • Naruszenie rytmu serca.
  • Naruszenie ostrości widzenia.
  • Zaczerwienienie błony śluzowej.
  • Nieprzyjemne uczucie w jamie brzusznej.
  • Pragnienie.
  • Ból za mostkiem i grzbietem.
  • Zmniejszono popęd seksualny.
  • Bolesna erekcja.
  • Alergia.

Alfa-1,2-adrenoblockery mogą prowadzić do następujących problemów:

  • Bezsenność.
  • Nadmierna aktywność.
  • Zimno w nogach.
  • Ból w sercu.
  • Zmniejszony apetyt.
  • Bolesne odczucia za otrzewną.
  • Zgaga.
  • Ciepło.
  • Ból w kończynach dolnych.

Alfa-2-adrenoblockery mogą powodować następujące działania niepożądane:

  • Drżenie kończyn.
  • Wzbudzenie.
  • Niepokój.
  • Nadciśnienie.
  • Zmniejszenie częstotliwości oddawania moczu.

Przeciwwskazania

Adrenoblokerów, podobnie jak innych leków, nie można stosować, jeśli istnieją przeciwwskazania.

W przypadku adrenoblockerów alfa-1, następujące warunki są przeciwwskazaniami:

  • Zaburzenia w pracy zastawki mitralnej.
  • Zredukowany nacisk podczas zmiany pozycji ciała.
  • Problemy z pracą wątroby.
  • Ciąża.
  • Karmienie piersią.
  • Nietolerancja poszczególnych składników leku.
  • Wady serca w połączeniu z niedociśnieniem.
  • Niewydolność nerek.

Alfa-1,2-adrenoblockery nie powinny być podawane pacjentom, którzy:

  • Miażdżyca tętnic obwodowych.
  • Niedociśnienie tętnicze.
  • Nadmierna wrażliwość na składniki leku
  • Bradykardia.
  • Organiczne uszkodzenie mięśnia sercowego.
  • Zawał serca.
  • Ostre krwawienie.

Najmniej przeciwwskazań dla adrenoblockerów alfa-2. Wyjaśnia to wąskość ich zastosowania. Przyjmowanie takich leków zakazane, jeśli pacjent ma:

  • Niewydolność nerek.
  • Alergia na składniki leku.
  • Skoki ciśnienia.

Lista leków

Każda grupa takich leków jest reprezentowana przez obszerną listę leków. Wymienienie ich wszystkich nie ma sensu. Dość krótka lista najpopularniejszych leków:

  • Alfuzosin. Odnosi się do grupy nieselektywnej. Ten lek nie tylko się rozszerza cewka moczowa, ale także pozwala normalizować ciśnienie moczu, łagodzi skurcze i ból podczas oddawania moczu. Przebieg leczenia tym lekiem rozpoczyna się od wieczornego przyjęcia. Dawki i czas trwania kursu określa lekarz prowadzący.
  • Doxazosin. To jest lek selektywny. Wyprodukowane w formie tabletek. Dobrze się w niej pokazuje leczenie zapalenia gruczołu krokowego. Pozwala na poprawę urodynamiki pacjenta. W przeciwieństwie do innych leków nie prowadzi do spadku ciśnienia krwi. Oczywistym negatywnym skutkiem stosowania tego leku jest podwyższony poziom cholesterolu.
  • Terazozin. Ten lek jest często stosowany w leczeniu przerost prostaty. Substancja czynna leku zaczyna działać bardzo szybko - po 15 minutach. Maksymalny efekt osiąga się w ciągu 2 godzin. Po przyjęciu leku pacjent nie może chodzić przez 6 godzin. Podczas przyjmowania tego leku alkohol nie jest dozwolony.

Rola alfa-adrenoblockerów w kompleksowej terapii stanów zapalnych gruczołu krokowego

Przy pomocy alfa-adrenoblockerów eliminowane są zaburzenia oddawania moczu, bóle są zatrzymywane i zwiększa się siła działania. Leki z tej grupy nie są podstawą leczenia, jednak coraz częściej są przepisywane na przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego i gruczolaka prostaty. Przebieg leczenia jest długi i waha się od 4 do 8 tygodni.

Leki stosowane w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego

Leczenie zapalenia gruczołu krokowego jest długim procesem, który zależy od stadium, formy i objawów choroby. Sam lek nie jest przepisywany. Lekarz prowadzący może określić schemat zwalczania stanu zapalnego dopiero po rozpoznaniu i ujawnieniu przyczyn patologii.

Leki stosowane w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego:

  1. Alfa-adrenoblockery. Leki mają na celu poprawę oddawania moczu. Po ich zastosowaniu, napięcie jest usuwane z pęcherza, który jest ściskany przez powiększoną prostatę.
  2. Antybiotyki. W przypadku rozpoznania bakteriologicznego zapalenia gruczołu krokowego przepisywane są leki hamujące rozwój drobnoustrojów chorobotwórczych. Używa się doodbytniczych czopków i zastrzyków.
  3. NLPZ. Są powołani, aby zapobiegać rozwojowi patologii i zatrzymać proces zapalny. Pomaga zmniejszyć ból i dyskomfort podczas oddawania moczu.
  4. Spasmolytics. Przy ich pomocy usuwany jest skurcz mięśni prostaty i pęcherza. Mężczyzna może iść do toalety bez bólu i uprawiać seks, a także ułatwia wypływ soku prostaty.
  5. Preparaty hormonalne. Przypisz do normalizacji tła hormonalnego, poprawy krążenia krwi, wyeliminowania obrzęków.
  6. Preparaty fitoterapeutyczne. Ta grupa leków opiera się na składnikach roślinnych. Ich działanie jest mniej agresywne i ma na celu wyeliminowanie obrzęków i stanów zapalnych, łagodzenie zespołu bólowego i zapobieganie rozprzestrzenianiu się patologii.
  7. Kompleksy witaminowe. Zaprojektowany, aby poprawić odporność lokalną i normalizować procesy metaboliczne.
  8. Leki zwiotczające mięśnie. Z ich pomocą poprawia odpływ wydzieliny gruczołu krokowego, zmniejsza napięcie ścian pęcherza.

Leczenie zapalenia gruczołu krokowego powinno być kompleksowe, ale nie oznacza to, że musisz zażywać wszystkie leki naraz. Do terapii lekami dodaje się fizjoterapię, procedury fizjoterapii. Ponadto wymagane jest wykluczenie szkodliwych produktów.

Ogólna koncepcja alfa-blokerów

Alfa-blokery w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego są lekami drugiego rzutu. Są przepisywane jako dodatek do antybiotyków, środków przeciwzapalnych i przeciwbólowych. Środki z tej grupy są wykorzystywane do eliminacji bólów podczas oddawania moczu i zmniejszenia stanu zapalnego.

Adrenoblockery zmniejszają lub zatrzymują produkcję adrenaliny i noradrenaliny, neutralizując receptory, które są za nie odpowiedzialne. Po zażyciu leków obserwuje się następujący efekt:

  • eliminacja napięcia mięśniowego prostaty i pęcherza moczowego;
  • rozszerzenie naczyń krwionośnych i poprawa krążenia krwi;
  • obniżenie ciśnienia krwi;
  • zmniejszenie stężenia cukru we krwi.

Ponadto leki są stosowane w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych. W przypadku przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego ponad 50% pacjentów ma pozytywny wpływ na 5 dzień terapii.

W gruczolaku gruczołu krokowego te środki zapobiegają interwencji chirurgicznej. Obniżenie się nowotworu obserwuje się już w 2. tygodniu leczenia, a objawy ustępują po pierwszej dawce.

Rodzaje narkotyków i cel użycia

Istnieje pewna klasyfikacja alfa-blokerów. Lekarz przepisuje lek, w zależności od postaci patologii i ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

  1. Nieselektywne. Są przepisane na przewlekłą postać choroby, gdy symptomatologia nie jest tak wyraźna, a w okresie remisji praktycznie nie ma dyskomfortu. Leki te silnie atakują mięśnie pęcherza i układu nerwowego, powodując szereg działań niepożądanych.
  2. Selektywny. Aby szybko wyeliminować obrzęk i tkliwość, przyjmuje się ten typ adrenoblockerów. Są podzielone na leki o krótszej i dłuższej ekspozycji. W przypadku przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego te ostatnie są najbardziej skuteczne. Jednak ich stosowanie może spowodować wytrysk wsteczny, gdy stosunek płciowy nie kończy się na wytrysku.
  3. Uroseptyczny. Leki eliminują napięcie mięśniowe tkanki prostaty, normalizują funkcję zwieracza. Są mianowani na długi odbiór. Efekt obserwuje się dopiero po dwutygodniowej terapii.

Badane leki mają na celu poprawę oddawania moczu, eliminację bólu i zatrzymanie moczu, zapobiegając refluksowi. Aby zwiększyć siłę działania, zmniejszyć bóle głowy i rozszerzyć naczynia mózgowe, należy wyznaczyć adrenolitykę z innej grupy: beta-blokery.

Wpływ tej grupy leków na zapalenie prostaty

Alfa-blokery wpływają na pęcherz i cewkę moczową, zmniejszają obrzęk gruczołu krokowego. W zależności od tego, który enzym jest zablokowany, rozróżnia się dwie klasy, które różnią się mechanizmem działania:

  1. Inhibitory 5-alfa reduktazy. Wytwarzanie hormonu dihydrotestosteronu u męskiego ciała zmniejsza się, co wpływa na patologiczne powiększenie prostaty. Aktywne składniki leku stopniowo się akumulują, więc terapia może trwać do sześciu miesięcy. Blokery tej klasy mogą wpływać na siłę i produkcję plemników.
  2. Alfa-1-adrenoblockery. Lek blokuje rozprzestrzenianie się procesu zapalnego w gruczole krokowym i błonach śluzowych pęcherza. Ich akcja rozpoczyna się już w kilka dni po rozpoczęciu odbioru. Nie są przepisywane na zakaźne zapalenie gruczołu krokowego, ale także na ciężkie formy patologii. 90% mężczyzn nie odczuwało skutków ubocznych terapii.

W ciężkich postaciach zapalenia gruczołu krokowego przepisywane są inhibitory. Podczas leczenia nie należy przyjmować leków zwiększających moc.

Lista najczęściej używanych leków, cechy aplikacji

Alfa-blokery są przepisywane na zapalenie gruczołu krokowego, w zależności od objawów. Istnieje wiele odmian, które mają różne składy substancji czynnych.

Ważnym czynnikiem przy wyborze leku są możliwe reakcje alergiczne, niedociśnienie tętnicze, choroba wątroby lub indywidualna nietolerancja danego pierwiastka. Poniżej znajduje się lista najbardziej skutecznych i popularnych leków tej grupy.

Tramzulosin

Lek ten jest najczęściej przepisywany na przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego i gruczolak, któremu towarzyszą zaburzenia oddawania moczu. "Tamsulosyna" wybiórczo działa na muskulaturę mięśni prostaty i eliminuje napięcie. Ponadto zatrzymuje proces zapalny, pozytywnie wpływa na pęcherz i cewkę moczową.

Postać lecznicza - kapsułki pokryte powłoką. Jedna paczka jest zaprojektowana na 30 dni. Przebieg leczenia wynosi od 4 do 6 tygodni. Lek jest najbardziej bezpieczny i skuteczny, jednak nie zaleca się jego przepisywania.

Jedna kapsułka przyjmuje codziennie rano, po 7-8 godzinach osiąga najwyższe stężenie substancji czynnych. Eliminacja bolesnych objawów i poprawa stanu zdrowia pacjenta następuje po 7-10 dniach.

"Tamsulosin" może powodować następujące działania niepożądane:

  • zaburzenie niestrawności;
  • naruszenie defekacji;
  • naruszenie wytrysku: całkowity brak;
  • reakcja alergiczna.

Najpopularniejszym analogiem tego leku jest "Omnik", zawierają one identyczne składniki. Bez względu na nazwę i cenę, efekt aplikacji jest taki sam.

Terazozin

Lek ten opiera się na substancji terazosin, która wybiórczo wpływa na narządy układu moczowo-płciowego. Jego stosowanie pozwala zmniejszyć obrzęk, rozszerzyć naczynia krwionośne i poprawić krążenie krwi gruczołu krokowego, co przyczynia się do szybkiego powrotu do zdrowia. Jest przepisywany nie tylko na zapalenie, ale także na łagodne nowotwory.

Postacią do dawkowania leku jest tabletka zawierająca 1, 2, 5, 10 mg terazosyny. Minimalny czas leczenia to miesiąc, w którym dawka stopniowo wzrasta. Początkowo zaleca się stosowanie 0,5-1 mg przed snem, pod koniec kursu możliwe jest zwiększenie dawki do 20 mg.

Niekorzystne skutki terapii:

  • obniżenie ciśnienia krwi;
  • szybki impuls;
  • zatrzymanie płynów w ciele;
  • nudności i ból głowy.

"Terazozin" nie jest przepisywany przez beta-adrenoblokatorami grupy beta, leki zwiększające potencję, inhibitory. Samostanowienie i określanie dawek nie tylko nie przynosi pożądanego efektu, ale także szkodzi zdrowiu.

Alfuzosin

"Alfuzozin" odnosi się do grupy nieselektywnych leków. Jest jednak nie mniej popularny niż inne alfa-blokery. Jest przepisywany na zapalenie gruczołu krokowego, gruczolak, inne choroby urologiczne, które prowadzą do naruszenia funkcji układu moczowego. Podczas aplikacji zmniejsza się ciśnienie w gruczole krokowym, zmniejsza się obrzęk, uwalniając pęcherz od ładunku.

Postać dawkowania jest tabletką pokrytą żółtą lub białą membraną, z których każda zawiera 2 lub 5 ml chlorowodorku alfuzosyny. Jest przyjmowany kilka razy dziennie, maksymalna dzienna dawka 10 mg. Przebieg leczenia wynosi od 4 do 6 tygodni.

Następujące działania niepożądane występują w rzadkich przypadkach (ich pojawienie się może wynikać z przedawkowania):

  • niskie ciśnienie krwi;
  • objawy zatrucia, suchość w ustach;
  • osłabienie, zawroty głowy;
  • tachykardia.

Zabrania się przyjmowania adrenoblockerów różnych grup jednocześnie. Skuteczność takiego leczenia jest nieobecna, ponieważ składniki różnych leków wywierają wpływ na organizm.

Doxazosin

"Doxazosin" jest przepisywany w przypadku reakcji alergicznej na wcześniejsze adrenoblockery. Jego działanie ma na celu zablokowanie produkcji męskiego hormonu i poziomu cholesterolu we krwi. Z tego powodu zespół bólu ustala się, problem z oddawaniem moczu jest eliminowany, usuwa się obrzęk gruczołu krokowego. Lek może być stosowany bez dodatkowych leków, jeśli wykryte zostanie zapalenie gruczołu krokowego w początkowym stadium rozwoju.

Postacią do dawkowania jest tabletka lub kapsułka z białym proszkiem, w każdym z 1 do 8 ml substancji aktywnej. Średnio leczenie trwa 6 tygodni, podczas którego co 7 dni stopniowo zwiększa dawkę leku.

W przypadku przedawkowania obserwuje się działania niepożądane podobne do innych adrenoblokerów: nudności, wymioty, niedobór uwagi, osłabienie. Może wystąpić obrzęk twarzy z powodu rozwoju nieżytu nosa. W skrajnych przypadkach tracą napięcie mięśniowe zwieracza i pęcherza, co prowadzi do nietrzymania moczu.

"Doxazosin" zaleca się łączyć z inhibitorami 5-alfa-reduktazy. Leczenie będzie bardziej skuteczne, objawy patologiczne można wyeliminować trzeciego lub czwartego dnia.

Informacje zwrotne na temat leczenia

"Gdy tylko zdiagnozowano u mnie chroniczne zapalenie gruczołu krokowego, lekarz przepisał wiele leków, między innymi adrenoblocker. Brałem "Tramzulosin" podczas zaostrzeń około 2 lat. Bardzo skuteczny środek, w końcu zaczął pomagać po pierwszym dniu terapii. Jednak teraz przestał działać. Urolog powiedział, że ciało jest przyzwyczajone i nie reaguje na substancje czynne, dlatego przepisano "Terazozin".

"Na zalecenie lekarza akceptuję Omnik." Czuję się znacznie lepiej: ból i pieczenie zniknęły, moc powróciła. Jednak produkcja plemników znacznie się zmniejszyła. Nie martw się, bo czytam w Internecie opinie innych mężczyzn, że jest to zjawisko przejściowe. Na następny kurs planuję kupić "Tramzulosin", ponieważ jego cena jest o połowę niższa. "

"Powiedziano mi, aby zwiększyć aktywność fizyczną, w przeciwnym razie efekt terapii lekowej nie będzie. Jednak podczas ataków nie mogłem po prostu pójść do toalety. Po dwutygodniowym podaniu Doxazosin zacząłem chodzić więcej na świeżym powietrzu. I pod koniec kursu mogę biegać rano. "

"Alfa-adrenoblockery to leki, które są uratowane z powodu zapalenia gruczołu krokowego. Przez 5 lat choroby naprzemiennie piłem "Terazozin" i "Alfuzozin". Oboje podeszli do mnie: nie spowodowali żadnych skutków ubocznych i przywrócili moje życie seksualne. "

Alfa-adrenoblockery nie leczą zapalenia gruczołu krokowego. Są one częścią obowiązkowej terapii dla form chronicznych, gdy upośledzona jest funkcja oddawania moczu. Leki są bezpieczne i powodują działania niepożądane tylko w 10% przypadków. Jednak nie zaleca się samodzielnego przepisywania dawki i łączenia ich ze środkami zwiększającymi moc.

Adrenoblockery alfa w nadciśnieniu

Z jakiego nacisku wyskakuje?

Co to jest nadciśnienie

Nadciśnienie tętnicze jest sposobem na życie

Ciśnienie tętnicze - leczenie jest niemożliwe?

Wszystkie choroby od nerwów i brak mobilności

Przyczyny nadciśnienia

Co prowadzi do nadciśnienia

Wysokie ciśnienie krwi

Stres jest główną przyczyną nadciśnienia tętniczego

Nadciśnienie 1,2,3 stopnia

Czy wysokie ciśnienie jest stałym problemem?

Wysokie ciśnienie krwi

Etapy nadciśnienia tętniczego

Wysokie ciśnienie w granicach normalnych

Etapy leczenia nadciśnienia tętniczego

Regulacja ciśnienia krwi

Przed zmierzeniem ciśnienia

Odczyty ciśnienia

Jak zmierzyć ciśnienie

Leczenie farmakologiczne nadciśnienia tętniczego

Leczenie nadciśnienia

Kontrola ciśnienia krwi

Wylecz nadciśnienie za pomocą terapeuty

Odżywianie i dieta na nadciśnienie

Dieta w nadciśnieniu

Alfa i beta-blokery prowadzące do spadku ciśnienia

Leki te, takie jak inhibitory ACE, blokery kanałów wapniowych, wpływają na naczynia krwionośne. Alfa-blokery to: doxazosin, prazosin, terazosin.

Alfa-blokery zapobiegają przechodzeniu impulsów zwężających naczynia do tętnic, powodują rozszerzenie naczyń krwionośnych i prowadzą do spadku ciśnienia krwi. Leki te są szczególnie wskazane przy podwyższonym poziomie złego cholesterolu, który zatyka tętnice (patrz rozdział o cholesterolu).

Podobnie jak preparaty inhibitorów ACE, nie powodują senności, więc możesz prowadzić aktywny tryb życia. Mają one korzystny efekt uboczny: ułatwiają oddawanie moczu ze zwiększeniem gruczołu krokowego u starszych mężczyzn. Niekorzystne działania niepożądane nie trwają długo: występują łagodne zawroty głowy lub omdlenia (rzadko) przy pierwszej dawce, głównie u osób w podeszłym wieku. Beta-blokery.

Leki te działają bezpośrednio na serce, powodując jego zwalczanie rzadziej iz mniejszą siłą, co obniża ciśnienie krwi. Oto one: acebutolol, atenolol, betaksolol, bisoprolol, sarteolol, labetalol, metoprolol, nadolol, propranolol, timolol, talinololu, karwedilol i inni.

Oprócz stosowania choroby nadciśnieniowej, mogą być stosowane w dusznicy bolesnej, ból w klatce piersiowej spowodowany zablokowaniem naczyń krwionośnych, które odżywiają mięsień sercowy. Badania wykazały, że zażywanie beta-blokerów zmniejsza ryzyko kolejnego zawału serca, a tym samym zmniejsza liczbę zgonów w rdzeniach. Jednak beta-blokery nie odpowiadają wszystkim.

Są przeciwwskazane dla tych, którzy cierpią na niewydolność serca, czyli na chorobę, w której serce nie może przenosić krwi przez tętnice. Obniżenie częstości akcji serca z tą chorobą tylko pogorszy sprawę.

Przeciwwskazania do astmy oskrzelowej. Biorąc te leki, diabetycy muszą stale sprawdzać zawartość cukru we krwi, ponieważ może ona wznieść się do niebezpiecznego poziomu. Przy wysokim ciśnieniu krwi musisz sprawdzić poziom cholesterolu we krwi (nawiasem mówiąc, jest to ważne, jeśli nie bierzesz beta-blokerów).

Beta-blokery mogą zmniejszać aktywność seksualną. Mężczyźni mogą powodować impotencję.

Działania niepożądane mogą być tymczasowe, ale należy je zgłaszać lekarzowi prowadzącemu. Zaprzestanie przyjmowania beta-blokerów, bez uzyskania zgody lekarza prowadzącego, jest niemożliwe: leki tego typu zmieniają zasadę serca, a gwałtowne zaprzestanie ich przyjmowania powoduje poważne konsekwencje.

Blokery kanału wapniowego. Wapń pozwala kontrolować napięcie mięśni i pracę mięśni. Narkotyki zmniejszają poziom wapnia, który mięśnie odbierają od naczyń krwionośnych znajdujących się wokół nich. Rezultatem są zrelaksowane i otwarte tętnice. Niektóre blokery działają również bezpośrednio na serce, osłabiając siłę każdego skoku lub spowalniając proces bicia serca. Leki tego typu pomagają również w dusznicy bolesnej. Nie wywołują uczucia zmęczenia i senności, więc ludzie, którzy je przyjmują, mogą prowadzić aktywny tryb życia. Nie zwiększają poziomu cholesterolu, więc są również wykazane z wysokim poziomem cholesterolu.

Leki z tej grupy obejmują: amlodypinę, werapamil, diltiazem, izradipinę, nifedypinę i inne.

Leki na nadciśnienie

Leki obniżające ciśnienie krwi

Szukamy naszego lekarstwa na nadciśnienie

Środki ludowe na nadciśnienie

Nadciśnienie i ziołolecznictwo, leczenie ziołowe

Leczenie miodu nadciśnienia tętniczego

Leczenie sokami na nadciśnienie i udar

Cholesterol w ciele

Adrenoblockery w leczeniu nadciśnienia. Skuteczność blokerów adrenoreceptorów

Odkrycie Alquista w 1949 roku receptory adrenergiczne. postrzegania współczulny wpływ na różne narządy, stanowi podstawę do utworzenia nowej klasy leków, które pozwalają na przeprowadzenie ukierunkowanej stymulującego (agonisty) lub hamowanie (antagonista) działanie na te receptory. Później okazało się, że adrenoreceptory są dalekie od homogeniczności i podzielone są na receptory alfa i beta.

Ponadto w każdej z grup dwie podgrupy - Pierwszy i drugi. Stwierdzono, że pobudzenie receptorów adrenergicznych alfa-1 powoduje skurcz naczyń. Konsekwencją stymulacji receptorów adrenergicznych alfa-2 jest hamowanie uwalniania norepinefryny i wazodylatacji. Stymulacja receptorów beta-1 powoduje zwiększenie częstości akcji serca, zwiększenie pracy, inotropizm, podczas gdy działanie żadnego z receptorów beta-2 nie prowadzi do ekspansji oskrzelików, wazodylatacji.

Do leczenia nadciśnienia tętniczego stosuje się alfa-1-bloker - prazozin, który obniża napięcie tętniczek, a nie zwiększa rytmu serca i nie zwiększa MO; centralne i bezpośrednie działanie na nerki nie ma; nie powoduje zaburzeń metabolizmu. W tym samym czasie jego pierwsza dawka może powodować ciężkie niedociśnienie ortostatyczne. Monoterapia prazosinem często nie jest wystarczająco skuteczna. Zastosuj go w połączeniu z innymi lekami, w szczególności z lekami moczopędnymi.

To samo grupa Alkaloid sporyszowy to alkaloid sporyszowy, dihydroergocrysis, który jest zwykle stosowany w złożonych preparatach (cristepin). Alfa-1-blokery mogą powodować zespół napadowy, ponieważ znacznie rozszerzają obwodową sieć wieńcową. W związku z tym nie są przepisywane na istotne, szczególnie ostre, choroby wieńcowe.

Aktywność alfa-2-agonistyczna adrenoreceptory w leczeniu nadciśnienia tętniczego stosuje się w preparatach, które charakteryzują się głównie działaniem centralnym (klonidyna i dopamina).

Największa wartość w terapii nadciśnienie mają blokery beta-adrenoreceptorów lub beta-blokery (BB). Poprzez swoją aktywność, utrzymywanie się efektu, niewątpliwie należą do głównych leków do leczenia nadciśnienia. Wspólny mechanizm działania dla całej grupy Bb hamujący wpływ na centralnych częściach współczulnego układu nerwowego przy jednoczesnym wzmocnieniu działania układu przywspółczulnego. W początkowej fazie efekt BB prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca, osłabienia kurczliwości serca, spadku MO. W tym samym czasie produkcja reniny nieco się zmniejsza.

Jednak naczynia obwodowe na tym etapie beta-adrenolityki mogą mieć działanie zwężające naczynia krwionośne, wzmocnione z powodu upadku MO. Jeżeli skarga została ograniczona do BB wpływ na serce, pozostaje niewytłumaczalne później (7-14 dni) trwały efekt hipotensyjny, że nadciśnienie tętnicze może być spowodowane tylko przez spadek oporu obwodowego. Okazało się, że nawet przy normalizacji MO, efekt hipotensyjny utrzymuje się. Zmniejszenie skurczu naczyń obwodowych w związku z rosnącym wpływem nerwu błędnego, co zwiększa wrażliwość baroreceptora do poziomu ciśnienia krwi, zmniejszenie wytwarzania katecholamin, spadek produkcji reniny, a w konsekwencji i angiotensyny II.

Ustalono, że ważną rolę w leczeniu nadciśnienia odgrywa kardioprotekcyjne działanie beta-blokerów, które hamują rozwój przerostu mięśnia sercowego. Ponadto stwierdzono, że długotrwałe stosowanie BB może we wczesnych stadiach AH-pristvene odwrócić rozwój przerostu miokardium i naczyń mięśni gładkich.

Treść tematu "Leczenie nadciśnienia tętniczego":

№ 3. Alfa-adrenoblockery jako leki przeciwnadciśnieniowe

Jest napisane: 4 lutego 2013 r. W kategorii Kardiologia i EKG

Czytasz serię artykułów na temat leków przeciwnadciśnieniowych (przeciwnadciśnieniowych). Jeśli chcesz bardziej holistycznego spojrzenia na ten temat, zacznij od samego początku: przegląd leków przeciwnadciśnieniowych działających na układ nerwowy.

Alfa-adrenoblockery zwane lekami, które odwracalnie (tymczasowo) blokują różne gatunki (α1 -, α2 -) receptory adrenergiczne. Alfa1 -stosowane są adrenoblockery leczenie nadciśnienia tętniczego (częściej jako pomocniczy) i do poprawa oddawania moczu z gruczolakiem prostaty.

Klasyfikacja alfa-blokerów

Istnieją nieselektywne i selektywne alfa-blokery. Nieselektywne działaj na oba α1 -, i na α2 -receptory adrenergiczne. Selektywny tylko blok α1 -receptory adrenergiczne.

O mnie nieselektywne alfa-blokery Powiem tylko krótko. Obejmuje to fentolamina, alkaloidy sporyszu i ich pochodne, tropodifen, nicergolina, propoksan, butyroksan itp. Przybliżona lista wskazań do ich zastosowania jest następująca:

  • naruszenia krążenie mózgowe (miażdżyca, udar, itp.)
  • naruszenia krążenie obwodowe (Choroba Raynauda, ​​zatarcie zapalenia wsierdzia itp.)
  • bóle głowy pochodzenie naczyniowe (zwłaszcza migrena),
  • Diagnoza i leczenie pheochromocytoma (łagodny nowotwór, który wydziela norepinefrynę i adrenalinę ),
  • czasami do leczenia kryzys nadciśnieniowy (dożylnie),
  • niektóre leki są stosowane w leczeniu objawów odstawienia (leczenie picia alkoholu).

Alkaloid spory dihydroergokrystyna jest częścią połączonego leku przeciwnadciśnieniowego Normaty (dihydroergokrystyna + rezerpina + klopamid ), szczegóły znajdą się w temacie dotyczącym sympatholytics.

Ze względu na krótki czas trwania działania hipotensyjnego fentolamina, tropafen a inne są używane tylko do zatrzymywania (usuwania) kryzysy nadciśnieniowe i diagnostyka pheochromocytoma (guz rdzenia nadnerczy lub węzłów współczulnego autonomicznego układu nerwowego, uwalniający katecholaminy - noradrenalinę, adrenalinę, dopaminę; występuje u 1 na 10 000 osób i u 1% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym ). Do stałego stosowania jako leki przeciwnadciśnieniowe (przeciwnadciśnieniowe) są mało przydatne.

Selektywna alfa1 -blokery stosowane w kardiologii i urologii:

  1. jako leki hipotensyjne;
  2. do leczenia gruczolaka stercza.

Porównanie selektywnych i nieselektywnych alfa-blokerów

W leczeniu nadciśnienia selektywny alfa-blokery mniejszy wzrost częstości akcji serca (tętno) niż nieselektywne. Przyczyna tego jest w mechanizm negatywnego sprzężenia zwrotnego. związane z naturą w alfa2 -receptory adrenergiczne. Kiedy norepinefryna działa na alfa2 -receptorów, zmniejsza jego wydzielanie w zakończeniach nerwowych (samoobrona organizmu z nadmiernej aktywacji układu współczulno-nadnerczowego). Jeśli α2 -receptory są blokowane przez nieselektywny alfa-bloker, wtedy nic nie ogranicza uwalniania katecholamin. W związku z tym uwalniana jest znacznie większa ilość noradrenaliny, a dzieje się to za pośrednictwem β1 -receptory adrenergiczne zdecydowanie zwiększają częstość akcji serca (patrz poprzedni temat dotyczący rodzajów i efektów receptorów adrenergicznych).

Alfa1 -blokery do leczenia nadciśnienia

Należą do nich prazosyna, doksazosyna i terazosyna.

Ta grupa leków ma swoje zalety i jedną wielką wadę.

Zalety alfa1 -adrenoblockery :

  1. w przeciwieństwie do beta-blokerów i diuretyków, α1 -blokery pozytywnie działać na poziomie całkowitego cholesterolu i trójglicerydów (profil lipidowy) osocza krwi, co zmniejsza ryzyko progresji miażdżycy,
  2. nie wpływają na poziom cukru (glukozy) krwi,
  3. obniżyć ciśnienie krwi bez istotnego zwiększenia częstości akcji serca,
  4. nie wpływają na moc,
  5. mieć niewiele efektów ubocznych, z wyjątkiem jednego - "efekt pierwszej dawki "(Szczegóły poniżej).

Alfa1 -blokery rozszerzają zarówno małe, jak i większe naczynia krwionośne, dlatego ciśnienie krwi maleje bardziej pionowo niż w poziomie. Normalnie, gdy osoba wstaje z łóżka, jego układ nerwowy zwiększa napięcie tętnic, aby dostosować ciało do pionowej pozycji ciała. Wstęp alfa1 -bloker zapobiega takiej adaptacji ciała. Kiedy dana osoba zajmuje pozycję pionową, jego ciśnienie krwi gwałtownie spada, mózg otrzymuje niewystarczającą ilość tlenu, W oczach ciemnieje, głowa się kręci, zakłócona przez ostrą słabość. i pacjent wpada omdlenia. Po upadku (w pozycji poziomej) poprawia się dopływ krwi do mózgu, a wkrótce powraca świadomość. Samo takie omdlenie nie stanowi wielkiego zagrożenia, ale gdy pacjent upadnie, pacjent może spowodować niebezpieczeństwo urazy.

Ostry spadek ciśnienia krwi z możliwą utratą przytomności podczas przejścia z pozycji poziomej do pionowej ma kilka tytułów :

  • niedociśnienie ortostatyczne (z angielskiego. postawa - pozycja, pozycja; Grecki. hipo - Bottom, Eng. napięcie - ciśnienie),
  • niedociśnienie ortostatyczne (z greckiego. ortos - prosto, statos - stojąca),
  • zapaść ortostatyczna (z łaciny. collapsus - upadły).

Niedociśnienie ortostatyczne występuje częściej w recepcji FIRST Selektywna alfa1 -bloker, więc jest również nazywany "efekt pierwszej dawki ". Na przykład prazosin efekt pierwszej dawki występuje najczęściej - w 16% przypadków. W przypadku innych leków z tej grupy (doxazosin i terazosin ) efekt pierwszej dawki jest mniej wyraźny ze względu na fakt, że są one wolniej wchłaniane do przewodu pokarmowego, a zatem efekt pojawia się później. Prazosyna jest przepisywana 2-3 razy dziennie, a doksazosyna i terazosyna mogą być przyjmowane 1 raz dziennie.

Osobiście spotkałem się 2-3 razy z utratą przytomności u pacjentów po pierwszym przyjęciu prazosin lub doxazosin. Czynniki ryzyka omdlenia są:

  • dieta niskosolna (ograniczenie soli kuchennej u pacjentów z nadciśnieniem),
  • biorąc pierwszą dawkę prazosyny w tle leczenie diuretikami (diuretyki).

Zapobieganie omdlenia ortostatycznego przy pierwszym przyjęciu adrenaliny alfa1:

  • wstępnie za kilka dni aby anulować diuretyki,
  • pierwsza dawka alfa1 -powinien być bloker minimalny (patrz instrukcja produktu dla prazosin to jest 0,5-1 mg),
  • Należy przyjąć pierwszą dawkę przed snem. pacjent powinien znajdować się w pozycji poziomej. Następnie, w odstępie kilku dni, dawka dzienna jest stopniowo zwiększana do wymaganej dawki.
  • Ciekawe, że jeśli α1 -bloker spowodował efekt pierwszej dawki i został tymczasowo anulowany ponowne powołanie tego leku w ciągu 1 tygodnia nie prowadzi do działania pierwszej dawki.

    W wieloośrodkowym badaniu klinicznym KIPPAG I (1985, 1989) stwierdzili, że monoterapia prazosin (tj. prazozina przyjmowano jako jedyny lek) w ciągu pierwszych 2-3 dni, to obniżyło dobrze ciśnienie krwi, następnie w dniu 4-5 efekt się zmniejszył (tachyfilaksja), co wymagało zwiększenia dawki. Stabilne działanie przeciwnadciśnieniowe obserwowano pod koniec pierwszego miesiąca leczenia w 50%, pół roku - 75%, 1 rok po rozpoczęciu leczenia - w 53%. W ten sposób monoterapia prazosinem była możliwa w połowie pacjentów, którzy uczestniczyli w badaniu.

    Alfa1 -blokery czasami powodują zatrzymanie płynów w ciele, w tych przypadkach ich przydatne jest łączenie z diuretykami. Oprócz leczenia nadciśnienia tętniczego, alfa1 -blokery z beta-blokerami są często stosowane w leczeniu przewlekła niewydolność serca (patrz mieszane α1 -, β-bloker karwedilol w kolejnym temacie dotyczącym beta-blokerów).

    Doxazosin, terazosin - bardziej nowoczesne leki (w porównaniu z prazosin ) z wygodnym trybem dawkowania (1 raz dziennie) i mniejszym nasileniem działań niepożądanych.

    Alfa1 -blokery w urologii

    Drugie najważniejsze użycie α1 -blokery - leczenie objawów związanych z gruczolak prostaty. bardziej precyzyjnie, z BPH (łagodny przerost prostaty ). Alfa1 -blokery są stosowane w urologii i innych obszarach, na przykład w zapobieganiu nagłemu zatrzymaniu oddawania moczu, w leczeniu przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego itp.

    Od alfy1 -blokery wyłącznie w urologii stosowane są tylko 2 leki:

    Te dwa preparaty są praktycznie nie wpływają na ciśnienie krwi. ponieważ blokują alfa1A -receptory adrenergiczne mięśni gładkich gruczołu krokowego, szyi pęcherza i cewki moczowej 20 razy bardziej aktywny. niż alfa1B -adrenoreceptory mięśni gładkich naczyń krwionośnych. Chociaż ostrożność nie boli.

    Jak to zrobić w kardiologii i urologii są używane:

    Prazozin może być również stosowany w przypadku zaburzeń oddawania moczu, ale w przypadku tych wskazań jest bardzo rzadko przepisywany. Orthostatic omdlenia i kolejne wezwania alarmowe zwykle zdarzają się, gdy chirurg lub urolog przepisuje doksazosynę lub terazosynę i Zapomina ostrzec pacjenta, jak prawidłowo przyjąć pierwszą dawkę. Wiem za nic, co radzę zawsze czytaj instrukcję do każdego leku, który bierzesz za pierwszym razem. To często pozwala uniknąć wielu problemów, ponieważ lekarz w recepcji może nie być na czas lub zapomnieć ostrzec pacjenta o wszystkich niezbędnych rzeczach.