Główny
Masaż

IDU - śródnabłonkowa neoplazja prostaty

Problem histologicznych komórek progenitorowych gruczolakoraka prostaty we współczesnej urologii jest bardzo nie do końca zbadany. Obecnie mamy morfologiczny opis różnych atypowych procesów proliferacyjnych nabłonka, których terminologia jest wyjątkowo zatłoczona i często nie może być usystematyzowana. Takie pojęcia, jak: przerost atypowy, nietypowy rozrost gruczolakowaty, adenoza, dysplazja, niestety nie uzyskały wystarczająco jasnej identyfikacji naukowej. Współczesna morfologia rozpoznaje istnienie dwóch głównych atypowych zjawisk proliferacyjnych.

Pierwsze zjawisko charakteryzuje się tworzeniem nowych elementów przewodowych, a zwłaszcza groniastych z minimalną atypią cytologiczną nabłonka nabłonka gruczołu krokowego. Proces ten rejestrowany jest zarówno w strefie obwodowej, jak iw strefie przejściowej i był nazywany adenozą, nietypowym rozrostem lub atypowym rozrostem gruczolakowatym. Obecnie jednak termin atypowy rozrost gruczolakowaty jest używany do określenia wyraźnie określonego ogniska określonego wzorca morfologicznego, zwykle występującego w strefie tranzytowej, z pewnym prawdopodobieństwem późniejszej złośliwości.

Drugim zjawiskiem jest to, że atypowe procesy proliferacyjne występują w nabłonku istniejących przewodów i acini prostaty, bez tworzenia nowych struktur. Aby wskazać ten proces, zaproponowano użycie określeń takich jak duży rozrost gruczolakowaty gruczolakowaty, dysplazja intradukcyjna, przerost złośliwy i rak in situ. Niemniej jednak osiągnięto międzynarodowy konsensus co do wykorzystania tego terminu śródnabłonkowa neoplazja prostaty (IDU) zidentyfikować podobne zjawisko.

W 1987 D.G. Botswick i M.K.Brawer sugeruje utrzymujące śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego w celu określenia SPECTRUM zmiany strukturalne i cytologiczne w nabłonka błony śluzowej przewodów gruczołu krokowego. Zaproponowano również, że klasyfikację śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego w nasilenia zmian strukturalnych i cytologiczne wyściełających nabłonek, zgodnie z którą powinno być przydzielone PIN1, PIN2 i PIN3. Następnie klasyfikacja prostaty śródnabłonkowej neoplazji została zmodyfikowana na międzynarodowej konferencji pojednawczej w 1989 roku. Nowa klasyfikacja IDU dzieli proces na kody PIN niskiego poziomu (PIN) i kody PIN wysokiego poziomu (IDU). Korelacja między autorskimi a zaktualizowanymi klasyfikacjami podana jest w tabeli.

Klasyfikacja śródnabłonkowej neoplazji prostaty.

Epidemiologia i znaczenie IDU

Badania nad częstością występowania IDU wśród przedstawicieli różnych ras przeprowadzili W.A. Sakr i in. 1996. Autorzy wykazali silną tendencję do zwiększania częstości IDU z wiekiem, zwiększając zachorowalność na raka z wiekiem. Porównanie częstości występowania ognisk i średniego wieku badanych w dwóch grupach rasowych - Negroid i White - wykazało, że śródnabłonkowa neuropatia prostaty występuje około jeden dekadę wcześniej u przedstawicieli rasy Negroid. Niemniej jednak występowanie raka w obu grupach było podobne.

Obecnie udowodniono bliską zależność między śródnabłonkową neoplazją prostaty a rakiem prostaty. Według współczesnych koncepcji, IDU jest głównym histologicznym prekursorem gruczolakoraka gruczołu krokowego.

Praca D.G.Botswick i J.E.McNeal, 1987 wykazali, że śródnabłonkowy nowotworów prostaty występuje w 82% nowotworów prostaty w preparaty mikrotomirovannyh autopsji i otrzymała tylko 43% leków BPH. Wyniki te potwierdzają badania J.Qian, 1995, przeprowadzone na 195 gruczołach krokowych po radykalnej prostatektomii. Naukowcy odkryli IDU CS w 86% leków, natomiast oznaki śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego wykryto w 2 mm od ogniska gruczolakoraka. Davidson D. i in. ocenili wartość prognostyczną śródnabłonkowej neoplazji prostaty. Badanie przeprowadzono retrospektywnie na danych z biopsji gruczołu krokowego 212 pacjentów, w tym 100 z rozpoznaniem IDU i 112 bez objawów IDU. Podczas powtórnej biopsji pacjentów z obu grup, u 35% pacjentów z grupy IDU stwierdzono gruczolakorak prostaty, podczas gdy w grupie kontrolnej wynik wynosił 13%. Autorzy doszli do wniosku, że IDU CS, wiek i poziom PSA razem tworzą bardzo specyficzny i czuły zestaw metod do wczesnego diagnozowania raka gruczołu krokowego.

Według różnych autorów, IDU wysokiego stopnia w 35-100% przypadków postępuje do gruczolakoraka gruczołu krokowego. PIN NA prowadzi do raka gruczołu krokowego, w 13-19% przypadków, a niektórzy autorzy wyrażone wątpliwości możliwością skorygować różnice śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego histologiczne z normalnej tkanki gruczołowej prostaty. Prawdopodobieństwo rozpoznania raka prostaty z powtarzanymi biopsjami pacjentów z izolowanym IDU przedstawiono poniżej.

Korelacja histologicznej i biochemicznego markera dla raka gruczołu krokowego, w które są odpowiednio prostaty, nowotworzenie śródnabłonkowe prostaty i specyficzny antygen nie jest w pełni zbadane, naukowcy danych są bardzo sprzeczne i niespójne. MKBrawer PHLange i przeprowadzone badania ON i PSA IDUS 65 pacjentów i stwierdzono, że stężenie w surowicy krwi antygenu swoistego dla gruczołu krokowego jest tak zwany „obszar szary” skanowania interwał wartości PSA (7,8 ng / ml), jeśli jednoznaczne stwierdzenie dotyczące charakteru procesu w gruczole krokowym nie jest możliwe.

F.Lee i in. przeprowadzili badania porównawcze antygenu specyficznego dla prostaty na podstawie wyników 248 przezskórnych igłopodobnych biopsji. Autor odkrył, że logarytm stężenia PSA u pacjentów z IDU wynosił 1,85, co nie odpowiada ani łagodnemu (1,09) ani złośliwemu (2,79) procesowi. Jednocześnie badania B.M. Ronneta 1993 i E.E.Alexander 1996 nie wykazały żadnej zależności stężenia i gęstości PSA od obecności i wielkości IDU.

Pierwszy morfologiczny opis śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego należy do D.G.Botswick, 1987. IDU charakteryzuje się stereotypowymi zmianami architektonicznymi i cytologicznymi w nabłonku przewodów gruczołów wydalniczych. Główną cechą diagnostyczną IDU jest brak uporządkowanych warstw komórkowych nabłonka, który jest patognomonicznym objawem śródnabłonkowej neoplazji prostaty. Komórki nabłonka lędźwiowego często wykazują duże pęcherzykowe wtrącenia. Specyficznym markerem IDU jest rozproszony wzrost jąder i jąder. Jednak niektóre jądra mogą być zredukowane, hiperchromatyczne, co najwyraźniej wynika z procesów zwyrodnieniowych w komórkach nabłonka. W jądrze może znajdować się kilka jąder zlokalizowanych centralnie lub popychanych na obrzeże. Jądra mogą być zarówno stałe, jak i mieć pierścienie z oświeceniem w środku.

Dalsze badania nad morfologią śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego umożliwiły rozróżnienie 4 głównych postaci histologicznych IDU: pęczka, mikropęcherzyka, cybry i płaska. Najczęściej spotykana jest wiązka, która występuje w 97% przypadków IDU, chociaż większość leków wykrywa wieloogniskowy rozwój IDU.

Histologiczne formy IDU nie mają żadnej wartości prognostycznej i mają głównie znaczenie diagnostyczne. D. G. Botswick i wsp. 1993.

Angioarchitectonics PIN badane w 1993 r, a S.A.Bigler R.Montironi 1996 IDU charakteryzuje rozwoju nowych naczyń krwionośnych, którego ilość na 1 cm3 większa niż BPH i niższe niż gruczolakoraka. Słoiki IDU są nieco krótsze niż w BPH, są fenestrowane i zawierają mniej endoteliocytów.

Kliniczne znaczenie IDU

Prostata śródnabłonkowa neoplazja jest sprawdzonym histologicznym prekursorem raka prostaty. Postulat ten wymaga stworzenia znormalizowanego zestawu środków terapeutycznych i diagnostycznych, innymi słowy, taktyki identyfikacji i potencjalnego napromieniowania procesu.

Nowoczesna taktyka postępowania w przypadku pacjentów z neoplazją śródnabłonkową stercza obejmuje dwa główne podejścia: obserwację dynamiczną i efekty terapeutyczne.

Dynamiczna obserwacja pacjentów z histologicznie potwierdzoną śródnabłonkową neoplazją stercza polega na konsekwentnym i okresowym wdrażaniu zestawu procedur diagnostycznych do szybkiego wykrycia raka gruczołu krokowego. Wielu współczesnych badaczy uważa dynamiczną obserwację za najrozsądniejszą taktykę w stosunku do IDU. Aby zidentyfikować wczesne formy zlokalizowanego raka, stosuje się następujące:

  • powtórne biopsje gruczołu krokowego;
  • Analiza osocza PSA;
  • cyfrowe badanie doodbytnicze;
  • USG przezodbytnicze.

Jednak w literaturze opisano przypadki współistnienia IDU i raka prostaty z jednej strony oraz przypadki obserwacji IDU bez żadnego postępu w rozwoju gruczolakoraka przez 20 lat. Tak więc taktyki dynamicznej obserwacji nie mogą być uważane za uniwersalne i wymagają uzupełnienia i standaryzacji.

Prostata śródnabłonkowa neoplazja

Prostata śródnabłonkowa neoplazja - stan patologiczny, któremu towarzyszy tworzenie się ognisk wzrostu komórek gruczołu krokowego z objawami ich nietypowej degeneracji. Jest bezobjawowy. Jest uważany przez specjalistów za morfologiczny prekursor raka prostaty o wysokim prawdopodobieństwie transformacji nowotworowej. Diagnozę przeprowadza się, biorąc pod uwagę dane z badania odbytnicy cyfrowej, USG, oznaczanie poziomu antygenu specyficznego dla prostaty oraz wyniki badania histologicznego. Pokazano dynamiczną obserwację. Można stosować dietoterapię, terapię hormonalną i radioterapię.

Prostata śródnabłonkowa neoplazja

Nowotworzenie śródnabłonkowe prostaty (PIN) - zobowiązać przednowotwór krokowego towarzyszą ogniskowej proliferacji nabłonka gron prostaty i przewodów, tworząc komórki z objawami atypią. Według różnych danych ujawnia się u 8-50% pacjentów mających na celu biopsję punkcji w prostacie w związku z podejrzeniem raka prostaty. Prawdopodobieństwo wystąpienia wzrasta wraz z wiekiem. Podczas badania pacjentów w wieku 40-50 lat, objawy prostaty śródnabłonkowej neoplazji wykryta w 14-18% przypadków, w wieku 80 lat lub więcej - w 63-86% przypadków. Szczytowa zapadalność wynosi 65 lat. Gruczolakorak gruczołu krokowego rozwija się średnio 5 lat po wykryciu IDU. Jednocześnie możliwa jest zarówno szybka złośliwość, jak i długotrwały stabilny przebieg bez oznak dalszego rozwoju nowotworu. Prawdopodobieństwo złośliwej degeneracji, według różnych autorów, obserwuje się w 35-100% przypadków. Zabieg jest prowadzony przez specjalistów z zakresu onkologii, urologii i andrologii.

Przyczyny IDU

Przyczyny rozwoju nie zostały precyzyjnie wyjaśnione. Eksperci wskazują, że pewną rolę odgrywa niekorzystna dziedziczność. Pacjenci często identyfikują geny BRCA1 i BRCA2, w których istnieje zwiększone prawdopodobieństwo rozwoju gruczolakoraka prostaty. Ryzyko IDU zwiększa się również w przypadku przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego i występowania chorób zakaźnych przenoszonych drogą płciową.

Jako czynniki ryzyka dla prostaty śródnabłonkowej neoplazji wskazują, promieniowanie jonizujące, długotrwałe narażenie na kadm w wykonywaniu obowiązków zawodowych, stosowanie dużych ilości tłuszczów zwierzęcych, brak promieni ultrafioletowych na skutek długotrwałego pobytu w północnych regionach, starości, choroby układu odpornościowego, brak niektórych witamin i pierwiastków śladowych.

Klasyfikacja IDU

Klasyfikacja tego stanu patologicznego uległa wielokrotnym zmianom. Początkowo specjaliści wyodrębnili trzy poziomy IDU: łagodne do umiarkowanego i poważne. Następnie, z powodu trudności w określeniu stopnia uszkodzenia w 1989 r., Przyjęto uproszczoną klasyfikację z dwiema grupami IDU: niski i wysoki stopień. Niski (pierwszy) stopień charakteryzował się niewielkimi zmianami komórkowymi, mógł wskazywać na niskie ryzyko transformacji nowotworowej, obserwowanej w łagodnym rozroście (gruczolak) lub przewlekłym zapaleniu prostaty. Przy wysokim (drugim) stopniu śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego w tkance gruczołu krokowego wykryto komórki o wyraźnych oznakach atypii.

Następnie klasyfikacja ta przestała być powszechnie akceptowana, chociaż niektórzy eksperci nadal stosują ten podział do grup w praktyce klinicznej. Obecnie większość onkologów i urologów stosuje następującą klasyfikację zmian nowotworowych w tkankach prostaty:

  • Nietypowy rozrost (przestarzały - IDU pierwszego stopnia). Prawdopodobieństwo transformacji nowotworowej w tym stanie waha się od 15 do 20%.
  • Prostata śródnabłonkowa neoplazja (przestarzałe - IDU drugiego stopnia). Ryzyko złośliwego zwyrodnienia z tą zmianą wynosi ponad 85%.
  • Rak lub atypia komórkowa. Nie jest to uważane za opcję dla IDU, ale można je wykryć jednocześnie z tą chorobą.

Główne objawy śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego są złamania nabłonek struktur rurociągach osiągając utratę rozdzieleniu warstw komórek i charakterystycznych zmian ze wzrostem komórek nabłonkowych jąder i dużych pęcherzykowej wygląd wtrąceń. Rzadziej wykrywa się komórki z małymi pierścieniami hiperchromatycznymi. W centralnej lub obwodowej części jądra można wykryć kilka jąder o strukturze homogenicznej lub heterogenicznej. Biorąc pod uwagę specyfikę struktury histologicznej, wyróżnia się cztery formy śródnabłonkowej neoplazji prostaty: wiązki, płaskie, cybry i mikrokapilarne. Kształt promienia obserwowany jest w 97% przypadków. Zwykle podczas badania leku znaleziono kombinację kilku postaci.

Diagnostyka i leczenie osób przyjmujących narkotyki

Rozpoznanie IDU dokonuje się po biopsji nakłuć i kolejnym badaniu histologicznym związanym z podejrzeniem gruczolakoraka gruczołu krokowego. Wraz z biopsji wykonywane podczas badanie palpacyjne badanie prostaty, transrectal USG prostaty i określenie poziomu antygenu swoistego dla gruczołu krokowego (PSA) w osoczu krwi. Przy wykryciu przerostu atypowego (IDU pierwszego stopnia) decyzja o wykonaniu kolejnych działań diagnostycznych jest przyjmowana indywidualnie. W zależności od wieku pacjenta i wyników innych badań możliwa jest zarówno obserwacja dynamiczna, jak i powtórna biopsja. Po wykryciu śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego (PIN drugiego stopnia) po 1 do 3 miesięcy wskazana jest rozszerzona biopsja z materiałem pobranym z 12 lub więcej miejsc gruczołu krokowego.

Taktykę zarządzania pacjentami określa się również indywidualnie. Wszyscy chorzy z potwierdzonym histologicznie IDU są obserwowani w urologu. Analizy dotyczące oznaczania PSA są przepisywane co miesiąc. Transrektalna ultrasonografia gruczołu krokowego wykonywana jest co sześć miesięcy. Powtarzana biopsja wykonywana jest co najmniej raz w roku, a alarmujące wyniki innych procedur diagnostycznych wymagają niezaplanowanych badań. Wskazaniem do radioterapii jest obecność osób o wysokim stopniu IDU w połączeniu z postępującym wzrostem poziomu PSA we krwi.

Ponadto, u pacjentów z śródnabłonkowej neoplazji gruczołu zalecanej terapii hormonalnej zneutralizować działanie testosteronu w zmodyfikowanych komórkach nabłonkowych. Użyj Buserelina, leuproreliną, nilutamid, flutamid, finasteryd i inne leki. Pacjenci są instruowani, aby porzucić złe nawyki, diety o niskiej zawartości tłuszczu zwierząt, wiele witamin i minerałów. Eksperci pamiętać, że taktyka leczenia prostaty śródnabłonkowej neoplazji jest obecnie w fazie rozwoju, w przyszłości może zmienić podejście do leczenia tej choroby.

Prostata śródnabłonkowa neoplazja

. lub: IDU, przerost ze złośliwością gruczołu krokowego, przerost przewodowo-żylno-krokowy gruczołu krokowego, nietypowy pierwotny rozrost gruczołu krokowego

Śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego (PIN) - ogniskowe jest wzrost nabłonkowych komórek (komórki) okładziny gruczołów prostaty z ich cechami nietypowymi (nieprawidłowe) degeneracji. Choroba ta jest uważana za stan przedrakowy i poprzedza rozwój raka gruczołu krokowego (nowotwór złośliwy gruczołu krokowego).

Objawy śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego

  • Choroba nie ma objawów.
  • Najczęściej jest to przypadkowe odkrycie z biopsją (biorąc kawałek tkanki do badania pod mikroskopem) prostaty.

Formularze

  • PINniski stopień złośliwości(komórki gruczołu prostaty z minimalnymi oznakami komórek nowotworowych);
  • IDU o wysokim stopniu złośliwości(zmieniono komórki gruczołów gruczołu krokowego, przypominają komórki rakowe, ale nie są jeszcze takie).

Przyczyny

  • Czynniki genetyczne (obecność w aparacie genetycznym komórek ciała specjalnych genów (BRCA 1 i BRCA2), prowadzące do degeneracji komórek gruczołowych gruczołu krokowego).
  • Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego (choroba zapalna gruczołu krokowego) - przedłużający się proces zapalny prowadzi do zmian w tkankach prostaty, które mogą mieć charakter złośliwy (rakowy).
  • Brak pierwiastków śladowych (na przykład magnezu), witamina E.
  • Infekcje przenoszone drogą płciową.

Czynniki ryzyka rozwoju śródnabłonkowej neoplazji prostaty.
  • Zagrożenia zawodowe (kontakt z kadmem, ekspozycja na promieniowanie).
  • Zwiększone spożycie tłuszczów zwierzęcych z żywnością (zawarte w tłustym mięsie, tłuszczu, maśle, śmietanie).
  • Wiek (powyżej 60 lat).
  • Zmniejszona ilość promieniowania ultrafioletowego (przebywanie w regionach północnych).
  • Zmniejszono obronę immunologiczną organizmu.

Lekarz urolog pomoże w leczeniu tej choroby

Diagnostyka

  • Analiza anamnezy życia (złe nawyki, choroby krewnych, choroby onkologiczne u najbliższych krewnych).
  • Badanie palcem odbytu - lekarz wkłada palec do odbytnicy i palpates (sondy) gruczołu krokowego, określając jego wielkość, gęstość, obecność węzłów.
  • USG przezodbytnicze (TRUS) - badanie prostaty za pomocą sondy ultradźwiękowej wprowadzonej do odbytnicy - ocena wielkości, jednorodność gruczołu, obecność węzłów.
  • Biopsja gruczołu krokowego - pobranie kolumny tkanki gruczołu krokowego za pomocą specjalnej igły, nałożenie jej na szkiełko i badanie pod mikroskopem po specjalnym kolorze. Metoda umożliwia badanie struktury nabłonka (komórek wyściółki) gruczołów prostaty.
  • Badanie ogólnego poziomu antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) - specjalnego białka wytwarzanego przez komórki gruczołu krokowego w celu zmniejszenia lepkości nasienia. Przy różnych chorobach gruczołu krokowego, w tym złośliwych (nowotworowych), białko to wzrasta we krwi.

Leczenie śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego

  • cyfrowe badanie doodbytnicze;
  • USG przezodbytnicze (TRUS) - badanie prostaty za pomocą sondy ultradźwiękowej wprowadzonej do odbytnicy;
  • biopsja gruczołu krokowego (pobranie kolumny tkanki gruczołu krokowego za pomocą specjalnej igły, nałożenie jej na szkiełko i badanie pod mikroskopem po specjalnym kolorze);
  • badanie ogólnego poziomu antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) - specjalnego białka wytwarzanego przez komórki gruczołu krokowego w celu zmniejszenia lepkości nasienia.

Komplikacje i konsekwencje

Profilaktyka śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego

  • Wizyta u urologa 2 razy w roku po 50 latach.
  • Regularne monitorowanie poziomu antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) - specjalnego białka wytwarzanego przez komórki gruczołu krokowego w celu zmniejszenia lepkości nasienia - zgodnie z zaleceniami lekarza.
  • Badanie odbytnicy palcem co sześć miesięcy podczas wizyty u lekarza.
  • Wykluczenie alkoholu, narkotyków, palenia.
  • Zgodność z dietą (zmniejszenie ilości tłustych i białkowych pokarmów, jedzenie warzyw, zbóż, owoców, ograniczenie użycia soli (2-3 gramy dziennie).
  • Spędzić wystarczająco dużo czasu na dworze pod promieniami słońca.
  • Przyjmowanie leków przeciwbakteryjnych (leki, które przyczyniają się do śmierci lub zatrzymania wzrostu bakterii) z chorobami zapalnymi prostaty.
  • Źródła informacji
  • "Urologia: narodowe przywództwo", wyd. N.A. Lopatkina. - Moskwa: GEOTAR-Media, 2009.
  • Urologia Cambell-Walsh. 10. wydanie. Filadelfia, "Elsevier", 2012.

Dysplazja szyjki macicy - leczenie, stopnie i objawy

Dysplazja szyjki macicy nazywane obecnością zmian przedrakowych w komórkach błony śluzowej wewnętrznej warstwy szyi przy wejściu do macicy. Termin dysplazja odnosi się do patologicznego wyglądu komórek wykrywanych pod mikroskopem. Pod względem zakresu i zakresu patologii stwierdzonej na próbkach tkanek (na przykład w teście Pap) określono łagodną, ​​umiarkowaną lub ciężką postać dysplazji. W ostatnich latach terminologia ta została zastąpiona przez dwa nowe systemy. Systemy te opierają się na zmianach w komórkach, które są wykrywane pod mikroskopem w badaniu pojedynczych rozmazów komórkowych (zmiany cytologiczne) lub w biopsji tkanek (zmiany histologiczne).

Te systemy klasyfikacji zostaną opisane później.

Przyczyny dysplazji szyjki macicy

Dysplazja szyjki macicy może skutkować wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV). Chociaż istnieje ponad 100 rodzajów HPV, stwierdzono, że ich podgrupa infekują komórki nabłonka narządów płciowych i układu rozrodczego kobiet. HPV jest bardzo częstą infekcją i jest przenoszona drogą płciową. Uważa się, że ponad 75% kobiet, które uprawiają seks, zarazi się wirusem. Według niektórych doniesień, ponad 6 milionów ludzi jest zarażonych HPV co roku, a około 50% z nich to osoby w wieku od 15 do 25 lat. Większość zakażeń dotyczy młodych kobiet. Infekcje te są bezobjawowe i znikają arbitralnie bez długotrwałych konsekwencji. Średni czas trwania nowej infekcji HPV u młodych kobiet wynosi 8-13 miesięcy. Istnieje jednak ryzyko zakontraktowania innego typu wirusa HPV.

Niektóre infekcje HPV utrzymują się w ciele kobiety w miarę upływu czasu, a przyczyna tego nie została jeszcze w pełni zbadana. Istnieje kilka czynników, które wpływają na stabilność infekcji.

  • Dojrzały wiek.
  • Czas trwania infekcji i
  • Zakażenie HPV typu "wysokiego ryzyka" (patrz poniżej).

Stwierdzono, że stabilność zakażenia HPV powoduje rozwój brodawek narządów płciowych i zmian przedrakowych w szyjce macicy (dysplazji), a także raka szyjki macicy. Mimo że infekcja HPV predysponuje do dysplazji szyjki macicy i raka, nie wszystkie kobiety z HPV rozwijają te choroby. Główne przyczyny dysplazji i raka szyjki macicy mogą być dodatkowymi, ale jeszcze nie zbadanymi czynnikami. Ponieważ infekcje HPV są przenoszone głównie poprzez kontakty seksualne, ryzyko zakażenia wzrasta wraz z liczbą partnerów.

Spośród wszystkich HPV zakażających rodnych, niektóre rodzaje często powodują brodawki lub łagodne dysplazję (typu „niskiego ryzyka”, HPV-6, HPV-11), podczas gdy inne typy znanych jako typów HPV „wysokiego ryzyka”, bardziej podobne do z ciężką dysplazją i rakiem szyjki macicy (HPV-16, HPV-18). Palenie i tłumienie układu odpornościowego, na przykład z towarzyszącym zakażeniem HIV, przyczynia się do zwiększonego ryzyka dysplazji HPV i raka szyjki macicy.

Stwierdzono również związek z typami HPV prowadzącymi do raka szyjki macicy oraz raka kanału odbytu i penisa u mężczyzn, a także z podgrupami raka głowy i szyi u mężczyzn i kobiet.

Objawy i oznaki dysplazji szyjki macicy

Co do zasady, dysplazja szyjki macicy nie wykazuje żadnych oznak i objawów. Dlatego wczesna diagnoza i leczenie powinny być regularnie monitorowane.

Diagnoza i analiza

Badanie przesiewowe w kierunku dysplazji szyjki macicy

Dysplazja i rak szyjki macicy zwykle rozwijają się w ciągu jednego roku, dlatego należy przeprowadzić regularne badania przesiewowe w celu ustalenia wczesnych zmian przedrakowych i poddać się leczeniu w celu zapobiegania rakowi szyjki macicy. Tradycyjnie preferowaną metodą badania jest badanie cytologiczne (rozmaz PAP). Na rozmaz PAP, lekarz używa specjalnej szczotki, aby wyodrębnić część komórek szyjki macicy podczas badania okolicy miednicy, podczas korzystania z lustra pochwy. Komórki są następnie nakładane na szkiełko, dotykając wszystkich powierzchni policzka szkiełka i badane pod mikroskopem pod kątem objawów dysplazji lub raka.

Istnieją nowsze sposoby analizy próbek komórek szyjki macicy na podstawie płynu. Są uważane za skuteczne narzędzia do ustalenia dysplazji. Próbki do tego testu są pobierane tak samo jak do konwencjonalnego rozmazu PAP i umieszczane w naczyniu z płynem. Komórki są następnie dzielone na szkiełka do badania, jak również w przypadku rozmazów PAP.

Kobiety, których wstępne wyniki były niedokładne lub patologiczne, przechodziły inne testy diagnostyczne:

  • Kolposkopia jest to procedura ginekologiczna, w której kobiece zewnętrzne narządy płciowe, ściany pochwy i szyjka macicy są oświetlane i powiększane w celu ustalenia i zbadania patologii tych struktur. Kolposkop jest mikroskopem, podobnie jak lornetka, która jest wyposażona w szereg soczewek powiększających. Ma również filtr światła, który pozwala terapeucie określić najmniejszą patologię naczyń krwionośnych w szyjce macicy. Za pomocą kolposkopu zbadaj ściany pochwy i szyjki macicy przez wejście do pochwy. Ta procedura jest bezpieczna i bez żadnych komplikacji, ale po tym można przeprowadzić tylko niewielki wypływ krwi z pochwy.
  • Dla biopsja Pobrać próbki tkanek do badania pod mikroskopem, jeśli wykryto podejrzane obszary podczas kolposkopii.
  • Test HPV spędzić w celu ustalenia obecności "wysokiego ryzyka" zakażenia HPV i jest zalecane dla niektórych kobiet. Może to być szczególnie konieczne, jeśli wyniki konwencjonalnych analiz są wątpliwe, na przykład, wynikiem może być założenie nietypowego nabłonka płaskonabłonkowego o nieokreślonym znaczeniu (patrz poniżej). Ze względu na ogólną liczbę kobiet zakażonych HPV oraz fakt, że infekcja może być tymczasowa i krótkotrwała, regularne badania przesiewowe wszystkich kobiet pod kątem HPV nie są obowiązkowe i nie są rutynowo wykonywane w Stanach Zjednoczonych.

Stopień dysplazji szyjki macicy

Analiza cytologiczna (badanie przesiewowe)

Badanie cytologiczne i badania oparte na terminologii medycznej Bethesda System, który został opracowany przez National Institutes of Health w Bethesda, Maryland w 1988 i poprawy w 2001. W ramach tego systemu, istnieją trzy główne kategorie patologii rozmazów cytologicznych:

  1. Nietypowe komórki płaskiego nabłonka o nieokreślonym znaczeniu. Przez "płaski nabłonek" rozumiemy cienkie, płaskie komórki, które wyściełają powierzchnię szyjki macicy. Atypowe komórki nabłonka płaskiego może być jednym z dwóch typów atypowe komórki nabłonka płaskiego o nieokreślonym znaczeniu i atypowe komórki nabłonka płaskiego, które nie wykluczają wysoki stopień komórek płaskich intraepithelial zmianę (patrz niżej)..
  2. Niski stopień śródnabłonkowej zmiany płaskich komórek. Oznacza to zmiany w komórkach szyjki macicy, które są charakterystyczne dla umiarkowanej dysplazji.
  3. Wysoki stopień śródnabłonkowej zmiany płaskich komórek. Oznacza to, że znaleziono komórki charakterystyczne dla ciężkiej dysplazji.

Analiza histologiczna (biopsja szyjki macicy)

Po wykryciu zmian przedrakowych w tkankach biopsji szyjki macicy, w tym przypadku mówi się o śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy. "Śródnabłonkowy" odnosi się do komórek patologicznych obecnych w błonie śluzowej lub nabłonku szyjki macicy. "Neoplasia" to patologiczny wzrost komórek.

Neoplazja śródnabłonkowa szyjki macicy jest klasyfikowana ze względu na stopień obecności komórek patologicznych lub dysplastycznych, które znajdują się w tkankach błony śluzowej szyjki macicy.

  • Śródszpitalna neoplazja szyjki macicy 1 oznacza obecność dysplazji, która pokrywa jedną trzecią grubości warstwy szyjki macicy lub nabłonek z błony podstawnej. Wcześniej ten typ nazywano łagodną dysplazją. Ta porażka jest uważana za porażkę niskiego stopnia.
  • Śródbłonkowa neoplazja szyjki macicy 2 jest uważany za klęskę w wysokim stopniu. W ten sposób wywołuje się zmiany komórek dysplastycznych w obszarze 2/3 grubości warstwy nabłonkowej szyjki macicy od podstawy podstawy. Wcześniej nazywano to wtórną dysplazją.
  • Śródszpitalna neoplazja szyjki macicy 3 jest również uważane za zmianę o wysokim ryzyku. Odnośnie zmian przedrakowych w komórkach pokrywających ponad 2/3 grubości warstwy nabłonkowej szyjki macicy. Obejmuje to uszkodzenia o pełnej grubości, wcześniej określane jako ciężka dysplazja i rak in situ.

Leczenie dysplazji szyjki macicy

Jeśli diagnoza zostanie potwierdzona i wszystkie obszary patologiczne są badane, większość kobiet cierpi na spontaniczną regresję łagodnej dysplazji bez żadnego leczenia. Dlatego tacy pacjenci często są przepisywani na kontrolę bez specjalnego leczenia. Leczenie jest konieczne u kobiet z wysokim stopniem dysplazji szyjki macicy.

Leczenie dysplazji szyjki macicy dzieli się na dwie ogólne kategorie. Ablacja (ablacja) obszaru patologicznego i usunięcie (resekcja). Oba rodzaje leczenia są równie skuteczne. Z reguły do ​​destrukcji (ablacji) dochodzi w przypadku łagodnej dysplazji i do usunięcia (resekcji) - w przypadku cięższej dysplazji lub raka.

W procedurze zniszczenia (ablacji) stosuje się fotoablację za pomocą lasera z dwutlenkiem węgla i kriocoagulacją. Podczas przeprowadzania usuwania (resekcji) stosuje się pętlowe usuwanie elektrochirurgiczne, kory i histerektomię. Leczenie dysplazji lub raka zwykle nie występuje podczas początkowej kolposkopii, ponieważ leczenie zależy od analizy biopsji wykonanej podczas kolposkopii.

Fotoablacja za pomocą lasera z dwutlenkiem węgla

Ta procedura, która jest wykonywana za pomocą lasera CO2, opiera się na wykorzystaniu niewidzialnego promienia podczerwonego, który znacząco wpływa na dotknięty obszar. Przed zabiegiem laserowym pacjentowi przepisuje się znieczulenie miejscowe, które powoduje drętwienie okolicy. Po tej procedurze może wystąpić znaczna ilość wydzieliny z pochwy i krwi. Prawdopodobieństwo powikłań jest bardzo małe i wynosi około 1%. Najczęstszymi powikłaniami mogą być zwężenie wejścia do szyjki macicy (zwężenie), a później krwawienie. Wady tego leczenia obejmują fakt, że procedura ta nie pozwala na pobranie próbek z patologicznego miejsca i nie jest skuteczna w leczeniu raka szyjki macicy. Może jednak dać pozytywny wynik w przypadku łagodnej dysplazji.

Kriokomulacja

Podobnie jak w przypadku leczenia laserem, kriokomórka oznacza usuwanie tkanek miękkich. Aby zamrozić obszar patologiczny, stosuje się podtlenek azotu. Ta technika nie jest uważana za optymalną dla dużych obszarów lub miejsc z progresywnymi lub poważnymi patologiami. Po tej procedurze kobiety mogą doświadczyć znacznego wodnistego wydzieliny z pochwy w ciągu kilku tygodni. Podobnie jak w przypadku ablacji laserowej, poważne powikłania po tej procedurze są bardzo rzadkie i występują w 1% przypadków. Obejmują one zwężenie szyjki (zwężenie) i późniejsze krwawienie. Gdy kriokomulacja jest również niemożliwa do pobrania próbek z miejsca patologicznego i zwykle jest uważana za nieodpowiednią do leczenia kobiet z postępującą chorobą szyjki macicy. Tak więc ta procedura nie leczy raka szyjki macicy, ale daje pozytywny wynik w przypadku łagodnej dysplazji.

Pętla resekcji elektrochirurgicznej

Procedura resekcji elektrochirurgicznej w pętli, znana jako PED, jest bardzo tania i prosta, a prąd o wysokiej częstotliwości używany jest do usuwania dotkniętego obszaru. Ma przewagę nad metodą destrukcji polegającą na tym, że można pobrać oryginalną próbkę tkanki do analizy. Zwykle po tej procedurze następuje upławy i plamy krwi. Powikłania występują w 1-2% przypadków, w tym zwężeniu szyjki (zwężenie) i krwawieniu. Ta procedura jest stosowana w leczeniu dysplazji, w tym ciężkiej dysplazji szyjki macicy.

Biopsja półpustynna z korynozą (konizacja)

Biopsja w kształcie klina (konizacja) była kiedyś główną procedurą w leczeniu dysplazji szyjki macicy, ale teraz została zastąpiona innymi metodami. Jednakże, gdy terapeuta nie widzi całego obszaru, który musi być brany pod uwagę podczas kolposkopii, zazwyczaj zaleca się wykonanie biopsji klina. Jest również zalecane, jeśli potrzebujesz dodatkowych tkanek, aby uzyskać więcej informacji na temat diagnozy. W takim przypadku możliwe jest przyjmowanie tkanek o różnych rozmiarach i kształtach. Biopsja klina ma nieco większe ryzyko powikłań w szyjce macicy niż w przypadku innych terapii. Obejmuje to krwotok pooperacyjny, który występuje w 5% przypadków i zwężenie szyjki macicy.

Histerektomia

Histerektomia polega na chirurgicznym usunięciu macicy. Operacja ta jest przewidziana w leczeniu prawie wszystkich przypadków inwazyjnego raka szyjki macicy. Czasami ta metoda leczy ciężką dysplazję, a także dysplazję, która pojawiła się ponownie po innym zabiegu medycznym.

Rokowanie (perspektywy) w zakresie dysplazji szyjki macicy

Dysplazja szyjki małej stopnia często ustępuje samoistnie bez leczenia, ale konieczne jest przeprowadzenie kontroli i badanie kontrolne. Zarówno ablacja, jak i resekcja miejsc dysplazji szyjki macicy wyleczą około 90% kobiet. Oznacza to, że 10% kobiet ponownie odczuje tę chorobę, co wymaga dodatkowego leczenia. Z czasem nieleczona dysplazja wysokiego stopnia może rozwinąć się przed rakiem szyjki macicy. Stwierdzono, że ablacja i resekcja zmniejszają ryzyko zachorowania na raka szyjki macicy do 95% w ciągu pierwszych 8 lat po leczeniu u kobiet z wysokim stopniem dysplazji.

Czy można zapobiegać dysplazji szyjki macicy?

Istnieje szczepionka przeciwko 4 typom HPV, które powodują rozwój dysplazji i raka szyjki macicy. Szczepionka Gardasil została zatwierdzona przez Ministerstwo ds. Żywności i Leków do mianowania kobiet w wieku od 9 do 25 lat. Zapewnia odporność na typy HPV, takie jak 6, 11, 16 i 18.

Wstrzymanie się od stosunku seksualnego może zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa HPV, który jest przenoszony drogą płciową. Jednak niektórzy badacze sugerują, że zakażenie HPV mogą być przekazywane z matki na dziecko w kanale rodnym, a niektóre badania wykazały obecność zakażenia narządów płciowych HPV wśród dzieci i sióstr żyjących w klasztorze. Również transmisja HPV została zarejestrowana przez ręce i narządów płciowych i jamy ustnej, narządów płciowych trasie, co jest kolejnym sposobem transmisji.

HPV przenosi się poprzez bezpośredni kontakt seksualny. Wirus ten nie został wykryty w płynach ustrojowych i nie jest przenoszony przez nie, a HPV nie wykryto we krwi i narządach hodowanych do przeszczepu. Używanie prezerwatyw zmniejsza ryzyko przeniesienia HPV podczas stosunku płciowego, ale nie chroni przed nim w pełni. Środki plemnikobójcze i hormonalne środki antykoncepcyjne nie zapobiegają przenoszeniu zakażenia HPV.

Dysplazja szyjki macicy

Dysplazja szyjki macicy - przedrakowych tym sposobem, charakteryzuje się upośledzeniem DOJRZEWANIE nabłonek wielowarstwowy płaski powodującego długo długoterminowej trwałości HPV.

Synonimy: wewnątrznabłonkowa neoplazja szyjki macicy (CIN), płaskonabłonkowe zmiany śródnabłonkowe (SIL).

Główną przyczyną dysplazji szyjki macicy jest wirusa brodawczaka ludzkiego, mianowicie jej onkogennych szczepów - 14 serotypów, pośród których najważniejsze to: 16 i 18. Dojrzałe nabłonek wielowarstwowy płaski obejmującej część zewnętrzną kołnierza tworzy przeszkodę nie do pokonania dla wirusa. Jedynym podatnym punktem jest granica z nabłonkiem gruczołowym w gardle zewnętrznym, zwana strefa transformacji. Z erozją (ektopią) szyjki macicy strefa transformacji przesuwa się do zewnętrznej części szyjki macicy, co stwarza warunki do infekcji.

Ponad 80% przypadków dysplazji i raka szyjki macicy rozwija się dokładnie w strefie transformacji.

Większość kobiet cierpi na infekcję HPV bez żadnych zmian na ciele. Przez kilka lat system odpornościowy pozbywa się wirusa. Jednak 10% kobiet nie może zniszczyć wirusa, który z kolei jest wbudowany w DNA komórek nabłonka i modyfikuje je, co prowadzi do transformacji guza. Może to wynikać z indywidualnych predyspozycji lub z niedoborem odporności lub długotrwałym stresem. Wiadomo również, że palenie przyczynia się do zmniejszenia specyficznej odporności przeciwko HPV.

Dysplazja szyjki macicy to jakościowa zmiana w komórkach płaskiego nabłonka, która wskazuje na możliwy początek transformacji guza.

Stopień dysplazji i terminologii szyjnej (CIN, LSIL, HSIL)

Występuje kilka stopni dysplazji szyjki macicy w stopniu nasilenia, co zwykle wyraża się wartościami liczbowymi od 1 do 3. Każdy stopień odzwierciedla rokowanie procesu patologicznego i pozwala wybrać odpowiedni algorytm leczenia. Zatem dysplazja stopnia 1 ma niski potencjał złośliwości iw większości przypadków cofa się niezależnie przez kilka lat bez żadnej interwencji. W przeciwieństwie do tego, dysplazja stopnia 3. w ciągu jednego roku z konieczności przekształca się w raka i wymaga specjalistycznego leczenia chirurgicznego.

Postęp dysplazji szyjki macicy

W praktyce międzynarodowej termin "Dysplazja szyjki macicy" ma różne synonimy. Najpopularniejszy skrót CIN - wewnątrznabłonkowa neoplazja szyjki macicy, co oznacza rozwój nowotworu (nowotworu) w obrębie warstwy nabłonkowej. W przeciwieństwie do raka, CIN nie ma zdolności do inwazyjnego wzrostu i przerzutów. Na tym etapie można zapobiec rozwojowi złośliwego guza.

W 1988 r. Stworzono nową terminologię - "SIL" (płaskie śródnabłonkowe uszkodzenie), co oznacza "płaskonabłonkowe zmiany śródnabłonkowe ». Eksperci odrzucili błędne słowo dotyczące tej patologii "Neoplasia" i zastąpił go "Pokonaj". Stopnie nasilenia procesu zostały zidentyfikowane tylko przez dwa: lekki LSIL i ciężki HSIL:

1) LSIL (śródnabłonkowe zmiany śródnabłonkowe niskiego stopnia) - płaskonabłonkowe zmiany śródnabłonkowe o łagodnym nasileniu. LSIL odpowiada CIN 1 lub dysplazji 1. stopnia.

2) HSIL (śródnabłonkowe zmiany płaskostopie) - płaskonabłonkowego intraepithelial ciężkie uszkodzenie, co odpowiada CIN 2 i CIN 3. umiarkowaną i ciężką dysplazję są połączone w jednej kategorii, ponieważ wymagają one takie samo podejście do leczenia, a różnice w niektórych przypadkach dość subiektywne. Termin "Rak in situ" obecnie praktycznie nie używany, zgodnie z nową klasyfikacją jest klasyfikowany jako grupa ciężkich śródnabłonkowych zmian płaskiego nabłonka.

Diagnostyka

1. Smear for cytology

Pierwsza metoda w diagnozowaniu dysplazji szyjki macicy to najczęściej rozmaz na onkocytologię. Jest to metoda przesiewowa do badania dużej liczby kobiet. Jest to najbardziej proste i bezpieczne dla kobiety, ale nie najdokładniejsze. Czułość metody wynosi 60-70%, a tylko trzykrotne badanie może określić z dużą dokładnością lub obalić dysplazję nabłonka. Ponadto młode kobiety często mają wyniki fałszywie ujemne, gdy można pominąć dysplazję; u kobiet w podeszłym wieku fałszywie dodatnie wyniki są częste, gdy rozmaz pokazuje obecność dysplazji, a metody wyższej jakości ją wykluczają.

Podczas ustalania LSIL w rozmazie niezbędny jest tylko aktywny nadzór. Ta diagnoza oznacza zmiany komórkowe o niskim potencjale transformacji guza. LSIL obejmuje różne zmiany degeneracyjne w komórkach spowodowane przez podrażnienie, zapalenie lub uszkodzenie wirusa. Ginekolog, po otrzymaniu takiego wniosku, może zalecić przeprowadzenie kolposkopii, a następnie biopsję punktową.

W obecności HSIL w rozmazie na cytologię, kolposkopia z potwierdzeniem histologicznym staje się obowiązkowa!

2. Kolposkopia

Kolposkopia to metoda badania zewnętrznej powierzchni szyjki macicy za pomocą specjalnego mikroskopu. Kolposkopia jest dość subiektywną metodą diagnozy, w dużym stopniu zależną od doświadczenia i umiejętności lekarza. Kolposkopowe zdjęcia dysplazji szyjki macicy są zamazane i bardzo często można je pomylić z banalnymi procesami fizjologicznymi, takimi jak metaplazja komórek płaskich, zmiana wirusowa lub leukoplakia. Mimo to, kolposkopia umożliwia identyfikację podejrzanych miejsc na szyjce macicy i pobranie miejsca z biopsją - bibułką do dalszego badania histologicznego.

Do kolposkopowych objawów dysplazji należą. Atsetobely nabłonek jodo-ujemne strefa korozji lub nieregularny nabłonka, zaburzenia naczyń krwionośnych, mozaika punktatsiya krwawienie styków itp Ginekolog musi oceniać nie tylko długość, lecz także częstość występowania tkanki naczyniowej i reakcji przez działanie kwasem octowym lub jodu.

Celem kolposkopii jest określenie anatomicznej lokalizacji strefy transformacji, która jest kluczowa dla dalszej taktyki diagnozy i leczenia.

3. Biopsja z badaniem histologicznym

Biopsja jest "złotym" standardem w diagnostyce dysplazji i raka szyjki macicy. Badanie histologiczne pozwala określić jakość płaskiego nabłonka i stopień jego dojrzewania. Może być biopsja punkt, uzyskane za pomocą specjalnego narzędzia - konchatom, lub szeroki (wycięcie), uzyskane za pomocą pętli elektrooptycznych.

Zmiany w dysplazji stopnia 1 zwykle mają charakter cytopatycznego działania wirusa brodawczaka ludzkiego. Do tej kategorii należą również ostre i płaskie kłyty. Zmiany morfologiczne z CIN 1 (LSIL) obejmują: Naruszenie stratyfikacji nabłonka płaskiego głównie podstawową, zaburzenia polaryzacji w stosunku do błony komórkowej podstawowej jednostka komórka dzielenia, drobne dyskaryosis, a także objawy wirusowego uszkodzenia - koylotsitarnuyu atypią w regionach powierzchniowych nabłonka dyskeratoza, para- i nadmiernego rogowacenia naskórka.

Patologiczny naskórek gruczołów z CIN III

Zmiany morfologiczne za pomocą CIN 2-3 (HSIL) mają już charakter nowotworowy, a efekt cytopatyczny wirusa może być słabo objawiony. Dominuje atypia komórkowa, która atakuje całą warstwę płaskiego nabłonka przy minimalnych oznakach dojrzewania. Komórki aktywnie dzielą się, zastępując normalny nabłonek gruczołów szyjnych, w niektórych przypadkach proliferacja płaskiego nabłonka może zastąpić wyściółkę kanału szyjki macicy. Charakterystyczna jest obfitość zarówno normalnych, jak i patologicznych mitów.

Ciężka dysplazja szyjki macicy różni się od raka przy braku wzrostu inwazyjnego.

Czy potrzebuję testu na HPV?

Test HPV pomaga w diagnozowaniu dysplazji szyjki macicy i wyborze taktyki leczenia w trudnych sytuacjach.

Test HPV jest zalecany dla kobiet po 25 latach, ponieważ istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że infekcja utrzymuje się przez dłuższy czas w organizmie i może spowodować zmiany w szyjce macicy. W młodszym wieku, z normalnym rozmazem w cytologii, testowanie HPV nie dostarcza użytecznych informacji.

Wraz z wiekiem coraz ważniejsze staje się testowanie HPV. Na przykład, jeśli 16 lub 18 szczepów HPV 50 roku życia Kobieta z dużym prawdopodobieństwem można twierdzić, że już ma ciężkie uszkodzenie śródnabłonkowej nabłonka. Smuga do cytologii jest w tym przypadku mniej skuteczna. Kobiety godzina może być zalecane biopsje diagnostyczne i skrobania szyjki macicy.

Leczenie dysplazji szyjki macicy. Taktyka

Taktyka leczenia i leczenia pacjentów z dysplazją zależy od konkluzji histologicznej, wzoru kolposkopowego, rodzaju strefy transformacji, wieku i planowania ciąży. Główne metody to ablacja (moxiterapia) lub wycięcie (usunięcie tkanki). Metody te można wykonywać za pomocą różnych instrumentów wykorzystujących niskie lub wysokie temperatury, energię elektryczną, laserową lub fal radiowych.

Obejrzyj film z udziałem Svetlany Ivanovna Rogovskaya, jednego z najlepszych krajowych specjalistów w dziedzinie patologii szyjki macicy.

Wnioski:

1. Dysplazja szyjki macicy jest procesem przedrakowym, o różnym ryzyku złośliwości, w zależności od stopnia nasilenia.

2. Dysplazja 1 (CIN 1, LSIL) w większości przypadków przebiega niezależnie i często nie wymaga specjalnego leczenia.

3. Dysplazja 2 i 3 (CIN 2-3, HSIL) wiąże się z utrzymującym się przetrwaniem wirusa brodawczaka ludzkiego w komórkach, co prowadzi do ich transformacji nowotworowej.

4. Rozpoznanie dysplazji szyjnej jest rozpoznawane wyłącznie za pomocą badania cytologicznego lub badania histologicznego z biopsją.

5. Pozytywny test na obecność onkogennych szczepów HPV nie świadczy o niczym. Być może jest to przejściowa infekcja, która u 90% kobiet jest eliminowana w ciągu kilku lat. Znaczenie testu HPV wzrasta wraz z wiekiem.

6. Używanie prezerwatyw i szczepienia to najbardziej skuteczne i sprawdzone metody zapobiegania zakażeniu wirusem brodawczaków.

Proszę zostawić pytanie lub podzielić się swoją historią w komentarzach! Dzięki temu możesz pomóc innym użytkownikom!

komentarze 208

Dzień dobry! Pomóc rozszyfrować wyników biopsji. „Wygląd morfologiczny przewlekłego zapalenia szyjki macicy wysokiego stopnia aktywności, nabłonek wielowarstwowy płaski z morfologicznymi oznakami HPV zjawisk LSIL (co jest możliwe na tle wyraźnego stanu zapalnego)” Należy zauważyć, że HPV PCR ujemny ilościowo i jakościowo. Czy ablacja fal radiowych jest wymagana?

Dzień dobry!
Ablacja w tym przypadku nie jest potrzebna! Potraktuj proces zapalny i powtórz rozmaz do cytologii.

Cześć,
Pomóż, odcyfruj biopsję.

Fragmenty szyjki macicy pokryte są wielowarstwowym płaskim nabłonkiem z wyraźnym polimorfizmem jądrowym, koilocytozą, parakeratozą, akantozą.
Pojedynczy normalny
LSIL z objawami zmiany HPV na tle ektopii szyjnej.

Cześć,
Masz dowody na wirusowe (HPV) uszkodzenie płaskiego nabłonka.
Przeczytaj to samo:
1. Wirus brodawczaka ludzkiego
2. Koilocytoza
3. Parakeratosis.

Cześć, proszę, opowiedz mi o transkrypcie cytologicznego rozmazu:
Exocervix:
wymaz śluzówki w lekotsitami, komórek nabłonka płaskiego o jasnej dyskaryosis, pojedynczy koylolity, grupy kolumnowe komórek nabłonkowych ogniskowej metaplazji. Flora z umiarem, coccus.
Endocervix:
w rozmazie śluzu, komórki cylindrycznego nabłonka bez istotnych cech morfologicznych.
Wniosek: LSIL

Cześć,
W rozmazie, zgodnie z opisem, nie ma znaczącej patologii, chociaż wniosek jest LSIL. Wymienione znaki są bardziej charakterystyczne dla zmian HPV, ale mogą również mieć charakter niespecyficzny.
Możesz polecić badanie kolposkopowe, ale obecnie nie jest wymagane żadne aktywne działanie. Powtórzyć rozmaz po 6 miesiącach.

Dysplazja szyjki macicy, CIN, SIL. Informacje od lekarza.

Dysplazja szyjki macicy to choroba, której towarzyszy nietypowa zmiana nabłonka szyjki macicy.

Diagnoza „dysplazji szyjki macicy” był używany w latach 80-tych ubiegłego wieku. Aż do 2012 roku, w medycynie obcej stosowany termin „śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy” (śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy lub CIN w języku angielskim). Kod ICB10: N87.

Od 2012 r. Wprowadzono nowy termin w zagranicznej medycynie: SIL - płaskonabłonkowe zmiany śródnabłonkowe. SIL w języku angielskim: płaskonabłonkowe zmiany śródnabłonkowe.

Ten termin bardziej wyraźnie odzwierciedla proces zmiany komórek szyjki macicy, inny niż rak. Jeśli termin "neoplazja" oznacza "nowotwór", czyli guz. Termin "porażka" to właśnie porażka komórek nabłonkowych przez wirusa i wciąż jest daleki od raka.

Spis treści:

Uzgodnijmy w tym artykule, aby nazwać tę patologię obiema pojęciami. Ale ginekolodzy, powtarzam, diagnozują CIN.

Co to jest? Zdjęcie.

Dysplazja, czyli nowotwór szyjki macicy - jest zwyrodnieniem normalnych komórek nabłonka pochwowej części szyjki macicy. Komórki stają się nienaturalne, przestają spełniać swoją funkcję. Takie komórki przypominają komórki rakowe, ale nie są jeszcze nowotworowe (patrz zdjęcie).

Pamiętaj: dysplazja nie jest rakiem szyjki macicy. Do rozwoju raka wymaga więcej czasu: średnio 10-20 lat.

Przyczyny

Główną przyczyną dysplazji szyjki macicy lub śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy - wirus brodawczaka ludzkiego, jego typów 6, 11, 16, 18, 31, 35, 39, 59, 33, 45, 52, 58, 67. Czytaj cały artykuł o HPV.

Według najnowszych badań zagranicznych palenie kobiet zwiększa ryzyko przenikania wirusa do komórek nabłonka szyjki macicy.

Występowanie w chorobach

  • W 73-90% przypadków z rakiem szyjki macicy stwierdza się typy 16, 18 i 45 HPV
  • W 77-93% przypadków raka szyjki macicy stwierdza się typy 16, 18, 45, 31 i 59 HPV
  • W 80-94% przypadków raka szyjki macicy stwierdza się: 16, 18, 45, 31, 33 i 59 typ HPV
  • Stan przedrakowy w urologii i ginekologii często łączy się z 61, 62, 68, 70, 73 typami wirusa HPV.

Penetrując nabłonek szyjki macicy wirus ten wbudowany jest w DNA komórek i zakłóca ich pracę. W rezultacie komórki stają się nienaturalne, inne w kształcie i rozmiarze, nie spełniają swojego celu, aw przyszłości mogą przerodzić się w raka.

Objawy

Nie ma praktycznie żadnych objawów dysplazji szyjki macicy (lub neoplazji). Najczęściej kobieta nie ma oznak choroby. I tylko w rzadkich przypadkach z ciężkim stopniem dysplazji jedynym objawem może być niewielkie krwawe wydzielanie z pochwy po stosunku seksualnym.

Klasyfikacja

Klasyfikacja dysplazji śródnabłonkowej szyjki macicy jest następująca (patrz również na zdjęciu):

  1. Dysplazja szyjki macicy 1 stopień (CIN I, łagodny stopień): komórki są dotknięte 1/3 grubości całej warstwy nabłonkowej. Leczenie w tym przypadku nie jest wymagane. Tylko obserwacja. Zwykle 90% kobiet przechodzi przez proces samodzielnie, bez leczenia. Koniecznie: po 6 miesiącach wielokrotnego badania i dostarczenia testów od ginekologa.

  • Dysplazja szyjki macicy 2 stopnie (CIN II, umiarkowany lub umiarkowany stopień): komórki są dotknięte 1/3 - 2/3 grubości warstwy nabłonkowej. Leczenie jest wymagane.
  • Dysplazja szyjki macicy 3 stopnie (CIN III, ciężki): na komórki wpływa 2/3 - cała grubość warstwy nabłonkowej. Obowiązkowe leczenie jest wymagane.
  • Nowa klasyfikacja (od 2012 r.):

    1. LSIL, lub niski stopień SIL, lub stopień lekki (odpowiada CIN 1 według starej klasyfikacji)
    2. HSIL lub Hight grade SIL, lub poważny (odpowiada CIN 2-3 zgodnie ze starą klasyfikacją).

    Specjaliści-cytologowie zaakceptowali terminologię systemu Bethesda (The Bethesda System) lub TBS:

    • NILM. To jest norma. W języku angielskim oznacza "Negatywny wpływ na zmiany śródnabłonkowe lub złośliwe". Oznacza to, że "nie ma zmian śródnabłonkowych".
    • ASC-US. Istnieją nietypowe płaskie komórki nieznanego pochodzenia. W języku angielskim: "Nietypowe komórki płaskie o nieokreślonym znaczeniu".
    • ASC-NSIL. Istnieją nietypowe płaskie komórki nieznanego pochodzenia, najprawdopodobniej ze względu na zmiany wewnątrznabłonkowe.
    • LSIL, lub SIL o niskim stopniu złośliwości, lub łagodne do umiarkowanych zmiany śródnabłonkowe.
    • HSIL lub SIL stopnia wysokiego, lub poważne zmiany śródnabłonkowe.
    • AGS. Istnieją nietypowe komórki gruczołowe o nieznanym pochodzeniu. Oznacza to, że są to komórki z kanału szyjki macicy.
    • AGC, sprzyjają nowotworom. Istnieją nietypowe komórki gruczołowe, prawdopodobnie rozwijające się nowotwory.
    • AIS. Jest to gruczolakorak in situ, czyli rak kanału szyjki macicy in situ.

    Jak ustalić diagnozę?

    1) Test PAP.
    Inna nazwa to rozmaz Pap. Jest to test cytologiczny lub "cytologia płynów". Podczas badania ginekologicznego lekarz przeprowadza specjalny instrument na powierzchni szyjki macicy, materiał jest wysyłany do badania pod mikroskopem.

    W przypadku wykrycia nieprawidłowych komórek następuje dysplazja, ale konieczne jest ustalenie stopnia. Kobieta otrzymuje biopsję.

    2) Biopsja szyjki macicy.
    Szczególnym urządzeniem podczas kolposkopii jest pobranie mikroskopijnego fragmentu szyjki macicy w obszarze patologicznego miejsca i przesłanie go do badania pod mikroskopem.

    W rezultacie stopień dysplazji (nowotwór) nabłonka jest szacowany na podstawie grubości dotkniętej warstwy i nasilenia uszkodzenia komórek.

    3) Analiza HPV.
    Pobrać wymaz z powierzchni szyjki macicy i przesłać go do PCR. Jeśli wykryją HPV, określ ich typy.

    4) Immunohistochemia z onkarkami.
    Ta analiza nie jest przeprowadzana dla wszystkich kobiet, ale tylko dla podejrzenia raka szyjki macicy. Jeśli pacjent ma raka, wówczas gdy białka nowotworowe są powiązane ze specjalnymi odczynnikami, analiza ta staje się pozytywna.

    Jeśli nie ma raka szyjki macicy, wówczas nie ma określonych białek nowotworowych (lub markerów), dlatego wynik badania będzie ujemny.

    Pytania do analizy

    - Jeśli mam HPV pozytywny, a mój partner jest negatywny, jak to możliwe i czy powinienem traktować partnera?

    Najważniejsze: leczenie jest zalecane tylko wtedy, gdy występują objawy wirusa na skórze lub na błonach śluzowych. Albo, gdy cytologia lub biosfera pokazała neoplazję. W niektórych przypadkach przy planowaniu ciąży oboje partnerzy powinni być leczeni.

    Teraz z powodu tej rozbieżności w analizach. Główny powód: odporność partnera jest wystarczająco silna, aby stłumić wirusa i zapobiec jego rozwojowi.

    - Dlaczego cytologia płynów wykazuje obecność dysplazji i biopsji - nie?

    Ponieważ w przypadku cytologii płynnej materiał pobierany jest z wielu obszarów błony śluzowej, a biopsja - od jednego do dwóch. Możliwe, że materiał biopsyjny został pobrany ze zdrowych obszarów.

    Leczenie dysplazji szyjki macicy

    Pamiętaj: jak, co i kiedy leczyć - odpowiedź na to pytanie może udzielić tylko lekarz. Nie można wstrzyknąć żadnych środków leczniczych do pochwy, w przeciwnym razie wywołają komplikacje.

    Zasady leczenia w zależności od stopnia zaawansowania choroby

    1) Leczenie łagodnego stopnia.
    Przeprowadza się go z preparatami wzmacniającymi. Oznacza to, że leki są używane, w tym środków ludowej, które zwiększają odporność. Specyficzne traktowanie, zgodnie z nowoczesnymi zaleceniami, w stopniu łatwym nie wymaga, ponieważ w 90% przypadków przechodzi samodzielnie.

    2) Traktowanie średniego stopnia.
    Konieczne jest przyjmowanie leków, choć w niektórych przypadkach możliwe jest również leczenie lekami odtwórczymi.

    Umiarkowany stopień jest wyleczony samodzielnie u 70% chorych kobiet. Jeśli w testach zostanie wykryty wirus brodawczaka ludzkiego, leczenie należy rozpocząć natychmiast.

    3) Leczenie poważnego stopnia.
    Upewnij się, że lekarstwa, w przeciwnym razie bardzo wysokie ryzyko zwyrodnienia nowotworu w raku szyjki macicy.

    Metody leczenia

    Leczenie terapeutyczne

    1) Leki antywirusowe miejscowo - w postaci strzykawek, czopków, tamponów

    2) Leki przeciwwirusowe są powszechne - w celu stłumienia wirusa w ciele jako całości:

    3) preparaty odpornościowe (polioksydoniowe, ronkoleukiny, immunologiczne, viferon, geneferon i inne preparaty interferonowe).

    Leczenie chirurgiczne

    1) elektrokoagulacji lub elektrokonjacji lub pętli elektroeksymionowej szyjki macicy. Przeprowadzane przez ginekologa. Specjalna metalowa pętla pod wpływem prądu elektrycznego wpływa na nabłonek szyjki macicy.

    2) waporyzacja laserowa, konwekcja laserowa szyjki macicy. Mechanizm działania jest taki sam, tylko inny czynnik wpływu nie jest prądem elektrycznym, lecz laserem.

    3) leczenie falami radiowymi na aparacie Surgitron. Metoda działania jest podobna do laserowej, ale głównym czynnikiem jest fala radiowa. Przeczytaj artykuł na temat terapii falami radiowymi

    4) kriodestrukcja lub kauteryzacja ciekłym azotem. Następuje termiczne zniszczenie uszkodzonego nabłonka, obumiera, a na jego miejsce wyrasta nowy nienaruszony nabłonek. Przeczytaj artykuł na temat ciekłego azotu

    5) zniszczenie ultradźwiękowe. Mechanizm jest podobny do działania fali radiowej lub lasera, tylko działającym czynnikiem jest ultradźwięk.

    6) konizacja za pomocą skalpela. Klasyczna operacja za pomocą skalpela. Obecnie jest rzadko używany, ponieważ powyższe metody są bardziej skuteczne.

    7) amputacja szyjki macicy. To jest rozszerzona operacja. Stosowany w przypadku raka szyjki macicy.

    Leczenie folkowe jest dopochwowe

    Nie zalecane przez żadnego specjalistę.

    W pochwie zwykle nie zaleca się podawania jakichkolwiek leków, z wyjątkiem oficjalnych produktów farmaceutycznych przepisanych przez ginekologa. W przeciwnym razie można uzyskać poważne komplikacje, z którymi lekarz nie będzie w stanie sobie poradzić.

    Umów się na wizytę u ginekologa za darmo (samodzielne badanie 500 rubli).

    - miej odwagę i cierpliwość i idź do lekarza!

    - jeśli wątpisz w kompetencje lekarza, skonsultuj się z innym lekarzem dla trzeciego lekarza. Ale nie próbuj samemu wyleczyć dysplazji szyjki macicy.

    Zwracamy uwagę na opinię eksperta w tej sprawie. Obejrzyj wideo: