Główny
Masaż

Co to jest łagodny przerost prostaty i jak go leczyć?

Hiperplazja prostaty jest bardzo powszechną patologią. Choroba ta jest również nazywana gruczolakiem prostaty. Jest to choroba urologiczna, łagodny guz narządu gruczołowego.

Dlaczego prostata jest potrzebna

Ten ważny niesparowany narząd męskiego układu rozrodczego ma niewielkie rozmiary. Znajduje się przed odbytem pod pęcherzem. Żelazo produkuje większość nasienia - lekko zasadowy sekret. Sok ten zapewnia mobilność i żywotność plemników.

Od normalnego funkcjonowania prostaty zależy jakość życia, możliwości seksualne przedstawiciela silniejszego seksu. Niedawno eksperci zdiagnozowali łagodniejszy guz tego gruczołu zewnątrzwydzielniczego częściej. Hiperplazja prostaty rozwija się również u zwierząt. Ta dolegliwość często rozwija się u psów.

Przyczyny rozwoju patologii

Etiologiczne czynniki rozwoju naruszeń:

  1. Hormonalna restrukturyzacja organizmu.
  2. Wraz z wiekiem wzrasta poziom żeńskich hormonów płciowych i zmniejsza się liczba mężczyzn. W wyniku tej nierównowagi, która występuje u większości mężczyzn po 50 roku życia, gruczoł krokowy powiększa się. W rezultacie tylna część cewki moczowej jest ściśnięta przez powiększony gruczoł płciowy. Są skurcze mięśni otaczających cewkę moczową.
  3. Powikłanie historii rodziny.
  4. Siedzący tryb życia, gdy mężczyzna nie angażuje się w wychowanie fizyczne. W okolicy miednicy znajduje się wiele mięśni, więzadeł, które muszą stale pracować jak pompa.
  5. Wysoki poziom testosteronu.

Objawy gruczolaka prostaty

Kompleksowy układ nerwowy gruczołu krokowego w gruczolaku natychmiast reaguje na wszystkie patologiczne zmiany, powodując różne naruszenia natury ogólnej i lokalnej. Najmniej nasyconym objawem jest hiperplazja prostaty o 1 stopień.

Najbardziej charakterystyczną cechą patologii jest dysuria - zaburzenie wydalania moczu:

  1. Jej odpływ jest zakłócony, ponieważ człowiek z BPH - łagodny rozrost gruczołu krokowego, ma proliferację - proliferację komórek w dotkniętej gruczole krokowym. Objętość gruczołu męskiego stopniowo rośnie.
  2. We wczesnych stadiach rozwoju choroby w wyniku ściskania dróg moczowych dochodzi do przerzedzania strumienia. Jest skierowany pionowo w dół.
  3. W drugim etapie występują trudności w odpływie moczu.
  4. Noc pollakiuria to wzrost częstotliwości nocnego bolesnego oddawania moczu, który przekracza normę wieku. Mężczyzna często odwiedza toaletę w nocy, ponieważ pozostały mocz pozostaje w pęcherzu, ale ulga w jego stanie nie występuje. Istnieje uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza.
  5. Pacjent cierpi z powodu tarcia, pieczenia.
  6. Nocturia - przewaga nocnego moczu w ciągu dnia.
  7. Stranguria - opóźnienie początku nadmiaru moczu spowodowane obecnością przeszkody w jego wypływie. Pacjent jest zmuszany do wyciskania prasy brzusznej, aby rozpoczął się konieczny akt usuwania strumienia. Przepływ cieczy spada, niekontrolowany, cienki.
  8. Częste przerwy w procesie natryskiwania. Czasami jego intensywność maleje, rozpryskuje się. Opróżnianie pęcherza jest opóźnione.
  9. Stresujące, przerywane oddawanie moczu pod koniec moczu.
  10. Po wizycie w toalecie pacjent ma uczucie ciężkości w podbrzuszu.
  11. W ciężkich przypadkach płyn biologiczny prawie nie pojawia się kropla po kropli, aż do całkowitego zatrzymania oddawania moczu, pomimo nagłego przelewu pęcherza.
  12. Trzeci etap charakteryzuje się ostrym zatrzymaniem moczu. Podczas rozciągania pęcherza pojawia się bardzo silny ból.
  13. Imperatywne nietrzymanie moczu jest nieodpartym pragnieniem usunięcia strumienia.
  14. Stres, drażliwość.
  15. Letarg, niespokojny sen.
  16. Słabe zdrowie fizyczne, zespół asteniczny.
  17. Niezrównoważony stan psychiczny. Ten problem przynosi wiele wrażeń i niedogodności. Grozi poważnymi konsekwencjami.
  18. Konsekwencje gruczolaka prostaty
  19. W miarę wzrostu łagodnego guza funkcje pęcherza są znacznie upośledzone. W końcu często prowadzi to do rozwoju niewydolności nerek.
  20. W przypadku choroby o dowolnym stopniu może wystąpić nagłe zatrzymanie moczu, co wymaga pilnej pomocy lekarskiej. Nawet na tle przyjmowania leków przepisanych przez lekarza, wielu mężczyzn wchodzi na stół operacyjny.
  21. Mogą występować zaburzenia erekcji, zmniejszenie libido, ponieważ ten trend prowadzi do obniżenia poziomu testosteronu.

Istnieje opinia, że ​​gruczolak prostaty może przekształcić się w raka. Opinia ta nie jest całkowicie poprawna, ponieważ gruczolaki i rak prostaty to różne choroby. Rozwijają się z różnych stref i komórek gruczołu krokowego. Te choroby mają podobną symptomatologię. Najczęstszą rzeczą jest to, że obie choroby są hormonozależne.

Leczenie łagodnego rozrostu gruczołu krokowego

W dzisiejszych czasach choroba ta jest skutecznie leczona na różnych etapach jej rozwoju. W środkach terapeutycznych dominują metody zachowawcze i lekarskie. Aby się wyleczyć, musisz konsekwentnie wykonywać wszystkie wizyty u lekarza przez co najmniej jeden miesiąc.

Przeprowadzono kompleksowe działania. Do tej pory do dyspozycji lekarzy są trzy grupy leków do leczenia prostaty:

  1. Alfa-adrenoblockery: omniks, delphas, cardura. Leki wpływające na receptory alfa. Odprężają i przyczyniają się do zmniejszenia objętości gruczołu krokowego. W ten sposób łatwiej jest oddać mocz. Zmniejszają skurcz mięśni szyi i pęcherza oraz tylnej części cewki moczowej. W wyniku tego objawy są usuwane. Ale te leki nie przyczyniają się do zmniejszenia wielkości gruczołu krokowego.
  2. Inhibitory 5-alfa-reduktazy: proscar, avadar. Leki te działają na samą przyczynę gruczolaka prostaty. Lek, który zmniejsza produkcję deerosteronu. Prowadzi to do zmniejszenia wielkości gruczołu płciowego. Przeszkody w oddawaniu moczu są eliminowane. Ale leki te muszą być brane przez długi czas. U niektórych pacjentów powodują one pogorszenie potencji seksualnej, zmniejszenie pożądania seksualnego.
  3. Bezpiecznie jest zatrzymać wzrost gruczolakowatości. Przywraca równowagę hormonalną: obniżony poziom androgenów i podwyższony poziom estrogenów. Lek ten hamuje wzrost gruczolaka na dowolnym etapie choroby.
  4. Leki fitoterapeutyczne wytwarzane z naturalnych surowców.
  5. W przypadku ostrego zatrzymania moczu pacjent musi założyć cewnik.
  6. Stosowane są metody fizjoterapeutyczne: laseroterapia do napromieniania gruczołu krokowego. Elektroforeza lekarska, która umożliwia wstrzykiwanie substancji leczniczych bezpośrednio do gruczołu krokowego.
  7. Darsonwalizacja, masaż, galwanizacja gruczołu w celu poprawy ukrwienia.
  8. Ważne jest, aby wykluczyć napoje alkoholowe z diety.

Jeśli pacjent nie otrzyma niezbędnej terapii

Guz często całkowicie blokuje kanał moczowy. Ból staje się nie do zniesienia. Wreszcie, aby złagodzić człowieka z gruczolakiem może tylko pilna interwencja chirurgiczna. W wielu szpitalach wykonuje się tradycyjną otwartą adenomektomię.

  1. Jest to zaawansowana technologia usuwania guza. W cywilizowanych krajach wolą stosować tę metodę leczenia. Nowoczesne technologie operacji endoskopowych cieni pozwalają na wykonywanie zabiegów chirurgicznych bez nacięć.
  2. Pod kontrolą wideo chirurdzy wchodzą do obszaru gruczołu krokowego przez cewkę moczową. Specjalne ostre urządzenie usuwa nadmiar tkanki tego narządu. Odpływ strumienia poprawia się po uwolnieniu cewki moczowej.

Gruczolak prostaty jest powszechnym zaburzeniem wieku. Każda operacja wiąże się z pewnym ryzykiem powikłań. Dlatego ważne jest, aby zatrzymać chorobę w początkowej fazie jej rozwoju.

Ta patologia nadaje się do skutecznego leczenia.

Jeśli pojawią się objawy gruczolaka prostaty, należy skontaktować się z lekarzem w odpowiednim czasie i rozpocząć niezbędne leczenie. Zdrowie normalizuje się.

Skuteczna terapia gruczolaka stercza (rozrost stercza) u mężczyzn: jak, jak, jak długo to potrwa?

Choroby prostaty są widoczne w urologii. Objawy kliniczne gruczolaka stercza zostały napisane od czasów Hipokratesa.

Jest określany jako poważne choroby, które zmniejszają zdolność do pracy człowieka i często prowadzą go do niepełnosprawności.

Jest uważana za prawdziwą plagę silnej połowy ludzkości i ma tendencję do rozprzestrzeniania się.

W tym artykule dowiesz się, czym jest gruczolak (rozrost) prostaty i jak go leczyć.

Co to jest?

Tak więc przyjrzeć się bliżej koncepcji BPH lub łagodnego rozrostu gruczołu krokowego: Jak to jest być traktowany, a kto jest zagrożone.

Choroba ma wiele synonimów, wśród których są następujące:

  1. Przerost prostaty.
  2. Rozrost węzłów chłonnych gruczołu krokowego.
  3. Przerost gruczolakowaty prostaty.
  4. Gruczolakowata dysmormonalna prostatopatia.
  5. Prostatyzm.

Najbardziej wyraźnym objawem jest zaburzenie oddawania moczu wywołane opóźnieniem w oddawaniu moczu. Zmiany patologiczne w gruczole powodują zwiększenie jego wielkości. Początkowa część cewki moczowej i pęcherza są ściśnięte, istnieje przeszkoda w odpływie moczu.

  • poważne naruszenia funkcji nerek;
  • utrata możliwości odbycia stosunku seksualnego.

Kto jest zagrożony?

Jeśli przewlekłe i ostre zapalenie gruczołu krokowego pojawia się głównie w młodym i dojrzałym wieku, to gruczolak prostaty jest przeznaczeniem mężczyzn w wieku starszym i starczym.

W przeszłości, czym jest gruczoł krokowy BPH, leczenie tej choroby nie było nawet znane, ponieważ wielu po prostu nie żyło do momentu, w którym zaczęło się rozwijać.

Wraz ze wzrostem średniej długości życia częstotliwość rejestracji tej choroby wzrosła dramatycznie. Wśród przyczyn śmiertelności męskiej populacji powyżej 55 lat, ta dolegliwość zajmuje ważne miejsce.

Czynniki przyczyniające się do powstania gruczolaka prostaty:

  1. Siedzący tryb życia.
  2. Picie i alkoholizm.
  3. Seksualne ekscesy.
  4. Brak wychowania fizycznego w trybie dnia.

Etiologia choroby

Pomimo obfitości teorii wskazujących na przyczynę choroby, kwestia ta jest nadal uważana za bardzo trudną.

Przydzielaj następujące powody:

  • długotrwałe przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego;
  • komórki nowotworowe, które pojawiły się w wyniku różnych czynników, zdolnych do złośliwości;
  • brak równowagi w układzie hormonalnym (przysadka, tarczycy, nadnercze);
  • wygaśnięcie funkcji gruczołów płciowych.

Gruczolak jest trudny do zdiagnozowania, ponieważ zmiany w gruczole mogą nie odpowiadać objawom klinicznym. Choroba postępuje potajemnie, więc nie trzeba tłumaczyć szybkiego oddawania moczu dużą ilością pijących płynów. Liczba nocnych i dziennych oddawania moczu tylko wzrośnie.

Zachowawcze leczenie gruczolaka prostaty

Leczenie zachowawcze gruczolaka stercza odbywa się za pomocą następujących metod.

Fizjoterapia

Wśród zachowawczych metod leczenia łagodnego rozrostu gruczołu krokowego duże znaczenie mają efekty aparatów fizjoterapeutycznych.

Istnieje stymulacja obronna organizmu, poprawia miejscowe ukrwienie naczyń krwionośnych i całkowity przepływ krwi.

Biodostępność leków wzrasta, szybko przenikają do gruczołu. W wyniku procedur czas obróbki zostaje znacznie skrócony.

Drgania o niskiej częstotliwości, pole magnetyczne i prąd impulsu urządzenia "Ereton" wpływają na krążenie krwi w gruczole krokowym i promują odwrotny rozwój procesu patologicznego. Fale magnetyczne urządzenia Almag skutecznie łagodzi ból.

Wibroakustyka «Vitafon» jakościowo usuwa skurcz struktur utworzonych przez komórki mięśni gładkich, ułatwia usuwanie metabolitów (ze względu na poprawę drenażu limfatycznego) i dostarczanie składników odżywczych do tkanek (ze względu na stymulację mikrokapilarnego przepływu krwi). Termex miejscowo niszczy patologiczną tkankę gruczołu, uwalniając ściśniętą cewkę moczową.

Masaż

Masaż wykonuje lekarz. Jeśli chodzi o hiperplazję prostaty, masowanie rozrastającej się tkanki jest niewłaściwe.

Oficjalna medycyna uważa, że ​​doprowadzi to do wystąpienia i progresji procesu zapalnego.

Rzadkim wyjątkiem może być pierwszy etap procesu gruczolakowatego, ale tylko urolog określi wskazania w każdym indywidualnym przypadku.

Terapeutyczny trening fizyczny

Lekcje pod okiem doświadczonego metodologa są niewątpliwą korzyścią. Jego rola polega na doborze ćwiczeń i ścisłej dawce w zależności od zmian wieku, indywidualnych cech organizmu i sprawności pacjenta. Gimnastyka specjalna aktywuje funkcję motoryczną i krążenie w narządach miednicy małej. W niektórych przypadkach zestaw ćwiczeń wzmacniających mięśnie brzucha i dna miednicy.

W poniższym wideo, skuteczne ćwiczenia na gruczolaka prostaty:

Przygotowania

Niż w leczeniu gruczolaka prostaty, wybierając leki? Nie stosuje się antybiotyków w przypadku gruczolaka prostaty. Mogą być leczone tylko przez towarzyszące procesy zapalne (odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego itp.). Podczas przepisywania antybiotyków, lekarz z reguły określa wrażliwość mikroflory ujawnionej podczas siewu moczu.

Czasami, z dużym prawdopodobieństwem zakażenia bakteryjnego, stosuje się antybiotyki w postaci czopków doodbytniczych. Najczęściej stosowanymi czopkami są skurcz (papaweryna, buscopan) i ból (znieczulenie, benzokaina). Czopki działają korzystnie na gruczoł i otaczające tkanki.

Doskonały sprawdzony inny mieszaniny olejów, w którym dodaje się środki znieczulające (rokitnik, brzoza, rącznik, wazelina, eukaliptus, brzoskwinia, róża psa).

Ich właściwości fizyczne umożliwiają otoczenie błony śluzowej odbytu, jest dobrze wchłaniany do tkanek, dając szybki efekt. Już w pierwszych dniach mogą znikać nieprzyjemne odczucia i ból, a zjawiska dysuryczne związane z oddawaniem moczu mogą zniknąć.

Leczenie gruczolaka gruczołu krokowego za pomocą hormonów ma długą historię. Leki endokrynne oparte na androgenach nie są bez sprzecznych wyników zgłaszanych przez klinicystów. Poprawiają się funkcje moczowe, a przerost nie zmniejsza się. Przyczyny niezgody należy szukać w zależności od morfologicznego obrazu choroby.

W pierwszym stadium choroby i w obecności przeciwwskazań do operacji pomaga raveron. Przygotowanie leku wiąże się z uwolnieniem ekstraktu z gruczołu krokowego seksualnie dojrzałych zwierząt z białek i hormonów.

Domięśniowo podaje się 1 ml raveronu dziennie, a czas leczenia wynosi 30 ml. Możesz wprowadzić 2 ml co drugi dzień. Rezultatem jest zmniejszenie częstości oddawania moczu, zwiększenie strumienia moczu, zmniejszenie bólu, poprawa ogólnego stanu organizmu.

Alfa-adrenoblockery rozluźniają szyję pęcherza i włókna mięśniowe gruczołu, ułatwiając oddawanie moczu. Charakteryzuje się szybkością eliminacji objawów gruczolaka prstata. Przy pomocy inhibitorów 5-alfa-reduktazy zapobiega się zaburzeniom hormonalnym, które prowadzą do wzrostu tkanki gruczołowej.

Środki ludowe

Podczas leczenia rozrostu gruczołu krokowego można przejść do medycyny ludowej.

Jednym z najlepszych sposobów jest dynia. Owoce otrzymuje się z miazgi. Do każdej szklanki soku dodaj 1 łyżkę stołową miodu.

Pij 1 szklankę soku dyniowego dziennie przez trzy tygodnie. Nasiona dyni są używane na 100 g dziennie przez miesiąc.

Cebulę zaleca się przyjmować przed snem przez 2 miesiące. Napar przygotowany jest z glistnika. 1 łyżkę rośliny w suchej postaci zalać szklanką wrzącej wody i nalegać 2 godziny, a następnie przefiltrować. Dawkowanie: 1 łyżka stołowa przed każdym posiłkiem przez 30 dni.

Można również stosować w leczeniu gruczolaka różne zioła, napoje gazowane, kora osiki, podmor pszczoły. I jak leczyć gruczolaka gruczołu krokowego z łuskami dyni, orzechów laskowych i cebuli przeczytać w naszym artykule.

Jest to najbardziej kompletna odpowiedź na pytanie: "Niż w leczeniu gruczolaka prostaty u mężczyzn?".

Kąpiel nie jest przeciwwskazana, ale należy ją odwiedzać raz na 2 tygodnie, stopniowo zwiększając liczbę wizyt w łaźni parowej i czasu przebywania. Więcej informacji o procedurach wodnych dla gruczolaka prostaty można znaleźć tutaj.

Dieta

Skuteczne leczenie gruczolaka gruczołu krokowego zależy również od stylu życia i odżywiania pacjenta. Szkodliwe stosowanie marynat, przypraw, pikantnych potraw. W diecie gruczolaka gruczołu krokowego występuje umiarkowane ograniczenie białek do 90 gramów dziennie, tłuszcze - do 70, węglowodany - do 400 g. Ilość soli jest zredukowana do minimum. Wolna ciecz powinna być spożywana nie więcej niż 1000 ml. Wartość energetyczna diety wynosi 2700 kilokalorii. Zaleca się stołowe wody mineralne.

Dieta po operacji ma swoją specyfikę.

Metody operacyjne

Leczenie chirurgiczne gruczolaka gruczołu krokowego u mężczyzn dzieli się na paliatywne i radykalne.

W pierwszym przypadku funkcja oddawania moczu poprawia się pośrednio, w drugim następuje całkowite usunięcie łagodnego guza.

Skuteczna resekcja przezcewkowa. Usuwa niedrożność moczu z pęcherza.

Tkanki zwężające szyjkę pęcherza są wycinane przy użyciu endoskopu.

Laparoskopowe usunięcie gruczolaka jest najmniej inwazyjne w porównaniu z operacjami otwartego dostępu.

Kriochirurgia za pomocą specjalnych narzędzi jest w stanie zamrozić gruczoł krokowy i spowodować zniszczenie patologicznych tkanek. W temperaturze -150 stopni Celsjusza proces trwa od 2 do 5 minut.

Szerokie rozpowszechnienie leczenia rozrostu gruczołu krokowego uzyskano dzięki przedawkowaniu adenomektomii. To radykalny rodzaj leczenia. Gruczolak jest całkowicie usunięty.

Wapnowanie laserowe wpływa na tkanki, które są bogato zaopatrzone w naczynia krwionośne. Fotoselektywność zielonego lasera względem hemoglobiny pozwala na usunięcie gruczolaka w wyniku parowania, przy jednoczesnym zachowaniu kapsułki gruczołu i zrębu. Dowiedz się więcej o metodach leczenia operacyjnego gruczolaka prostaty, a także przeciwwskazań i konsekwencji w naszym artykule.

Przydatne wideo

W następnym filmie przydatne informacje na temat leczenia gruczolaka prostaty:

Wniosek

Przy nieskomplikowanym gruczolaku prostaty przebieg leczenia zajmie około miesiąca. I to zależy od szybkiego odwołania się do urologa. Mężczyźni, którzy osiągnęli wiek 50 lat powinni zachować ostrożność w przypadku BPH i regularnie przechodzić badania profilaktyczne.

Dzięki naszemu artykułowi dowiedziałeś się, czym jest gruczolak gruczołu krokowego i jak go leczyć, jednak chcesz raz jeszcze zwrócić uwagę czytelników, że wybór różnych metod, leków, określenie ich dawkowania jest obowiązkiem lekarza. Samoleczenie jest niedopuszczalne!

Co to jest przerost gruczołu krokowego u mężczyzn i jak go leczyć?

Do chwili obecnej jedną z najczęstszych chorób wśród mężczyzn w dziedzinie urologii jest łagodny przerost prostaty. Najczęstsza choroba występuje u osób starszych. Każdego roku wzrasta liczba pacjentów z gruczolakiem prostaty, dlatego lek ten rozwija bardziej skuteczne i bezbolesne metody leczenia.

Co to jest przerost gruczołu krokowego?

Hiperplazja prostaty jest łagodną zmianą w tkankach gruczołu krokowego i zwiększeniem wielkości tego narządu. BPH na pierwszym etapie rozwoju wygląda jak mały węzeł, ponieważ zwiększa się u mężczyzn, zaczyna się naruszenie oddawania moczu.

Gdy wzrost łagodnego guza wzrasta, często nie towarzyszą mu przerzuty, ale jeśli choroba zostanie rozpoczęta, guz może przekształcić się w nowotwór złośliwy. Aby śledzić etap zwyrodnienia łagodnego rozrostu gruczołu krokowego w nowotworze możliwe, badając badanie krwi pod kątem zawartości markera nowotworowego.

Klasyfikacja choroby

Pomimo tego, że patologia rozwija się zgodnie z jedną zasadą, formy i rodzaje formacji są różne. Specjalista, diagnozując, zwraca uwagę na strukturę tkanki guza, jego położenie i kierunek wzrostu. Po zbadaniu tych cech chorobę można podzielić na trzy główne etapy. Każdy etap rozwoju choroby ma swoją własną symptomatologię.

W zależności od umiejscowienia nowotwory dzielą się na 3 typy:

W pierwszym przypadku wzrost gruczołu krokowego następuje w kierunku pęcherza. W początkowym stadium prostata opiera się o dno pęcherza moczowego, a następnie zaczyna w niego rosnąć. Prowadzi to do tego, że szyjka górnej części cewki moczowej jest silnie zdeformowana. Jeśli nie zdiagnozujesz choroby we wczesnym stadium, wtedy guz rośnie i zaczyna naciskać na moczowód - to prowadzi do zmniejszenia jego światła. W tego typu gruczolak gruczołu krokowego jest typowe naruszenie oddawania moczu (częste zapotrzebowanie, zły odpływ moczu). W stanie zaniedbanym patologia może powodować powikłania w postaci ciężkiej niewydolności nerek.

Ważne! Gdy tkanka prostaty proliferuje pod pęcherzem, początkowo występuje na bocznych płatach. Przy tym typie patologii kształt pęcherza i szyjki macicy nie zmienia się silnie, a choroba przebiega prawie bezobjawowo. W takim przypadku człowiek może nawet nie wiedzieć o obecności choroby.

Podwzgórze rurkowe powstaje z tyłu prostaty, która znajduje się w pobliżu odbytnicy. Przy tym typie choroby nie ma dyskomfortu podczas oddawania moczu. Najczęściej pacjent odczuwa dyskomfort podczas wypróżniania.

Klasyfikuj dwa typy gruczolaka prostaty według postaci wzrostu tkanek gruczołów:

  1. Diffusive proliferation of prostate. W tym przypadku gruczoł krokowy zwiększa się równomiernie.
  2. Wzrost guzkowy tkanki gruczołowej. Z tego rodzaju chorobą wewnątrz guzków tworzą się prostaty. W zależności od stadium choroby guzki mogą mieć masę lub jeden.

Rodzaje łagodnego rozrostu gruczołu krokowego

Sama prostata jest zbiorem kilku rodzajów komórek, a mianowicie:

  1. Muskularny.
  2. Gruczoł (są odpowiedzialni za syntezę wydzielin).
  3. Stromal (tworzą tkankę łączną).

Aby określić rodzaj łagodnej hiperplazji, konieczna jest analiza cytologiczna tkanek. Materiał do analizy otrzymuje się przez biopsję.

Po zbadaniu próbek tkanek w laboratorium, specjaliści mogą zdiagnozować jeden z następujących rodzajów chorób:

  1. Włóknista. Ten typ charakteryzuje się oddzieleniem pieczęci od tkanki łącznej narządu. Proliferacja nowotworów następuje z komórek gruczołowych i zrębowych. Pacjent z tą chorobą wymaga ciągłego monitorowania specjalistów, ponieważ prawdopodobieństwo konwersji łagodnego guza na nowotwór złośliwy jest duże.
  2. Gruczołowe. W tym przypadku liczba komórek gruczołu krokowego jest znacznie zwiększona. Często u mężczyzn gruczolak gruczołu krokowego charakteryzuje się wzrostem wielu guzków w tkankach gruczołu krokowego. Chorobie nie towarzyszą objawy i rozwija się raczej powoli. We wczesnym stadium lekarze określają go zupełnie przypadkowo, podczas badania innych chorób lub prof. inspekcja.
  3. Rozrost mięśni. Ten rodzaj choroby obserwuje się u pacjentów jest rzadki.

Etapy rozwoju łagodnego przerostu prostaty

Lek dzieli się na 4 etapy wzrostu gruczolaka prostaty, w zależności od umiejscowienia nowotworu, miar wzrostu, a także poziomu upośledzenia wydalania moczu.

Hiperplazja pierwszej klasy - wyrównawcza

Okresy rozwojowe wahają się od 12 do 36 miesięcy. Przy palpacji pacjent nie odczuwa bólu, prostata jest badana z obecnością wyraźnych granic. Występuje zauważalny wzrost wielkości, rdzeń gruczołu ma gęstszą konsystencję i jest badany jako zagłębienie.

W pierwszym stadium rozrostu gruczołu krokowego mężczyzna odczuwa częstą potrzebę oddawania moczu, głównie w nocy. Ale w tym samym czasie ciśnienie strumienia nie jest silne. Ponadto często nie ma resztkowego moczu w pęcherzu.

Hiperplazja stadium prostaty 2 - subkompensacja

Na tym etapie człowiek czuje, że opróżnianie nie zostało jeszcze zakończone, ale nie może pozbyć się resztek moczu. Pragnienie pójścia do toalety staje się jeszcze częstsze, podczas gdy mocz jest przydzielany przez małe części. Pojawienie się moczu staje się mętne, czasem z domieszką krwi.

Uwaga, proszę! Stagnacja moczu w pęcherzu może powodować dysfunkcje nerek.

Ściany pęcherza są zagęszczane, az czasem nie wyczerpane narządy mogą samodzielnie przydzielić mocz.

Hiperplazja stadium prostaty 3

Na tym etapie zagłębienie pęcherza jest zagęszczane do maksymalnego rozmiaru. Mocz jest bardzo mętny, z zauważalnymi cząsteczkami krwi. Pacjent nie może się opróżnić, ponieważ mocz spontanicznie wypływa z cewki moczowej za pomocą małych kropelek. Często mężczyźni tracą na wadze, skóra staje się blada, często występują zaparcia. Pacjent odczuwa zmęczenie i utratę siły. Z jamy ustnej osób cierpiących na BPH 2 i 3 stopnie, otoczenie odczuwa uporczywy zapach moczu.

Łagodny przerost gruczołu krokowego w stadium 4

Ten etap jest uważany za kontynuację trzeciego etapu, ale różni się złożonością leczenia.

Objawy obecności patologii

Aby nie rozpocząć rozwoju tak skomplikowanej choroby jak łagodny rozrost prostaty, zaleca się, aby mężczyźni natychmiast skonsultowali się z lekarzem po stwierdzeniu pierwszych objawów choroby.

Poniżej znajdują się ogólne duchy BPH, które mogą wystąpić na każdym etapie choroby. Dlatego każdy z tych objawów powinien być traktowany poważnie przez mężczyznę.

  1. Częsta potrzeba oddania moczu.
  2. Słaby nacisk strumienia lub (w zaniedbanej formie) oddawanie moczu w małych kroplach.
  3. Przerywany strumień podczas opróżniania.
  4. Mięśnie brzucha, a także mięśnie dna miednicy, ulegają samoczynnemu odkształceniu podczas wydalania z moczem.
  5. Ciągłe wyczucie pozostałej ilości moczu w jamie pęcherza.
  6. Obecność chorób nerek.

Jeśli występuje manifestacja nawet jednego znaku, nie diagnozuj samodzielnie patologii. Lepiej skonsultować się ze specjalistą.

Metody leczenia gruczolaka prostaty

  1. Przyszła taktyka. Choroba ta zwykle nie powoduje poważnych powikłań, więc pacjenci preferują zarządzanie oczekującymi. Jest to zmiana stylu życia i planowane badanie roczne. Głównym celem takiego leczenia łagodnego rozrostu jest przywrócenie normalnego wydalania z moczem i eliminacja objawów choroby.
  2. Leczenie lekami. Ta metoda leczenia stosowana jest w przypadku, gdy pacjent jest podrażniony objawami patologii.
  3. Interwencja operacyjna. Ostatecznie większość członków silniejszego seksu z ciężkimi i zrelaksowanymi objawami stosuje metodę chirurgiczną. Najczęstszym rodzajem leczenia chirurgicznego jest laserowe usuwanie tkanki gruczołu krokowego.

Operacja jest uważana za właściwą decyzję w obecności następujących komplikacji:

  1. Hematuria (obecność domieszki krwi w moczu).
  2. Zakażenie dróg moczowych różnymi infekcjami.
  3. Choroba nerek.
  4. Kamienie w jamie pęcherza moczowego.
  5. W przypadku, gdy leczenie lekiem BPH nie przynosi rezultatów.

Łagodny przerost gruczołu krokowego - przyczyny, objawy, leczenie.

Łagodny rozrost prostaty (BPH) lub gruczolak prostaty to dość powszechna choroba u starszych mężczyzn.

Jest to łagodna proliferacja komórek gruczołowych prostaty lub jej podścieliska - podstawy prostaty, składającej się z tkanki łącznej.

Termin "łagodny" oznacza korzystny wzrost prostaty - wzrost komórek nie występuje tak agresywnie i niekontrolowanie jak w raku prostaty. Rozszerzająca się tkanka nie kiełkuje do innych narządów i tkanek i nie tworzy przerzutów.

Łagodny przerost gruczołu krokowego jest typową oznaką wieku i dotyka mężczyzn w wieku powyżej 50 lat, ponieważ mają oni problemy z oddawaniem moczu. Patologiczną proliferację prostaty według lekarzy można znaleźć u mężczyzn w wieku 35 lat, ale w większości przypadków jest to trudne, ponieważ nie mają objawów tej choroby.

Dlatego po raz pierwszy gruczolak prostaty rozpoznaje się u mężczyzn w wieku powyżej 50 lat - według statystyk występuje u co drugiego mężczyzny w wieku 50-60 lat, ale tylko 10-20% pacjentów ma objawy kliniczne. W wieku 60-70 lat gruczolak prostaty występuje u 70% mężczyzn, z których objawy kliniczne występują w 25-35% przypadków. W wieku 70-80 lat gruczolak prostaty występuje u 80% mężczyzn, a ponad 80 lat - u 90%. I charakterystyczne jest to, że tylko co piąty wzywa lekarza do pomocy medycznej.

Co dzieje się z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego?

Pojęcie "hiperplazji" w medycynie oznacza zwiększony wzrost komórek w określonej tkance. W przypadku rozrostu gruczołu krokowego mówimy o proliferacji komórek gruczołu prostaty, a także o tkance łącznej tkanki gruczołu krokowego i komórek mięśniowych.

Wzrost wzrostu komórkowego występuje w tym przypadku przez fakt, że naturalna śmierć komórki (apoptoza) występuje przy spowolnieniu. Nadmiar komórek w gruczolaku gruczołu krokowego występuje na obszarze, gdzie gruczoły prostaty w szyi pęcherza moczowego i cewki moczowej (strefa okołotworowa), co powoduje problemy z oddawaniem moczu.

Zewnętrzna strona prostaty stopniowo pogarsza się, gdy rośnie, a mianowicie, istnieje wiele gruczołów, które wytwarzają sekret prostaty. W przeciwieństwie do łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, wzrost jego zewnętrznej strony występuje z rakiem gruczołu krokowego, podczas gdy strefa okołotworowa pozostaje nietknięta.

W zależności od kierunku wzrostu występują 3 formy choroby:

- pod-rurowy: wzrost komórek idzie w kierunku odbytnicy,

- dopęcherzowy: wzrost komórek idzie w kierunku pęcherza,

- retrotrigonal: wzrost komórek następuje pod trójkątem pęcherza moczowego (utworzonego przez moczowód ustami i ujście cewki moczowej, trójkąt Lieto). W rezultacie odpływ moczu jest blokowany nie tylko przez cewkę moczową, ale także przez moczowody.

Może również dochodzić do wzrostu komórek wieloogniskowych.

Jaka jest różnica między gruczolakiem prostaty a łagodnym rozrostem?

W medycynie pojęcie gruczolaka prostaty jest używane jako synonim łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.

Ale nie jest to całkowicie poprawne, ponieważ gruczolak oznacza zwiększoną proliferację komórek tkanki gruczołowej i błon śluzowych, a przy łagodnym rozrostie komórki proliferują również komórki tkanki łącznej i mięśniowej.

Przyczyny łagodnej hiperplazji.

Przyczyny łagodnego rozrostu gruczołu krokowego nie zostały jeszcze w pełni wyjaśnione.

Naukowcy nie znaleźli wspólnego związku choroby z aktywnością seksualną, spożywaniem alkoholu i paleniem tytoniu, wcześniej przenoszonymi chorobami wenerycznymi lub zapalnymi. Istnieje jednak ścisły związek rozwoju choroby z wiekiem, co jest całkiem możliwe ze względu na zmiany hormonalne.

Wiadomo, że mężczyźni, którzy przeszli kastrację, praktycznie nie cierpią na gruczolaka prostaty i łagodny przerost gruczołu krokowego.

Możemy więc rozróżnić następujące rzekome przyczyny choroby:

- Tło hormonalne: uważa się, że poziom męskiego hormonu płciowego testosteronu odgrywa znaczącą rolę w rozwoju choroby. Tak więc, jego obecność u mężczyzn może wywołać początek choroby, podczas gdy wykastrowane mężczyźni nie mogą być praktycznie chory, ponieważ nie mają one rdzeń-jąder centrum testosteronu, a okaże się, że mają tylko niewielką kwotę.

Przypuszczalnie, gdy mężczyzna dorasta, testosteron powoduje wzrost komórkowy w strefie okołotorowej prostaty, ale dokładne procesy wszystkiego, co się wydarzyło, nie są jeszcze jasne. W ten sposób testosteron nie działa bezpośrednio na gruczoł krokowy, ale zamienia się w komórki prostaty w bardziej skuteczną formę - dihydrotestosteron, który jest źródłem problemów, które powstały.

Naukowcy wywodzą się również z faktu, że żeńskie hormony płciowe (estrogeny) odgrywają pewną rolę w rozwoju choroby, ponieważ są one również tworzone w organizmie męskim, tylko w bardzo małej ilości, niż u kobiet.

Wraz z wiekiem poziom testosteronu u mężczyzn spada, podczas gdy ilość estrogenu nie zmienia się, a nawet z powodu tego wzrasta, co prowadzi do względnego wzrostu żeńskich hormonów płciowych, również promując hiperplazję. Ponieważ estrogeny są częściowo tworzone w podskórnej tkance tłuszczowej, nadmiar wagi należy również uznać za czynnik ryzyka początku hiperplazji prostaty.

- zmiana w zrębie gruczołu krokowego - tkance łącznej zlokalizowanej między gruczołowymi komórkami prostaty. Występujące w nim pewne zmiany mogą dodatkowo powodować wzrost komórek z rozwojem przerostu gruczołu krokowego.

- czynnik genetyczny odgrywa również rolę w rozwoju przerostu gruczołu krokowego. Prawdopodobieństwo wystąpienia czynnika genetycznego jest większe, jeśli chodzi o rozwój choroby w młodym wieku. Jeśli operatywne leczenie łagodnego rozrostu gruczołu krokowego przeprowadza się przed ukończeniem 60 lat, to w 50% przypadków choroba ma charakter genetyczny. U mężczyzn w wieku powyżej 60 lat czynnik genetyczny odgrywa rolę tylko w 9% przypadków.

W jaki sposób objawia się choroba?

Z reguły w początkowej fazie choroba nie daje się w ogóle odczuć, a pojawienie się objawów choroby zależy od wielkości hiperplazji, jej lokalizacji i tempa wzrostu.

Podczas choroby występują 3 etapy:

- etap kompensacji. Objawy kliniczne są osłabienie strumienia moczu, częste oddawanie moczu (częstomocz) zwolnić kilka kropel moczu po oddaniu moczu, nocne parcie na mocz (moczenie nocne).

W ciągu dnia normalna częstotliwość może utrzymywać się, ale pacjenci zgłaszają opóźnienie po nocnym śnie. Później zwiększa się częstotliwość oddawania moczu i zmniejsza się objętość moczu. Niemniej jednak, resztkowy mocz w pęcherzu jest nieobecny, ponieważ na tym etapie występuje przerost mięśni pęcherza i jest on całkowicie opróżniony.

Już na tym etapie powyższych dolegliwości mogą kolidować z oddawaniem moczu w miejscu pracy oraz w życiu prywatnym, jak również ograniczyć życie seksualne i wprowadzają dyskomfort psychiczny do tego stopnia, że ​​ludzie mogą wyeliminować kontaktów społecznych jak najwięcej. Badania naukowców oparte na danych 469 osób wykazały wyraźny związek między objawami choroby a jakością życia pacjentów, w tym zmniejszeniem życia seksualnego.

- etap subkompensacji. Charakteryzuje się postępem objawów choroby, poprzez ściskanie cewki moczowej, pojawia się resztkowy mocz z powodu opóźnienia w pęcherzu. Jego objętość wynosi 50-100 ml, podczas gdy sam pęcherzyk powiększa objętość, jego ściany są pogrubione, a ton jest obniżany z powodu dystrofii ściany.

Podczas oddawania moczu, pacjent naciąga mięśnie brzucha i przeponę, co zwiększa ciśnienie w pęcherzu. Sama mikcja staje się przerywana i falująca. Stopniowo przerywana również moczowodów wypływu moczu, z powodu wzrostu ciśnienia w pęcherzu rozszerzają ściany tracą sygnał miedniczki nerkowej rozszerzają się, że postęp prowadzi do rozwoju przewlekłej niewydolności nerek. Czasami mocz jest mętny z domieszką krwi, co może wywołać ostre opóźnienie w oddawaniu moczu.

- etap dekompensacji. Rozwija się w wyniku awarii mechanizmów kompensacyjnych. Charakteryzuje się przepełnionym pęcherzem, jest rozciągnięty, czasami jego górna krawędź może sięgać pępka.

Oddawanie moczu jest prawie niemożliwe, mocz wydalany jest kroplami lub małymi porcjami, podczas gdy próba opróżnienia pacjenta może powodować ból w dolnej części brzucha. W miarę dalszego nadmiernego rozciągania ból może zniknąć, a chęć oddania moczu może ustąpić.

Wszystko to nazywa się paradoksalnym zatrzymaniem moczu, gdy pęcherz jest pełny, a mocz jest wydzielany kroplami. Postępuje czynność nerek z rozwojem opóźnienia mocznicowego w organizmie metabolizmu azotu (mocznik i kreatynina), a także potasu z rozwojem hiperkaliemii.

W medycynie połączenie wyżej opisanych objawów nazywa się "objawami dolnych dróg moczowych" lub SNMT, ponieważ najbardziej dotkniętym jest pęcherz moczowy i cewka moczowa.

Główne metody diagnozy łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.

Podobnie jak w przypadku każdej innej choroby, diagnozę łagodnego rozrostu gruczołu krokowego przeprowadza się według pewnego schematu:

1.Opros pacjent: lekarz uzna skargę pacjenta i kiedy pierwsze objawy choroby, co poprzednio cierpiała, czy zakaźne choroby dróg moczowych cierpiał co lek jest przyjmowany, czy zabiegu, obecność historii rodzinnej, czy reakcje alergiczne są.

2.Osmotr pacjenta, w szczególności przez odbyt, przeprowadza się w celu oceny kształtu i wielkości prostaty, konsystencji, wrażliwość na palpacyjnie (obmacywanie), a obecność rowków pomiędzy płatkami, które zwykle musi być.

Czasami pacjent może zostać poproszony o prowadzenie dziennika.

3. Laboratoryjne metody badań:

-moczu na obecność krwi i leukocytów: krew przerostu prostaty może wystąpić w stanie uszkodzeniu, a leukocyty znakiem zakaźnych i zapalnych chorób dróg oddechowych, może być mętny.

-Inokulacja moczu, wydzielanie gruczołu krokowego i wydzielanie z cewki moczowej w celu wykluczenia infekcyjnej natury choroby.

-definicja specyficznego dla prostaty markera antygenowego raka prostaty. Zwykle powinien być mniejszy niż 4,0 ng / ml.

-biochemiczne badanie krwi w celu identyfikacji markerów przewlekłej niewydolności nerek: kreatyniny, mocznika i elektrolitów, w szczególności potasu. Jeśli te wartości są zbyt wysokie, pacjentowi zaleca się wykonanie urogramu.

4.Instrumentalne metody badań:

-badanie ultrasonograficzne prostaty: ocena wielkości i kształtu gruczołu krokowego, a także objętość resztkowego moczu. Jest wykonywany zarówno przez przednią ścianę brzuszną, jak i przez odbytnicę (przezodbytniczą). Zbadaj także nerki i moczowody - w fazie subskompensacji i dekompensacji moczowody i miednica w nerkach są powiększone, a nerki mogą być powiększone. Ponadto można zidentyfikować możliwe powikłania choroby w postaci kamieni pęcherza i nerek lub pseudo-uchyłków.

-uroflowmetria - określenie zaburzeń oddawania moczu. Ma on na celu określenie czasu i objętościowego natężenia przepływu moczu (dyszy) podczas oddawania moczu. Konieczna jest ocena drożności cewki moczowej i napięcia mięśniowego. Aby to zrobić, pacjent oddaje mocz w lejku miernika uroflow, a następnie graficznego wykresu zmian objętości moczu w czasie i obliczenia objętości, czasu i prędkości. Niezależnie od tego, jakie badania były uzasadnione, objętość moczu powinna wynosić co najmniej 150 ml. Normalna szybkość oddawania moczu wynosi około 20 ml na sekundę, a szybkość poniżej 10 ml na sekundę powoduje podejrzenie zwężenia cewki moczowej, na przykład z przerostem gruczołu krokowego.

-radiologiczne (bez środków kontrastowych) i wydalniczy urografii (środek kontrastowy) może określić, kamieni nerkowych, moczowodów i pęcherza, rozszerzenie pyelocaliceal nerki lub moczowodu systemu, obecność uchyłków w pęcherzu.

-Cystoskopia z gruczolakiem prostaty wykonuje rzadko, głównie w celu wykluczenia innej choroby i przed przygotowaniem do operacji.

-TK i MRI narządów miednicy stosuje się w przypadkach podejrzenia raka gruczołu krokowego w celu wykluczenia lub oceny stopnia uszkodzenia.

5. Rozpoznanie gruczołu krokowego wykonuje się w kontrowersyjnych przypadkach w celu wykluczenia raka prostaty.

Leczenie łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.

Zasadniczo łagodny przerost gruczołu krokowego nie wymaga pilnego leczenia, dopóki nie będzie mu przeszkadzać.

Istnieją 3 metody leczenia choroby - konserwatywna, operacyjna i nieoperacyjna.

1. Leczenie zachowawcze lub lekarskie. Ulegają łagodnemu przebiegowi choroby lub są przeciwwskazania do interwencji chirurgicznej. Istnieje kilka grup leków, które można częściowo ze sobą łączyć:

-alpha-1-frenoblokatory (Alfuzozin, Doksazozin, Tamsulosin i Terazozin). Są odpowiedzialne za rozluźnienie mięśni gładkich w prostacie i cewce moczowej, co poprawia odpływ moczu. Początkowo opracowano je jako leki w celu obniżenia ciśnienia krwi, co czasem tłumaczy ten efekt uboczny. Pacjentom może również przeszkadzać zmęczenie, bóle głowy, obrzęk błony śluzowej nosa i objawy grypopodobne. Zwykle mijają po odstawieniu leku.

-blokery 5-alfa-reduktazy (finasteryd i dutasteryd) blokują enzym 5-alfa-reduktazę, a jednocześnie konwersję testosteronu do dihydrotestosteronu. Pomaga to zatrzymać wzrost komórek gruczołu krokowego, nie zwiększa się dalej i, być może, nawet się zmniejsza. Czasami lek może zająć nawet rok. Do ich typowych skutków ubocznych należą utrata libido, utrata włosów na ciele.

-blokery fosfodiesterazy-5 (Tadalafil, Sildenafil) - blokują również 5-alfa-reduktazę. To rozluźnia mięśnie w pęcherzu i cewce moczowej, co ułatwia oddawanie moczu. Ponadto mają one pozytywny wpływ na zaburzenia erekcji, które mogą wystąpić z hiperplazją prostaty.

-leki antycholinergiczne rozluźniają mięśnie gładkie pęcherza moczowego i cewki moczowej. Stosuje się je do obowiązkowej potrzeby oddania moczu - nagłej, nieprzezwyciężonej i bardzo silnej. Decyzję o ich powołaniu podejmuje lekarz po dokładnym rozważeniu wszystkich za i przeciw.

-preparaty ekstraktu pochodzenia roślinnego z kory śliwki afrykańskiej, ekstrakt z owoców sabalu, leki na bazie żyta, korzeń pokrzywy, nasiona dyni. Mechanizm działania jest inny: niektóre, na przykład, hamują enzym 5-alfa-reduktazę, inne promują naturalną śmierć komórek (apoptozę). W wielu preparatach ziołowych zawiera substancję beta-sitosterolu, która hamuje tworzenie męskich hormonów płciowych.

2. Operatywne metody leczenia.

Są one stosowane, gdy terapia lekowa nie ma pozytywnego wpływu. W tym przypadku istnieje wiele różnych procedur chirurgicznych, które można zastosować do łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Decyzja jest oczywiście podejmowana przez lekarza na podstawie danych klinicznych. Istnieją zatem następujące metody chirurgii:

-Przezcewkowa resekcja prostaty (TURP): standardowa i najczęściej stosowana metoda leczenia chirurgicznego. Jest to operacja zamknięta, w której do cewki moczowej wprowadza się małą rurkę z kamerą wraz z metalową pętlą, do której doprowadzany jest prąd elektryczny. Pod kontrolą wzroku tkanka prostaty jest usuwana warstwa po warstwie za pomocą pętli. Więcej szczegółów na temat TURP, porozmawiamy w osobnym artykule.

-przezcewkowe nacięcie prostaty (TUNP) - zmodyfikowany TURP. Technika jest taka sama, ale tutaj tkanka prostaty nie jest usuwana, ale jest cięta w przestrzeni między szyjką pęcherza a prostatą, co daje wolność cewce moczowej. Ta metoda jest stosowana do rozrostu gruczołu krokowego, gdy gruczoł krokowy nie jest jeszcze zbyt duży. Ale po tej operacji około 15,9% mężczyzn jest zmuszonych do ponownego działania po 10 latach.

-Holownicze laserowe wyłuszczenie gruczołu krokowego jest nowoczesnym "złotym standardem" w leczeniu rozrostu gruczołu krokowego. Jest prowadzony przez cewkę moczową za pomocą lasera holmium o dużej mocy (60-100 W), który usuwa tkankę hiperplastycznego gruczołu krokowego w pęcherzu. Ta metoda jest również skuteczna, podobnie jak otwarta operacja, ale ma mniej skutków ubocznych i lepszy okres regeneracji.

-Embolizacja tętnic gruczołu krokowego w celu zmniejszenia jego ukrwienia. Wykonano w znieczuleniu miejscowym z dostępem przez żyłę udową.

-otwarta operacja jest stosowana w przypadku dużych rozmiarów prostaty, w zaawansowanych przypadkach choroby, uchyłków pęcherza moczowego lub w przypadku obecności kamieni. Przenoszony jest przez ścianę pęcherza i zapewnia całkowite wyleczenie, ale jest dość traumatyczny. Typowymi powikłaniami są stwardnienie szyi pęcherza moczowego, zwężenie cewki moczowej, długotrwałe nietrzymanie moczu.

3. Nieoperacyjne metody leczenia:

-koagulacja mikrofalowa wydatku prostaty w cewce moczowej za pomocą mikrofal, które ogrzewają tkankę prostaty do 70 ° C i niszczą ją w rezultacie. To prowadzi do zmniejszenia narządu. Aby uniknąć uszkodzenia cewki moczowej, jest ona stale chłodzona.

-stenty gruczołu krokowego są wprowadzane do prostaty części cewki moczowej na krótki lub długi okres. Jednocześnie ryzyko powikłań w postaci pogorszenia objawów choroby, przywiązania do infekcji, opadów, nietrzymania moczu jest wystarczająco wysokie, więc 20% stentów należy usunąć w pierwszym roku życia i 50% w ciągu pierwszych 10 lat.

-Podnoszenie prostaty za pomocą tak zwanego implantu urolift. Jest wprowadzany przez cewkę moczową do prostaty i zbiera jej tkankę, przez co rozszerza się średnica cewki moczowej. Takie implanty mogą poprawić jakość życia w 30% przypadków.

-kriodestrukcja, balonowe poszerzenie prostaty, ablacja igłą, skoncentrowane ultradźwięki o dużej mocy.

Wszystkie decyzje dotyczące metod leczenia choroby podejmuje wyłącznie lekarz!

W przypadku braku leczenia łagodny rozrost gruczołu krokowego postępuje zwykle powoli. Ale jednocześnie brak odpowiedniego leczenia może prowadzić do nieodwracalnych procesów w układzie moczowym, aż do rozwoju raka prostaty lub przewlekłej niewydolności nerek. Dzięki szybkiemu dostępowi do lekarza możesz uniknąć powikłań choroby i bezpiecznie się z niej wyleczyć.

Hiperplazja prostaty

Przerost gruczołu krokowego (BPH) - jest powszechnie występującą chorobą prostaty, w których występuje proliferacja komórek komórek prostaty, co powoduje kompresję cewki i, w rezultacie, zaburzenia oddawania moczu. Nowotwór rozwija się ze zrębowego komponentu lub z nabłonka gruczołowego.

Najczęściej choroba jest diagnozowana za 40-50 lat. Według statystyk, do 25% mężczyzn w wieku powyżej 50 lat ma objawy przerostu prostaty, w 65 roku życia choroba jest wykryta u 50% mężczyzn, aw starszym wieku u około 85% mężczyzn.

Dzięki odpowiednio dobranemu w odpowiednim czasie leczeniu rokowanie jest korzystne.

Gruczoł gruczołu krokowego (prostaty) jest niesparowana androgenów rurowy pęcherzykowego gruczołów wydzielania zewnętrznego, które znajduje się poniżej pęcherza przechodzi przez początkowej części cewki - cewki prostaty kołowo obejmuje szyjkę i jej część bliższą. Niższe kanały gruczołu otwierają się w cewkę moczową. Prostata jest w kontakcie z przeponą miednicy, ampułką odbytnicy.

Funkcje prostaty są kontrolowane przez androgeny, estrogeny, hormony steroidowe i hormony przysadki. Sekret wytwarzany przez gruczoł krokowy zostaje wyrzucony podczas wytrysku, biorąc udział w rozcieńczeniu nasienia.

Gruczoł prostaty jest tworzony przez samą gruczołową tkankę, jak również przez tkankę mięśniową i łączną. Proces hiperplazji, tj. Proliferacji patologicznej, zwykle rozpoczyna się w strefie przejściowej gruczołu krokowego, po czym następuje policentryczny wzrost węzłów, po którym następuje wzrost objętości i masy gruczołu. Zwiększenie wielkości guza powoduje przemieszczenie tkanek prostaty z zewnątrz, wzrost jest możliwy zarówno w kierunku odbytnicy, jak i kierunku pęcherza

Zwykle gruczoł krokowy nie zakłóca procesu oddawania moczu i funkcjonowania cewki moczowej jako całości, ponieważ, mimo że znajduje się wokół tylnej części cewki moczowej, nie ściska go. Wraz z rozwojem przerostu gruczołu krokowego część stercza cewki moczowej zostaje ściśnięta, światło zwęża się, utrudniając drenaż moczu.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Jedną z głównych przyczyn rozrostu gruczołu krokowego jest dziedziczna predyspozycja. Prawdopodobieństwo choroby jest znacznie zwiększone, gdy są bliscy krewni cierpiący na rozrost gruczołu krokowego.

Ponadto czynniki ryzyka obejmują:

  • zmiany w tle hormonalnym (przede wszystkim brak równowagi między androgenami i estrogenami);
  • zaburzenia metaboliczne;
  • zakaźne i zapalne procesy układu moczowo-płciowego;
  • podeszły wiek;
  • niewystarczająca aktywność fizyczna, zwłaszcza siedzący tryb życia, przyczyniający się do stagnacji zjawisk w miednicy małej;
  • przechłodzenie;
  • złe nawyki;
  • niedostateczne odżywianie (wysoka zawartość żywności tłuszczowej i mięsnej w diecie przy niewystarczającej ilości włókien roślinnych);
  • wpływ niekorzystnych czynników środowiskowych.

Głównymi celami leczenia przerostu gruczołu krokowego są eliminacja zaburzeń układu moczowego i zapobieganie dalszemu rozwojowi choroby, co powoduje poważne powikłania z pęcherza moczowego i nerek.

Formy choroby

W zależności od kierunku wzrostu rozrost prostaty dzieli się na:

  • sub-tubuzhnuyu (nowotwór wzrasta w kierunku odbytnicy);
  • dopęcherzowy (guz rośnie w kierunku pęcherza);
  • retrotrigonal (guz zlokalizowany jest pod trójkątem pęcherza);
  • wieloogniskowy.

Zgodnie ze znakiem morfologicznym rozrost gruczołu krokowego dzieli się na gruczołowy, włóknisty, mięsniak i mieszany.

Etapy choroby

W obrazie klinicznym rozrostu gruczołu krokowego, w zależności od stanu narządów i struktur układu moczowo-płciowego, rozróżnia się następujące etapy:

  1. Kompensacja. Charakteryzuje się wyrównanym przerostem wypieracza pęcherza moczowego, co zapewnia całkowite opróżnienie moczu, brak zaburzeń w funkcjonowaniu nerek i dróg moczowych.
  2. Subskensacja. Obecność dystroficznych zmian wypieracza, objawy resztkowego moczu, zespół dysuryczny, zmniejszona czynność nerek.
  3. Dekompensacja. Zaburzenie funkcji wypieracza pęcherza moczowego, obecność mocznicy, nasilenie niewydolności nerek, mimowolne wydzielanie moczu.

Objawy rozrostu gruczołu krokowego

Choroba rozwija się stopniowo. Nasilenie objawów przerostu gruczołu krokowego zależy od stadium.

Głównymi oznakami wczesnego stadium procesu nowotworowego są częste oddawanie moczu, nokturia. Gruczoł krokowy jest powiększony, jego granice są wyraźnie określone, konsystencja jest gęsta, strumień moczu w procesie oddawania moczu jest zwyczajny lub nieco wiotczały. Zapalenie gruczołu krokowego jest bezbolesne, środkowy rowek jest dobrze wyczuwany. Pęcherz opróżnia się całkowicie. Czas trwania tego etapu wynosi 1-3 lat.

Na etapie subskompensacji ściskanie cewki moczowej jest bardziej wyraźne, charakterystyczna jest obecność resztkowego moczu, pogrubienie ścian pęcherza moczowego. Pacjenci skarżą się na uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza po oddaniu moczu, czasami - mimowolny przydział niewielkiej ilości moczu (wyciek). Mogą występować oznaki przewlekłej niewydolności nerek. Mocz podczas oddawania moczu jest wydzielany małymi porcjami, może być mętny i zawiera domieszkę krwi. Z powodu stagnacji w pęcherzu mogą tworzyć się kamienie.

Na tle łagodnego przerostu stercza może wystąpić poważne choroby dróg oddechowych: kamienie nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza, zapalenie cewki moczowej, przewlekła i ostra niewydolność nerek, pęcherza moczowego uchyłki.

Na zdekompensowanym etapie choroby objętość uwolnionego moczu jest nieznaczna, mocz może być uwalniany przez kroplę, jest mętny, z odrobiną krwi (rdzawy kolor). Pęcherz moczowy jest rozciągnięty z dużą ilością resztkowego moczu.

Objawy rozrostu gruczołu krokowego w późniejszych etapach obejmują utratę masy ciała, suchość w ustach, zapach amoniaku w wydychanym powietrzu, zmniejszenie apetytu, niedokrwistość, zaparcia.

Diagnostyka

Rozpoznanie rozrostu gruczołu krokowego opiera się na danych zebranych ze skarg i anamnezy (w tym wywiadu rodzinnego), badaniu pacjenta, a także szeregu badań instrumentalnych i laboratoryjnych.

Podczas badania urologicznego ocenia się stan zewnętrznych narządów płciowych. Badanie palców pozwala określić stan gruczołu krokowego: jego kontur, tkliwość, obecność rowka między płatami prostaty (zwykle obecnymi), obszarami zagęszczania.

Przypisywanie i biochemiczne badanie krwi (określone elektrolity, mocznik, kreatynina), ogólnie w moczu (obecność leukocytów, czerwone ciałka krwi, białka mikroorganizmów, glukoza). Określić stężenie we krwi antygenu specyficznego dla prostaty (PSA), którego zawartość wzrasta wraz z przerostem gruczołu krokowego. Konieczne może być przeprowadzenie bakteriologicznej hodowli moczu w celu wyeliminowania patologii infekcyjnej.

Główne metody instrumentalne to:

  • USG przezodbytnicze (określenie wielkości prostaty, pęcherza, stopień wodonercza, jeśli występuje);
  • urofluometria (oznaczanie wskaźnika objętościowego oddawania moczu);
  • urografia i urografia wydalnicza; i inni.

Najczęściej choroba jest diagnozowana za 40-50 lat. Według statystyk, do 25% mężczyzn w wieku powyżej 50 lat ma objawy przerostu prostaty.

Jeżeli diagnostyka różnicowa jest konieczna w przypadku raka pęcherza moczowego lub kamicy moczowej, stosuje się cystoskopię. Ta metoda jest również pokazana w obecności historii chorób przenoszonych drogą płciową, długotrwałego cewnikowania, urazu.

Leczenie przerostu gruczołu krokowego

Głównymi celami leczenia przerostu gruczołu krokowego są eliminacja zaburzeń układu moczowego i zapobieganie dalszemu rozwojowi choroby, co powoduje poważne powikłania z pęcherza moczowego i nerek.

W niektórych przypadkach ograniczona do dynamicznej obserwacji pacjenta. Dynamiczna obserwacja obejmuje regularne badania (w odstępie sześciu miesięcy lub roku) u lekarza bez żadnej terapii. Przyszłe taktyki są uzasadnione w przypadku braku poważnych klinicznych objawów choroby z brakiem bezwzględnych wskazań do interwencji chirurgicznej.

Wskazania do terapii lekowej:

  • obecność objawów choroby, która wywołuje u pacjenta lęk i obniża jakość jego życia;
  • obecność czynników ryzyka dla postępu procesu patologicznego;
  • przygotowanie pacjenta do interwencji chirurgicznej (w celu zmniejszenia ryzyka powikłań pooperacyjnych).

W leczeniu rozrostu gruczołu krokowego można przepisać:

  • selektywny α1-blokery (skuteczne w przypadku ostrego zatrzymania moczu, w tym genezie pooperacyjnego, w którym nie ma pełnej opróżnianie pęcherza ponad 6-10 godzin po operacji, poprawy czynności serca ze współistniejącą chorobą niedokrwienną serca);
  • inhibitory 5-alfa-reduktazy (zmniejsz rozmiar gruczołu prostaty, wyeliminuj makrohematurię);
  • preparaty na bazie ekstraktów roślinnych (zmniejszenie nasilenia objawów).

W przypadku ostrego zatrzymania moczu okazuje się, że pacjent z przerostem prostaty przebywa w szpitalu z cewnikowaniem pęcherza.

Merytoryczne leczenie androgenem przeprowadza się w obecności laboratoryjnych i klinicznych objawów związanych z wiekiem niedoborów androgenów.

Pojawiły się sugestie możliwego złośliwego przerostu gruczołu krokowego (tj. Zwyrodnienia na raka), ale nie zostały one udowodnione.

Absolutnymi wskazaniami do chirurgicznego leczenia przerostu gruczołu krokowego są:

  • nawrót ostrego zatrzymania moczu po usunięciu cewnika;
  • brak pozytywnego efektu terapii zachowawczej;
  • tworzenie uchyłka lub dużych kamieni pęcherza moczowego;
  • przewlekłe procesy zakaźne układu moczowo-płciowego.

Interwencja chirurgiczna w przypadku rozrostu gruczołu krokowego jest dwojakiego rodzaju:

  • adenomektomia - wycięcie hiperplastycznej tkanki;
  • prostatektomia - resekcja prostaty.

Operację można przeprowadzić metodami tradycyjnymi lub minimalnie inwazyjnymi.

Do transforycznej adenomektomii z dostępem przez ścianę pęcherza zwykle stosuje się w przypadku wewnątrztikularnego wzrostu nowotworu. Ta metoda jest nieco traumatyczna w porównaniu z minimalnie inwazyjnymi interwencjami, ale z dużym prawdopodobieństwem zapewnia kompletne wyleczenie.

Przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego charakteryzuje się wysoką wydajnością i niskim urazem. Ta metoda endoskopowa polega nie trzeba wyciąć zdrowej tkanki w podejściu do danego obszaru, pozwala osiągnąć niezawodną kontrolę hemostazy i mogą być również wykonywane u pacjentów w podeszłym wieku ze współistniejącą patologią.

Przezcewkowa ablacja igły gruczołu krokowego polega na wprowadzeniu elektrod igłowych do hiperplastycznej tkanki gruczołu krokowego, a następnie zniszczeniu patologicznych tkanek za pomocą promieniowania o częstotliwości radiowej.

Przezcewkowa waporyzacja gruczołu krokowego odbywa się za pomocą elektrod wałkowych (elektrowaporizacja) lub laserowych (laserowe odparowanie). Metoda polega na odparowaniu hiperplastycznej tkanki gruczołu krokowego przy równoczesnym suszeniu i koagulacji. Również w leczeniu przerostu gruczołu krokowego można zastosować metodę kriodestrukcji (leczenie ciekłym azotem).

Embolizacja tętnic prostaty odnosi się do operacji wewnątrznaczyniowych i polega na zatkaniu przez medyczne polimery tętnic zasilających gruczoł krokowy, co prowadzi do jego zmniejszenia. Operacja wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym poprzez dostęp przez tętnicę udową.

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia rozrostu gruczołu krokowego, zaleca się, aby w porę zwrócić się o pomoc lekarską na pierwsze oznaki zaburzeń układu moczowego, a także aby przeprowadzać coroczne badania profilaktyczne urologa w wieku 40 lat.

Endoskopowe wyłuszczenie stercza laserem holmium-lowym wykonuje się za pomocą lasera Holmium o mocy 60-100 W. Podczas operacji hiperplastyczną tkankę prostaty wycina się do jamy pęcherza moczowego, po czym węzły gruczołowe należy usunąć za pomocą endomorfatora. Skuteczność tej metody jest zbliżona do skuteczności otwartej adenomektomii. Zaletami są mniejsze prawdopodobieństwo powikłań w porównaniu z innymi metodami i krótszy okres rehabilitacji.

Pacjentowi zaleca się przestrzeganie diety z wyjątkiem diety pikantnych, pikantnych, tłustych potraw, napojów spirytusowych.

Możliwe powikłania i konsekwencje

Na tle łagodnego przerostu stercza może wystąpić poważne choroby dróg oddechowych: kamienie nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza, zapalenie cewki moczowej, przewlekła i ostra niewydolność nerek, pęcherza moczowego uchyłki. Ponadto konsekwencją zaniedbanej hiperplazji może być orhoepididimit, zapalenie gruczołu krokowego, krwawienie z gruczołu krokowego, zaburzenia erekcji. Pojawiły się sugestie o potencjalnej złośliwości (tj. Zwyrodnieniu na raka), ale nie zostały udowodnione.

Prognoza

Dzięki odpowiednio dobranemu w odpowiednim czasie leczeniu rokowanie jest korzystne.

Zapobieganie

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia rozrostu gruczołu krokowego, zalecamy:

  • w wieku 40 lat - coroczne badania profilaktyczne prowadzone przez urologa;
  • szybki dostęp do opieki medycznej przy pierwszych oznakach zaburzeń mikcji;
  • odrzucenie złych nawyków;
  • unikanie hipotermii;
  • racjonalne żywienie;
  • regularne życie seksualne ze stałym partnerem;
  • wystarczająca aktywność fizyczna.