Główny
Objawy

Układ moczowy

Grupa narządów układu moczowo-płciowego, które są odpowiedzialne za powstawanie i odprowadzanie moczu, a także spełniają funkcję narządów płciowych, stanowią układ moczowy i seksualny. Gęste anatomiczne i fizjologiczne połączenie systemów tworzy jedną grupę. Jest to jeden z najbardziej złożonych i znaczących systemów dla ludzkiego zdrowia.

Układ moczowo-płciowy spełnia ważne funkcje w życiu człowieka, które są przydatne do poznania w celu terminowego rozpoznania niebezpiecznych patologii.

Jakie funkcje wykonuje?

Pomimo ścisłego związku, funkcjonalne cechy układu moczowego i rozrodczego są różne.

Funkcje układu moczowego są następujące:

  • usuwanie toksyn, które powstały w trakcie żywotnej aktywności organizmu lub dostały się do niego z zewnątrz;
  • wsparcie równowagi wody i soli oraz równowagi kwasowo-zasadowej;
  • tworzenie substancji czynnych: hormonów, witamin itp.

Układ rozrodczy pełni funkcję reprodukcji, uczestnicząc w produkcji hormonów, które kształtują kobiece lub męskie cechy seksualne. Opracowane hormony, dostanie się do krwi, wpływają na pracę organizmu, wpływają na zachowania seksualne i biorą udział w takich procesach jak:

  • metabolizm;
  • rozwój organizmu;
  • tworzenie układu nerwowego.

Anatomiczna struktura

Urządzenie moczowe

Osoba składa się w 80% z wody, co przynosi zarówno korzystne, jak i niezdrowe pierwiastki śladowe. Układ moczowy jest odpowiedzialny za filtrowanie i usuwanie nadmiaru wilgoci. Anatomia układu moczowego u mężczyzn i kobiet jest prawie identyczna. Obejmuje dwie nerki, dwa moczowody, pęcherz moczowy i cewkę moczową (cewka moczowa).

Miednica nerkowa i nerkowa

Podłużny kształt sprawia, że ​​wyglądają jak fasola. Jest to sparowany narząd, zlokalizowany w górnej jamie brzusznej, po bokach kręgosłupa. Waga jednej pary sięga 200 gramów. Powierzchnia jest płaska, elastyczna, a kolor jest ciemnoczerwony. Są to główne narządy wydalania z moczem i odpowiadają za następujące funkcje:

  • kontrolować stosunek wchodzących i wycofywanych soli i płynów;
  • wydala substancje zatruwające;
  • wytwarzają hormony;
  • kontrolować ciśnienie krwi.

Według dużych naczyń krwionośnych odpowiednich dla nich, krew jest dostarczana do filtracji. W procesie oczyszczania krwi powstaje mocz, który określa stan zdrowia człowieka. Przy ujściu narządu znajduje się miednica nerkowa, która jest rezerwuarem do gromadzenia wtórnego moczu. Mocz na moczowodach przechodzi do pęcherza, a już z niego wychodzi.

Urolitters

Niepewna struktura układu moczowego jest kontynuowana przez moczowody opuszczające miedniczkę nerkową. Zewnętrznie jak tuba. Ich długość u każdej osoby może być indywidualna, średnio sięga 30 cm, szerokość 5-6 mm. W moczowodzie występują 3 zwężenia fizjologiczne, a szerokość zmienia się, co może utrudniać przejście przez kamień nerkowy.

Pęcherz

Moczowce z obu stron wpływają do mocznika. Narząd służy jako rezerwuar dla gromadzenia moczu przed jego wyjściem na zewnątrz. Pęcherz jest tkanką mięśniową, zebraną w torebce pokrytej od wewnątrz błoną śluzową. Jest on umieszczony w około 300-500 ml moczu, czasami objętość sięga 600. Pęcherz jest niezależnym narządem, który znajduje się za kościami łonowymi w podbrzuszu.

Cewka moczowa

Z pęcherza na specjalnej rurce (kanale cewki moczowej) wydobywa się mocz. Cewka moczowa kończy przewód moczowy. Czynność oddawania moczu to odruchowy proces usuwania nagromadzonego płynu. Cechy seksualne osoby wpływają na anatomię narządu, więc fizjologia męskiej i żeńskiej cewki moczowej jest inna:

  • Cewka moczowa u mężczyzn jest cienka i wydłużona. Jego długość wynosi około 40 cm, szerokość - 8 mm. Przez nią przechodzi nie tylko mocz, ale także plazma nasienna (ciekły składnik nasienia).
  • Kobiecy kanał jest znacznie krótszy. Długość - 3-4 cm, szerokość - około 1,5 cm.
Powrót do spisu treści

Cechy struktury u dzieci

Na rozwój narządów układu moczowego wpływają przedziały wiekowe, gdy osoba dorasta. Nawet w okresie niemowlęcym wyróżnia się cechy organów między chłopcami i dziewczętami, a wraz z wiekiem stają się bardziej wyraziste. Kompletna formacja odbywa się przez 5-6 lat. Typowe różnice w narządach układu moczowego dzieci:

  • kanaliki i pętle Henleya u dzieci są 2 razy węższe niż u dorosłych;
  • ciała charakteryzują się niską lokalizacją;
  • pęcherz jest wysoki, spada tylko do 2 lat;
  • u dzieci moczowody są bardziej kręte.
Powrót do spisu treści

System seksualny

Układ moczowo-płciowy człowieka obejmuje narządy rozrodcze: wewnętrzne i zewnętrzne. Są odpowiedzialne za prawa do reprodukcji i macierzyństwa, ale mają inne urządzenie, w zależności od cech płciowych. Struktura i mechanizm pracy narządów płci męskiej i żeńskiej jest różny i rozpatrywany osobno.

Organy narządów płciowych u kobiet

Struktura żeńskiego układu rozrodczego jest dość skomplikowana. Układ moczowo-płciowy kobiety składa się z następujących narządów:

Narządy płciowe u mężczyzn

Trudno jest jednoznacznie zdemontować strukturę układu moczowo-płciowego człowieka. Zrozum, które narządy wykonują tylko mocz, a które funkcje rozrodcze nie są łatwe. Niektóre narządy działają jak genitalia i jednocześnie uczestniczą w tworzeniu moczu i wydalaniu moczu. Układ moczowo-płciowy mężczyzn podzielony jest na kilka narządów:

Ze względu na cechy anatomiczne, trudniej jest leczyć dolegliwości męskiego układu seksualnego niż u kobiet.

  • Wychodzące:
    • Penis (penis) - promuje zapłodnienie podczas stosunku płciowego.
  • Ukryte w środku:
    • Jaja - sparowane gruczoły, ukryte w skórzanym worku (mosznie). Są używane do tworzenia plemników.
    • Nasieniowód - półmetrowa rura łączy kanały jąder z woreczkami nasiennymi, tworząc kanał wytryskowy.
    • Pęcherzyki nasienne są formacjami połączonymi ze sobą tkanką łączną. Tworzą sekret spermy.
    • Gruczoł krokowy wypełnia dystalny obszar miednicy. Kanały tworzące gruczoł stanowią tajemnicę. Przez gruczoł leży cewka moczowa. To w gruczole pojawiają się wyniki moczu i nasienia, a także przełączanie tych procesów w zależności od sytuacji.
Powrót do spisu treści

Możliwe choroby układu moczowego

Składniki układu moczowo-płciowego są złożonymi urządzeniami, które mogą być narażone na patologiczne skutki infekcji, które nie mogą nie przerwać ich normalnego funkcjonowania. Wynikające z tego nieprawidłowości mają charakter urologiczny lub ginekologiczny. Aby zapobiec rozwojowi powikłań, bardzo ważna jest terminowa diagnostyka patologii.

Patologia narządów moczowych

Typowe zaburzenia wpływające na narządy układu moczowego obejmują:

  • Kamica moczowa. Choroba nie jest zakaźna, przyczyną jej rozwoju nie jest infekcja. Schemat pochodzenia patologii wiąże się z tworzeniem się stałego kamienia w nerce. Powodem ich powstawania jest wapń i kwas moczowy, które w dużych ilościach są skoncentrowane w moczu. Aby zidentyfikować kamienie, wykonuje się badanie ultradźwiękowe na aparacie, a sposób leczenia dobiera się w zależności od wielkości kamienia.
  • Zapalenie nerek (odmiedniczkowe zapalenie nerek). Przyczyną rozwoju są patogenne mikroorganizmy, które przenikają przez krew lub z pęcherza. W diagnozie zwraca się uwagę na wydalanie, funkcje tworzenia moczu i wyniki badań laboratoryjnych.
  • Ekspansja miednicy nerek (wodonercze). Zablokowanie moczowodu powoduje patologiczne odchylenie. O rozwoju choroby zgłasza się silny ból i brak wydalania moczu.
  • Naruszenie czynności nerek (niewydolność). Złożona anatomia narządu prowadzi do rozwoju poważnych nieprawidłowości patologicznych pod wpływem różnych patologii: zatrucia, cukrzycy, infekcji, dny moczanowej i innych.
Powrót do spisu treści

Choroby narządów układu rozrodczego

Męski układ moczowo-płciowy wpływa na takie patologie:

  • rysy cystowe - wygląd pieczęci wypełnionej cieczą;
  • zapalenie jąder pod wpływem infekcji;
  • Skręt jądra jest chorobą wyrażającą się w splątaniu spermatycznego kordu, charakterystyczną dla dorastania;
  • onkologia - tworzenie się nowotworu złośliwego jąder;
  • poszerzenie żył, które odwracają krew od jąder.
  • Proces zapalny wywołany przez drobnoustroje chorobotwórcze:
    • wewnętrzna ściana pochwy (zapalenie pochwy);
    • cewki moczowej (zapalenie cewki moczowej);
    • pęcherz (zapalenie pęcherza);
    • śluzówkę macicy (zapalenie błony śluzowej macicy);
    • jajniki i jajowody (andeksit).
  • Torbiel jajnika.
  • Nowotwór złośliwy.
Powrót do spisu treści

Wiodące funkcje ciał

Ciało działa jak zegar, gdy wszystkie narządy działają bez przerwy. Narządy układu moczowo-płciowego wykonują swoje zadania:

  • Nerki uczestniczą w kilku procesach:
    • filtracja krwi z żużla i produktów przemiany materii;
    • wzbogacenie krwi tętniczej dwutlenkiem węgla;
    • synteza substancji czynnych i ich wycofanie do krwioobiegu;
    • wycofanie końcowego produktu z moczu.
  • Pęcherz moczowy gromadzi mocz przez 3 godziny i wydala go przez cewkę moczową.
  • Rola moczowodów polega na przeniesieniu moczu do zbiornika w celu jego późniejszego wydalenia.
  • Interakcja narządów układu rozrodczego zapewnia produkcję komórek płciowych, poczęcie i posiadanie dziecka.

Główna część narządu rozrodczego i układu moczowego koncentruje się w pewnej części ciała i łączy się z fizjologicznym połączeniem. Wykonane funkcje są zupełnie inne, ale wszystkie są uważane za jedną sferę moczowo-płciową. Dlatego patologiczne odchylenie w pracy jednego z narządów pociąga za sobą niepowodzenie w funkcjonowaniu całego organizmu. Aby uniknąć powikłań, należy ostrożnie leczyć pierwsze objawy choroby.

Struktura i funkcja układu moczowego

Układ moczowy człowieka jest reprezentowany przez nerki, moczowody, cewkę moczową i pęcherz moczowy.

Główne funkcje systemu to:

  1. Izolacja produktów przemiany materii;
  2. Utrzymywanie równowagi wody i soli w ciele;
  3. Funkcja hormonalna ze względu na substancje biologicznie czynne syntetyzowane przez nadnercza.

Należy zauważyć, że funkcje izolowania i utrzymywania homeostazy są niezbędne.

Nerka

Nerka jest narządem miąższowym o kształcie fasoli, składającym się z warstw korowych i rdzeniowych. Nerka znajduje się w okolicy lędźwiowej.

Od wewnątrz do nerki, przez nerkowe bramy są naczynia krwionośne (dolna pusta żyła i aorta). Z kolei w tym samym miejscu moczowody opuszczają nerki.

Na zewnątrz ciała jest pokryta kapsułkami tkanki tłuszczowej i łącznej.

Strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki jest nefron - zestaw kłębuszków i kanalików wychodzących.

Ogólnie rzecz biorąc, nerka jest narządem, który odgrywa główną rolę w procesie detoksykacji. Pozostałe narządy układu moczowego spełniają tylko funkcje gromadzenia i wydalania moczu.

Ureter

Moczowód jest pustą rurą, która ma długość do 32 cm i grubość prześwitu do 12 mm. Wymiary moczowodu są całkowicie indywidualne i zależą nie tylko od wzrostu osoby, jego cery, ale także od czynników genetycznych. Tak więc, przy nieprawidłowościach rozwojowych, długość może różnić się znacznie od podanej długości.

Ściana moczowodu ma kilka warstw:

  • Wewnętrzne (śluzowe) - pokryte wielowarstwowym nabłonkiem przejściowym;
  • Średni (mięśnie) - włókna mięśniowe są zorientowane w różnych kierunkach;
  • Zewnętrzna (przydankowa) składa się z tkanki łącznej.
  • Funkcja moczowodu - wydalanie moczu z nerek poprzez redukcję włókien mięśniowych, utrzymywanie prawidłowej urodynamiki.

Mpęcherz

Jest to wydrążony narząd, w którym mocz gromadzi się przed oddawaniem moczu. Sygnał do oddania moczu to objętość nagromadzonego moczu w 200 ml. Pojemność pęcherza jest inna, ale średnio wynosi 300-400 ml.

Pęcherz ma ciało, dno, szczyt i szyję. Jego kształt zmienia się w zależności od stopnia wypełnienia.

Zewnętrzna ścianka jest pokryta przez błony surowiczej, po której znajduje się mięśni (mięśni gładkich), wewnętrzny pęcherz jest wyłożone błoną śluzową składającej się z nabłonka przejściowego. Ponadto obecny jest nabłonek gruczołowy i pęcherzyki limfatyczne. Tkanka mięśniowa nie jest jednorodna i generalnie wypieracza, który jest bliżej zwężenia dna - zwieracza pęcherza moczowego.

Cewka moczowa

Natychmiast z pęcherza moczowego, mocz, pod wpływem skurczów mięśni, wchodzi do cewki moczowej. Ponadto, przez cewkę moczową (zwieracz), jest uwalniany do środowiska.

Cewka moczowa, podobnie jak moczowód, składa się z trzech warstw. Nabłonek błony śluzowej zmienia się w zależności od lokalizacji. W prostaty (u mężczyzn) powleczonej błony śluzowej cewki moczowej nabłonek przejściowy, dalej - Multilane pryzmatyczny, a wreszcie w głowie - nabłonek wielowarstwowy płaski. Na zewnątrz kanał pokryty jest mięśniową membraną i tkanką łączną składającą się z włókien włóknistych i kolagenowych.

Należy zauważyć, że u kobiet jest on krótszy niż u mężczyzn, co powoduje, że kobiety są bardziej podatne na choroby zapalne układu moczowo-płciowego.

Oferuję wam wideo wizualne "Struktura układu moczowego człowieka"

Choroby układu moczowego

Choroby wszystkich składników układu moczowego mogą być zakaźne lub wrodzone-genetyczne. W procesie zakaźnym, specyficzne struktury, głównie nerki, stają się zaognione. Zapalenie innych narządów, z reguły, jest mniej niebezpieczne, ale prowadzi do nieprzyjemnych wrażeń: opiera się i boli.

Choroby genetyczne są związane z anomaliami w budowie konkretnego narządu, zwykle anatomicznego. W wyniku takich naruszeń produkcja i wydalanie moczu jest trudne lub niemożliwe.

Choroby genetyczne mogą obejmować anomalie rozwojowe. W tym przypadku pacjent zamiast dwóch nerek może mieć jeden, dwa lub wcale (z reguły pacjenci tacy umierają zaraz po urodzeniu). Ureter może być nieobecny lub nie może być otwarty na pęcherz. Cewka moczowa podlega również nieprawidłowościom rozwojowym.

Kobiety, częściej niż mężczyźni, są narażone na kontakt z czynnikami zakaźnymi, ponieważ ich cewka jest krótsza. Zatem czynnik zakaźny w krótszym czasie może wznieść się do wyższych narządów i powodować ich stan zapalny.

Układ moczowy człowieka

Cechy wieku układu hormonalnego

Układ hormonalny odgrywa bardzo ważną rolę w ludzkim ciele. Jest odpowiedzialna za wzrost i rozwój zdolności umysłowych, kontroluje funkcjonowanie narządów. System hormonalny u dorosłych i dzieci działa inaczej.

Rozważmy cechy wieku układu hormonalnego.

Tworzenie gruczołów i ich funkcjonowanie zaczyna się podczas rozwoju wewnątrzmacicznego. Układ hormonalny jest odpowiedzialny za wzrost zarodka i płodu. Podczas formowania się ciała powstają wiązania między gruczołami. Po urodzeniu dziecka zostają wzmocnione.

Od narodzin do początku dojrzewania, tarczycy, tarczycy, przysadki, nadnerczy są najważniejsze. W okresie pokwitania wzrasta rola hormonów płciowych. W okresie od 10-12 do 15-17 lat aktywuje się wiele gruczołów. W przyszłości ich praca jest ustabilizowana. Jeśli obserwuje się prawidłowy sposób życia i nie ma chorób w systemie hormonalnym, nie ma znaczących zakłóceń. Wyjątkiem są tylko hormony płciowe.

Przysadka mózgowa jest najważniejsza w procesie rozwoju człowieka. Odpowiada za funkcjonowanie tarczycy, nadnerczy i innych obwodowych części układu. Waga przysadki u noworodka wynosi 0,1-0,2 grama. W ciągu 10 lat życia jego waga osiąga 0,3 grama. Masa gruczołów u osoby dorosłej wynosi 0,7-0,9 gramów. Wielkość przysadki mózgowej może wzrosnąć u kobiet w czasie ciąży. W okresie oczekiwania na dziecko jego waga może osiągnąć 1,65 grama.

Główną funkcją przysadki mózgowej jest kontrola wzrostu ciała. Jest to wykonywane przez produkcję hormonu wzrostu (hormonu wzrostu). Jeśli w młodym wieku przysadka nie działa prawidłowo, może prowadzić do nadmiernej masy ciała i wzrostu wielkości ciała lub, wręcz przeciwnie, do małych rozmiarów.

Żelazo w znacznym stopniu wpływa na działanie i rolę układu hormonalnego, więc kiedy działa wadliwie wytwarzania hormonów przez gruczoł tarczycy, gruczołów nadnerczy wykonywane prawidłowo.

We wczesnej młodości (16-18 lat) przysadka zaczyna działać stabilnie. Jeśli jego działalność nie jest normalne, a hormon wzrostu produkowany przez organizm nawet po zakończeniu wzrostu (20-24 lat), może to prowadzić do akromegalii. Ta choroba objawia się nadmiernym wzrostem części ciała.

Epifiza - żelazo, które funkcjonuje najaktywniej do ukończenia gimnazjum (7 lat). Jej waga u noworodka wynosi 7 mg, u osoby dorosłej - 200 mg. Żelazo wytwarza hormony hamujące rozwój seksualny. W ciągu 3-7 lat zmniejsza się aktywność epifiz. W okresie dojrzewania liczba wytwarzanych hormonów jest znacznie zmniejszona. Dzięki epifizie ludzkie biorytmy zostają zachowane.

Kolejne ważne żelazo w ludzkim ciele - tarczyca. Zaczyna się rozwijać jeden z pierwszych w układzie hormonalnym. Do czasu narodzin ciężar gruczołu wynosi 1-5 gramów. W ciągu 15-16 lat jego masa jest uważana za maksymalną. To 14-15 gramów. Największe działanie tej części układu dokrewnego obserwuje się po 5-7 i 13-14 latach. Po 21 latach i do 30 lat zmniejsza się aktywność tarczycy.

Gruczoły przytarczyczne zacząć tworzyć przez 2 miesiące ciąży (5-6 tygodni). Po urodzeniu dziecka jego waga wynosi 5 mg. W życiu jej waga wzrasta 15-17 razy. Największe działanie przytarczyc obserwuje się w pierwszych 2 latach życia. Aż do 7 lat utrzymuje się na dość wysokim poziomie.

Grasica lub grasica najbardziej aktywny w okresie dojrzewania (13-15 lat). W tym momencie jego waga wynosi 37-39 gramów. Jego masa maleje wraz z wiekiem. W wieku 20 lat waga to około 25 gramów, w 21-35 - 22 gramów. Układ hormonalny u osób starszych jest mniej intensywny, więc gruczoł grasicy zmniejsza się do 13 gramów. W miarę rozwoju tkanki limfatycznej grasicy zostaje zastąpiony tłuszczem.

Nadnercza ważą około 6-8 gramów. W miarę wzrostu ich masa wzrasta do 15 gramów. Tworzenie gruczołów występuje do 25-30 lat. Największą aktywność i wzrost nadnerczy obserwuje się w ciągu 1-3 lat, a także podczas rozwoju seksualnego. Dzięki hormonom wytwarzającym żelazo człowiek może kontrolować stres. Wpływają również na proces regeneracji komórek, regulują metabolizm, płeć i inne funkcje.

Rozwój trzustki następuje przed upływem 12 lat. Naruszenia w jej pracy występują głównie w okresie przed pokwitaniem.

Żeńskie i męskie gruczoły płciowe powstają podczas rozwoju wewnątrzmacicznego. Jednak po urodzeniu dziecka jego aktywność utrzymuje się do 10-12 lat, czyli przed kryzysem wieku dojrzewania.

Męskie gonady - jądra. Przy urodzeniu ich waga wynosi około 0,3 grama. Od 12-13 lat żelazo zaczyna aktywniej działać pod wpływem gonadoliberyny. Chłopcy mają przyspieszony wzrost, są drugorzędne cechy płciowe. W ciągu 15 lat aktywowana jest spermatogeneza. W wieku 16-17 lat proces rozwoju męskich gruczołów płciowych dobiega końca i zaczynają one działać równie dobrze jak u dorosłych.

Żeńskie gruczoły płciowe - jajniki. Ich waga w chwili urodzenia wynosi 5-6 gramów. Waga jajników u dorosłych kobiet wynosi 6-8 gramów. Rozwój gruczołów płciowych występuje w 3 etapach. Od urodzenia do 6-7 lat jest scena neutralna.

W tym okresie podwzgórze jest tworzone przez typ żeńskich. Od 8 lat do początku adolescencji trwa okres przed pokwitaniem. Od pierwszej miesiączki do początku menopauzy trwa okres dojrzewania. Na tym etapie następuje aktywny wzrost, rozwój drugorzędnych cech płciowych, rozwój cyklu menstruacyjnego.

Układ hormonalny u dzieci jest bardziej aktywny, w porównaniu z dorosłymi. Główne zmiany gruczołu występują w młodym wieku, młodszym i starszym wieku szkolnym.

Aby prawidłowo wykonywać i funkcjonować gruczołów, należy zapobiegać naruszeniom ich pracy. Może to pomóc w symulacji TDI-01 "Third Breath". Użyj tego urządzenia może być od 4 lat i przez całe życie. Z jego pomocą osoba uczy się techniki oddychania endogennego. Dzięki temu ma zdolność zachowania zdrowia całego organizmu, w tym układu hormonalnego.

Ogólna charakterystyka układu hormonalnego

Struktura układu hormonalnego są wysoce wyspecjalizowanych narządów wydzielniczych (organy wydzielania czysto hormonalnego) lub części narządów (gruczoły funkcji mieszanina), a także izolatkach wydzielania wewnętrznego mogą być rozproszone w różnych nie dokrewnymi narządów (płuc, nerek, przewodu pokarmowego). Podstawą większości gruczołów dokrewnych (jak również gruczołów zewnątrzwydzielniczych) jest tkanka nabłonka. Jednakże, liczne korpusy (podwzgórze tylnego płata przysadki, szyszynki, rdzenia nadnerczy, niektóre izolatkach hormonalną) pochodzą z tkanki nerwowej (neuronów lub komórek glejowych).

Wszystkie narządy układu hormonalnego wytwarzają wysoce aktywne i specyficzne dla działania substancje - hormony. Ta sama gruczoł wydzielania wewnętrznego może wytwarzać hormony, które nie są takie same w działaniu. W tym samym czasie wydzielanie tych samych hormonów może być wykonywane przez różne narządy endokrynologiczne. Morfologiczne oznaki organów dokrewnych to obecność bardzo wyspecjalizowanym grupy komórek wydzielniczych lub jednej z takich komórek do wytwarzania substancji biologicznie czynnych - hormony uwalniane do krwi i limfy. Dlatego w endokrynnych narządy ma żadnych kanałów, a komórki endokrynne otoczone są gęstą siecią chłonnych i sinusoidą krwi naczyń włosowatych. Układ hormonalny wydzielniczą komórek produkujących hormony mogą być podzielone na grupy, nitek lub pojedynczych endocrinocytes pęcherzyków. Hormony charakter chemiczny różni: białko (GH), glikoproteiny (TSH) i steroidu (kory nadnercza). Poprzez działanie hormony są podzielone na "wyzwalacze" i "hormony-executory". Przez „startu” hormony są neurohormonów centralnych narządów wydzielania wewnętrznego podwzgórza i przysadki hormonów tropowych. „Hormony wykonujące” gruczołów wydzielania wewnętrznego peryferyjnych lub narządu docelowego, w przeciwieństwie do „starter” mają bezpośredni wpływ na podstawowe funkcje organizmu: adaptacji, metabolizm, wzrost, funkcji seksualnych i innych.

W ciele istnieją dwa systemy regulacyjne: nerwowy i endokrynny. Układ hormonalny jest ostatecznie regulowany przez układ nerwowy. Komunikacji systemu nerwowego i hormonalnego przez podwzgórze - obszar mózgu, najwyższy wegetatywnego środkowej. Jego rdzeń utworzony przez specjalne neuronów neurowydzielnicza umożliwiających uzyskanie nie tylko neyraminy-mediatorów (norepinefryna, serotonina), wszystkie neuronów, lecz również neurohormony, zwłaszcza statyny liberiny i wprowadzenie do krwiobiegu, a tym samym osiągnięcie przez przedni płat przysadki. Przetworniki te są neurohormony, przełącza impuls nerwowy na układ hormonalny, w części gruczołowej przysadki stymulując przez liberinov lub zahamowanie wytwarzania komórek statyny dokrewnych hormony przedniego płata przysadki troficznych, co z kolei wpływa na wytwarzanie hormonów przez gruczołów dokrewnych obwodowych. W ten sposób, humoralnej, transgipofizarno Podwzgórze reguluje gospodarkę hormonalną obwodowe narządy docelowe - narządów, komórek endokrynnych, które posiadają receptory dla odpowiedniego hormonu. Podwzgórze regulacji gruczołów wydzielania wewnętrznego mogą być wykonywane w obwodach paragipofizarno neuronów odprowadzających. Z kolei zasada "sprzężenia zwrotnego" gruczołów dokrewnych jest w stanie bezpośrednio reagować na własne hormony. Należy zauważyć, że rola podwzgórza jest kontrolowany przez regulowanie wyższe ośrodki mózgowe (system lyumbicheskaya, szyszynki, utworzeniu siateczki i T d.), stosunek katecholamin, serotoniny, acetylocholiny i endorfiny i enkefaliny wyprodukowanych neuronów mózgu.

KLASYFIKACJA ORGANÓW SYSTEMU ENDOKRYNOWEGO

Narządy układu hormonalnego

1. Centralne formacje regulacyjne układu hormonalnego (jądra nerwowo-rdzeniowe podwzgórza, przysadka mózgowa, epifiza).

2. gruczołów wydzielania wewnętrznego: gipofizzavisimye obwodowej (thyrocites tarczycy, kory nadnerczy) i przysadki niezależne (przytarczyc kaltsitoninotsity tarczycy, rdzenia nadnerczy).

3. Narządy z funkcjami hormonalnymi i nie-dokrewnymi (trzustka, gruczoły płciowe, łożysko).

4. Pojedyncze komórki produkujące hormony (w płucach, nerkach, przewodzie pokarmowym itp.) Z genetyki nerwowej i nie nerwowe.

Przysadki składa się z części gruczołowej przysadki pochodzenia nabłonkowego (przedniego płatu, a średnia frakcja tuberalnaya części) i neuroglial początki przysadki mózgowej (pośladków płata lejek macierzystych). Przysadki reprezentowane nabłonkowych komórek endokrynnych rozmieszczone w grupach i pasm, pomiędzy którymi umieszczone są luźno naczynia włosowate tkanki łącznej typu sinusoidalnego. Endocrinocytes są podzielone na dwie główne grupy: chromophilic dobrych granulek barwienia i chromofobowe ze słabo wybarwionej cytoplazmie i bez granulek. Wśród chromophilic odróżnienia komórek zasadochłonnych granulki zawierające glikoproteiny i barwiono barwnikami zasadowymi, a przy dużych granulek kwasochłonnego barwienia białka przez barwników kwasowych. Bazofili endocrinocytes (4-10%), znajduje się kilku gatunków (w zależności od wytwarzanego hormonu patrz tabela 1 komórki :. Tirotropotsity komórki wielokątny cytoplazmie zawierają drobne granulki (80-150 nm) gonadotropotsity owalny lub okrągłe granulki (200-300 nm) i mimośrodowo usytuowany trzon komórki w środku - lekkie strefa - „Pacjent” lub Plamka (w elektronu.apparat Golgiego) komórek Kortikotropotsity są nieregularne w kształcie, posiadają granulki sferyczne (200-250 nm) acidophilus.. endocrinocyty (30 35%) wykształconej granulowanego retikulum endoplazmatycznego i są podzielone na :. Somatotropotsity granulek o średnicy 350-400 nm i laktotropotsity większymi ziarnami 500-600 nm głównych cytoplazmie komórek lub chromofobowe (60%) albo są niezróżnicowanych gotowości lub w komórkach różne stany funkcjonalne. podwzgórze regulacji hormonu adenogipofizarnogo wykonaniu humoralnej. Zewnętrzne przysadki w tętnicy środkowej wzniesieniu podwzgórza dzieli się na podstawowym sieć ampillar. Aksony neuronów środkowego podwzgórza kończą się na ścianach tych naczyń włosowatych. Zgodnie z aksonami tych neuronów, ich neurohormony, liberiny i statyny, wchodzą do krwioobiegu. Kapilary splotu pierwotnego są zbierane w naczyniach portalowych. Ostatnie akcje w dół do przodu i nie wpaść w sieć kapilarną wtórnego, z którego liberiny statyny i dyfundują do przednich komórek przysadki dokrewnych.

Średnia proporcja przysadki u ludzi jest słabo rozwinięta. Ta frakcja wytwarza melanocytotropinę i lipotropinę, która wpływa na metabolizm lipidów. Ta frakcja składa się z komórek nabłonka i pseudofollicles - jam z tajnym białkiem lub śluzowym charakterem.

Neurohypophysis - płat tylny jest reprezentowany przez komórki neuroglylowe formy procesowej - przysadka. Ta część przysadki sam nie wytwarza i tylko zbiera hormony (ADH oksytocyna) Neurony w jądrach podwzgórza przednich neurowydzielnicza ciałka skumulowane śledzia. Te ostatnie są końce aksonów neuronów w ścianach sinusoidalnych naczyń włosowatych tylnego płata przysadki. Neurohypophysis odnosi się do narządów nerwowo-nerwowych, które gromadzą hormony podwzgórza. Tylny płat przysadki jest podłączony do podwzgórza przez łodygi mózgową i jest z nią jednym systemie podwzgórze-przysadka.

Epifiza lub szyszynka - tworzenie pośredniego mózgu ma kształt stożka. Nasady są objęte kapsuły tkanki łącznej z której odchodzą z cienkich ścian naczyń i nerwów podzielenie korpusu do niewyraźnie wyrażone plastry. Ciało zrazików istnieją dwa rodzaje komórek pochodzenia neuroektodermalnego: sekretoobrazuyuschie pinealocyty (endocrinocytes) i pomocniczych komórek glejowych (komórek glejowych), przy znikomych cytoplazmy i jąder zamkniętym. Szyszynki podzielone są na dwa rodzaje: światło i ciemność. Lekkie pinealocyty są dużymi komórkami procesowymi o jednorodnej cytoplazmie. Ciemne komórki mają ziarnistą cytoplazmę (granulki kwasochłonne lub bazofilowe). Te dwa typy pinealocytów wydają się zapewniać różne stany funkcjonalne jednej komórki. Procesy pinealocytów, clavately rozszerza, w kontakcie z wieloma sinusoidalnych naczyń włosowatych. Rozpoczęcie epifizmu rozpoczyna się w wieku 4-5 lat. Po 8 lat nasady odkryte obszary obizvestvlennoy zrębu ( „piasek mózgów”), ale (funkcja gruczołu nie zatrzymać osobę nasady w stanie uchwycić bodźców świetlnych i regulują procesy rytmiczne w organizmie związany ze zmianą dnia i nocy generowany szyszynkę czynniki hormonalne... - serotoniny w melatoninę toczenia antigonadotropiny regulacji czynności gonad oka przez podwzgórze. Wśród czynników hormonalnych wytwarzane przez gruczoł przysadki, hormon jest warstwa wzmocnienia. potasu rovi

Składa się z dwóch płatów połączonych częścią gruczołu zwanego przesmykiem. Na zewnątrz żelazo pokrywa kapsułka tkanki łącznej, z której cienkie warstwy z naczyniami krwionośnymi dzielą narząd na płaty. Główną część parenchymy płata stanowią jego jednostki strukturalne i funkcjonalne - mieszki włosowe. Są to pęcherzyki, których ścianka składa się z pęcherzykowych endocytrynocytów - tyreocytów. Thyrocites - sześcienne komórek nabłonkowych (na normofunktsii) wydzielających hormony zawierający jod - tyroksyny i trijodotyroniny wpływające na podstawowej przemiany materii. Mieszki są wypełnione koloidem (lepkim płynem zawierającym tyreoglobuliny). Na zewnątrz ściana pęcherzyka jest ściśle związana z siecią naczyń krwionośnych i limfatycznych. W niedoczynności thyrocites spłaszczyć koloid zgęstnieje wzrost wielkości pęcherzyka, i odwrotnie, gdy thyrocites nadczynności wziąć kształt graniastosłupa waną kalloid stają się bardziej płynne i zawiera liczne wakuole. W cyklu wydzielniczym mieszków włosowych wyróżnia się fazę produkcji i fazę eliminacji hormonów. Do produkcji tyroksyny potrzebne są jodki. aminokwasy, w tym tyrozyna, składniki węglowodanowe, woda wchłaniana przez tyrocyty z krwi. W retikulum endoplazmatycznym tyrocytów tworzy się łańcuch polipeptydowy tyreoglobuliny. do którego do kompleksu Golgiego dołączają składniki węglowodanowe. jodki krwi za pomocą peroksydazy tyrocytów utleniają się do jodu atomowego. Na granicy jamy i tyreocyty pęcherzyka następuje przełączenie jodu tyrozyny w tyroglobulina łańcucha polipeptydowego. W rezultacie, mono- i diiodotyrosine utworzony, a ponadto zawiera: - tetraiodothyronine - tyroksyny i trijodotyroninę. Wpływy usuwania fazy z reabsorpcją koloidu fragmentami fagocytozy koloid - tyroglobulina nibynóżki tyreocyty o silnej aktywacji prostaty. Następnie fragmenty fagocytach pod wpływem enzymów lizosomalnych ulegają proteolizie i uwalnia od tyreoglobuliny iodothyronine pochodzą tyreocytach w naczyniach włosowatych otaczających pęcherzyka. Umiarkowanej aktywności tarczycy nie towarzyszy fagocytoza koloidu. W tym przypadku, nie jest proteoliza w jamie pęcherzyka i produktów pinocytozy tyreocytach proteolizy. Zrąb tkanki łącznikowej pomiędzy pęcherzyków to małe skupiska komórek nabłonkowych (interfollicular wyspy), są źródłem rozwoju nowych mieszków. Jako część pęcherzyków ścienne lub interfollicular wysepek umieszczone światło komórek pochodzenia neuronowego - endocrinocytes parafolikulyarnye lub kaltsitoninotsity (K-Cells), są endocrinocytes są w cytoplazmie inny niż granulki neyraminov (serotoniny, norepinefryny) specyficznego ziarnistości związane z rozwojem hormony białkowe - kalcytoniny obniżające Ca we krwi i somatostatyna. Produkcja tych hormonów, w przeciwieństwie do produkcji tyroksyny nie jest związane z absorpcją jodu i nie zależy od tirotropnogo hormonu przysadki. Granulki komórek K są dobrze zabarwione osmem i srebrem,

Miąższ narządu reprezentowany jest przez nici nabłonka - parathyrocyty. Między nimi w międzywarstwie tkanki łącznej znajdują się liczne naczynia włosowate. Wyróżnij główne światło z włączeniem glikogenu i ciemnych paratyrocytów, a także parathyrocyty oksyfilne z licznymi mitochondriami. w głównych komórkach cytoplazmy bazofilnej, z dużymi ziarnami. Za komórki kwasochłonne uważa się starzejące się formy parathormonu głównego parathormonu, a kalcytonina tarczycy - antagonistów. wspierają homeostazę wapnia w ciele. Wytwarzanie paratyryny ma działanie hiperkalcemiczne i nie jest zależne od hormonów przysadki,

Powiązane narządy składają się z zewnętrznej kory i wewnętrznej substancji mózgowej. W korze mózgowej wyróżnia się trzy strefy komórek nabłonkowych: kłębuszkowy, który produkuje hormon mineralokortykoidowy - aldosteron, który wpływa na metabolizm wody i soli, zatrzymując w organizmie sód; wiązka, wytwarzająca glukokortykoidy, wpływająca na metabolizm węglowodanów, białek, lipidów, depresyjne procesy zapalne i odporność; strefa siatkowa - wytwarzająca hormony płciowe - androgeny, estrogeny, progesteron. Strefa kłębuszkowa, znajdująca się pod kapsułką, jest utworzona przez pasma spłaszczonych endokrynocytów, tworząc skupiska - kłębuszki. W cytoplazmie tych komórek występuje niewiele inkluzji lipidowych. Zniszczenie tej strefy prowadzi do śmierci. Produkcja hormonów w tej strefie jest praktycznie niezależna od hormonów przysadkowych. Pod strefą kłębuszkową znajduje się warstwa Sudanophobic, która nie zawiera lipidów. Strefa zszywek jest najszersza i składa się z nici komórek sześciennych zawierających wiele inkluzji lipidowych, w których rozpuszczeniu cytoplazma staje się "gąbczasta". Same komórki nazywane są spongiocytami. W strefie wiązki rozróżnia się dwa typy komórek: jasny i ciemny. które są różnymi stanami funkcjonalnymi tych samych endocytrynocytów. Strefa siatki jest reprezentowana przez rozgałęzione pasma małych komórek wydzielniczych, które tworzą sieć, w pętlach, z których występuje wiele kapilar sinusoidalnych. Pęczek i strefy siatkowate kory nadnerczy to strefy zależne od przysadki. W przypadku kory nadnerczy wytwarzającej hormony steroidowe charakterystyczne jest dobre rozwinięcie siatkowatej retikulum śródplazmatycznego i mitochondriów z obciętymi, rozgałęziającymi się cristae. Rdzeń nadnerczy jest pochodną komórek nerwowych. Jego komórki - chromafinocyty lub endokrynocyty mózgu dzielą się na lekkie - epinephrotocyty, które wytwarzają adrenalinę, a ciemne komórki - noradrenaliny, wytwarzające noradrenalinę. Te komórki przywracają tlenki chromu, srebra, osmu. Stąd ich nazwy - chromatyna, osmiofil, argyrophilic. Chromafinocyty wydalają adrenalinę i norepinefrynę do otaczających licznych naczyń krwionośnych, wśród których występuje szczególnie wiele żylnych sinusoid. Aktywność substancji mózgowej jest niezależna od hormonów przysadki i jest regulowana przez impulsy nerwowe. W wyjściu z ciała ze stresującego stanu kory i rdzenia nadnerczy z ich hormonów uczestniczyć razem.

BILET 40 (STRUKTURA I FUNKCJE SYSTEMU LIMFATYCZNEGO I IMMUNOLOGICZNEGO)

Układ moczowy człowieka

Układ moczowy składa się z kilku powiązanych ze sobą narządów. Naruszenie pracy jednego z nich "rani" innych. W medycynie powszechne jest rozdzielenie tych struktur na układ moczowy. Zmiana nazwy podkreśla rolę w regulacji i usuwania substancji żużlowych, nadwyżek węglowodanów, produktów zawierających azot, elektrolitów.

Przypomnijmy, że u osoby, której podobna funkcja jest wykonywana nadal:

Struktura narządów moczowych obejmuje:

  • nerka;
  • pęcherz;
  • moczowody;
  • kanał cewki moczowej.

Rozważ urządzenie każdego narządu oddzielnie, ich znaczenie w procesie wydalania moczu, komunikacji i funkcjonowania w zdrowym ciele.

Nerki i ich rola

Nerka jest połączonym narządem. Dwie formacje w kształcie fasoli znajdują się po obu stronach kręgosłupa na poziomie górnych odcinków lędźwiowych i dolnych odcinków piersiowych. Arkusze powięzi są przymocowane do otrzewnej. Nerka pokryta jest gęstą włóknistą kapsułką, a następnie warstwą tkanki tłuszczowej. Wewnątrz znajduje się "brama" w miejscu wgniecenia. Wchodzą i wychodzą z naczyń (tętnicy i żył nerkowych), tu zaczyna się moczowód.

Specyfika dopływu krwi sprawia, że ​​nerka jest bardzo podatna na rozwój zmian miażdżycowych w tętnicach położonych powyżej. Niedokrwienie nerek prowadzi do niedotlenienia komórek i zakłóca ich pracę. Bliskość żyły wrotnej tworzy uzależnienie od funkcjonowania wątroby. W chorobach prowadzących do marskości wątroby z nadciśnieniem w żyłach wątrobowych cierpi również na przepływ krwi przez nerki.

Pod włóknistą kapsułką znajdują się 2 warstwy:

Są wyraźnie widoczne w sekcji. Zapadając w substancję mózgową, kora dzieli ją na "piramidy". Wąska część formacji skierowana jest do wewnątrz i kończy się otworami, przez które mocz gromadzi się w kubkach. Główną jednostką strukturalną nerki jest nefron. Jest ich około miliona już w momencie narodzin dziecka. Maksymalna liczba leży w warstwie korowej, mniej w warstwie mózgowej.

Struktura nefronu jest reprezentowana przez:

  • kapilarne kłębuszki z tętniczek;
  • kapsułka z dwoma prześcieradłami (Shumlyansky-Bowman);
  • system wypływu kanalików.

Czynność wydalnicza jest wykonywana przez komórki nabłonka kanalików. Ponadto są one również w stanie regulować kwaśny i alkaliczny skład chemiczny moczu. Połączenie kanalików z wylotami brodawek odbywa się za pomocą rur zbiorczych.

Miedniczna miednica jest nieprzepuszczalna dla moczu, od wewnątrz pokryta jest warstwą nabłonka dwuwarstwowego. Nazywa się to przejściowym. Ważne jest, aby kształt komórek mógł się różnić i zależy od stopnia wypełnienia miednicy. Ściana ma włókna mięśniowe z gładkich i poprzecznych wiązek.

Struktura pozwala na zapewnienie:

  • niezawodna izolacja zebranego moczu;
  • ruchy perystaltyczne, które przepychają płyn do moczowodów.

Nerki spełniają następujące funkcje:

  • wytwarzają mocz z osocza krwi;
  • usuwając więcej lub mniej wody z krwi do moczu, regulując równowagę wodną ciała;
  • może zmniejszać lub zwiększać wypełnianie wodą przestrzeni wewnątrzkomórkowej i zewnątrzkomórkowej w tkankach;
  • określać celowość koncentracji niektórych substancji do działania narządów i układów zgodnie z nadchodzącym składem plazmy i usunąć nadwyżkę;
  • uczestniczy w ogólnym metabolizmie poprzez regulację produkcji glukozy, substancji azotowych;
  • wyeliminować z ciała obcego przeciwciała, jeśli przechodzą one przez pory membrany w rozmiarze;
  • są w stanie opóźniać lub przenosić elektrolity (sód, potas), substancje alkaliczne i kwasowe, regulując w ten sposób równowagę kwasowo-zasadową krwi i zapewniając prawidłowy przebieg reakcji biochemicznych.

Nerki syntetyzują wiele substancji niezbędnych dla organizmu:

  • tworzenie reniny, prekursora angiotensyny II, z której syntetyzowany jest hormon aldosteron, prowadzi do zwężenia naczyń krwionośnych, wzrostu ciśnienia krwi;
  • erytropoetyna - stymuluje produkcję komórek erytrocytów w szpiku kostnym, porażka tej funkcji prowadzi do anemii (anemii);
  • kininy i prostaglandyny są niezbędnymi białkowymi składnikami każdej ochronnej reakcji przeciwzapalnej, procesami krzepnięcia;
  • aktywacja witaminy D3, uczestniczy w metabolizmie fosforu-wapnia, wzmacniając tkankę kostną.

Ureters: struktura i funkcja

Ureters są reprezentowane przez parę rur mięśni, które łączą miednicę nerek z pęcherzem. Wielkość osoby dorosłej zależy od wysokości. Zwykle długość wynosi 28-34 cm, u kobiet długość jest 2,5 cm krótsza niż u mężczyzn.

Zgodnie z anatomiczną relacją do innych narządów, zwyczajowo wyróżnia się 3 działy:

  1. Brzuszny - znajduje się zaotrzewnowo w tkance tłuszczowej, z przodu schodzi wzdłuż powierzchni bocznej i przylega do mięśni okolicy lędźwiowej.
  2. Miednica - u kobiet przechodzi za jajnikami, pochyla się wokół szyjki macicy, leży w rowku między ścianą pochwy a pęcherzem. U mężczyzn idzie w kierunku do przodu, za nim znajduje się przewód odrodzenia. Wejście do pęcherza znajduje się przy górnej krawędzi pęcherzyka nasiennego.
  3. Część dystalna znajduje się wewnątrz ścianki pęcherza (część śródścienna).

Lekarze dzielą moczowód na trzy równe części:

Struktura histologiczna ujawnia 3 warstwy w ścianie moczowodu:

  • Wewnętrzny - jest reprezentowany przez nabłonek, który wytwarza śluz;
  • Mięśnie (średnie) - zawiera włókna tkanki mięśniowej;
  • zewnętrzna (przydankowa) - pokryta ochronną osłoną tkanki łącznej.

Izoluj zwężenie anatomiczne, zlokalizowane:

  • przy wyjściu z miednicy;
  • przy przekraczaniu granicy odcinka brzusznego i miednicy;
  • w dolnej części przy ścianie pęcherza.

Struktura i rola pęcherza moczowego

Anatomiczne i fizjologiczne warunki pęcherza powinny zapewniać:

  • zbiórka moczu z moczowodów;
  • gromadzenie i przechowywanie;
  • wciskając się w cewkę moczową.

Ściana ma trzy warstwy. Wewnętrzne (nabłonkowe) - jest utworzone przez nabłonek przejściowy, pomiędzy komórkami których znajdują się struktury kubkowe wytwarzające śluz. Dzięki tej substancji, czynniki drażniące, bakterie są usuwane z pęcherza (zmywane).

Muskularny - składa się z trzech warstw włókien, połączonych z wypieraczem (mięśnie wydalające). Funkcja akumulacji wspomagana jest przez dwa zwieracze ze skompresowanych mięśni w okolicy szyi pęcherza. Pierścieniowe formacje zapewniają połączenie z cewką moczową i są obficie zaopatrzone w zakończenia nerwowe.

W nich dodaje się strukturę włókien:

  • z wewnętrznej warstwy - jest reprezentowana przez gładką tkankę mięśniową;
  • zewnętrzny - ma prążkowane prążkowanie.

Kolejne 2 zwieraczy znajdują się przy wejściu do granicy z moczowodami. Anatomicznie strefa jest rozróżniana między dwoma wejściami moczowodu i zwieraczem szyjki macicy. Nazywa się trójkąt, wyłożony cylindrycznym nabłonkiem. Jego cechą jest brak możliwości rozciągnięcia.

Cewka moczowa jest końcową częścią układu moczowego

Kanał cewki moczowej łączy pęcherz i środowisko zewnętrzne. Jego główne zadanie:

  • pobieranie nagromadzonej cieczy na zewnątrz;
  • zapewnienie zatrzymania małej objętości (do 15 ml) kosztem własnych mięśni, trzech zwieraczy.

Struktura ma różnice płci. U kobiet cewka moczowa:

  • znacznie krótszy (3-5 cm w porównaniu z 15-18 cm dla mężczyzn);
  • w średnicy, rozciągliwość u kobiet dochodzi do 15 mm;
  • przechodzi przed pochwą, zewnętrzny otwór znajduje się blisko odbytu.

U mężczyzn występują 3 podziały kanału cewki moczowej:

  • prostata - długość 3-3,5 cm, przechodzi przez gruczoł krokowy, w pobliżu guzka nasiennego i przewodów wydalniczych (płyn nasienny wchodzi do moczu);
  • błoniasty - tylko 2 cm poniżej prostaty, zwężona część;
  • gąbczasty - około 12 cm długości, biegnie wzdłuż gąbczastych ciał.

Składa się z trzech warstw:

Ważne jest, aby w początkowej części cewki moczowej zwieracz miał właściwość samoistnego zwiotczenia i odprężenia, a w mięśniach dna miednicy leży zwieracz, którym dana osoba może sterować.

Mechanizm funkcji moczu

Praca układu moczowego obejmuje następujące sekcje:

  • tworzenie moczu w nerkach;
  • wydalanie z miednicy wzdłuż moczowodów do pęcherza;
  • gromadzenie i przechowywanie do krytycznej objętości wewnątrz pęcherza;
  • zapewnienie oddawania moczu przez kanał cewki moczowej.

Tworzenie moczu

W kłębuszkach nefronowych podstawowy mocz tworzy się przez filtrację, która gromadzi się w kapsułce Shumlyansky'ego-Bowmana. Zawiera:

  • mocznik;
  • glukoza;
  • fosforany;
  • sole sodowe;
  • kreatynina;
  • kwas moczowy i jego związki;
  • witaminy.

Ponadto, przechodząc przez kanaliki, skład moczu ulega znacznym zmianom: niektóre substancje i do 80% wody ulega absorpcji wstecznej (reabsorpcji). Opóźniona glukoza, jony sodu, chlorki, część mocznika, witaminy.

Ostateczne "udoskonalenie" zawartości odbywa się w kanalikach, w których wyświetlane są niepotrzebne składniki soli lub alkaliów. Kielich otrzymuje wtórny mocz z ostatecznym stężeniem substancji odpadowych.

Ważną cechą ciała dziecka jest niedoskonałość filtracji do wieku 3-6 lat. Ze względu na krótki rozmiar kanalików nerki dzieci nie mogą usunąć dużej ilości wody z organizmu. Słaba reabsorpcja w komórkach nabłonka powoduje tendencję do zmiany równowagi kwasowo-zasadowej w kierunku kwasicy.

W kontrolowaniu uwalniania i tworzenia moczu uczestniczą:

  • Angiotensyna II - zwężenie tętnic, zmniejsza przepływ krwi przez nerki, aw konsekwencji, filtrację, zwiększa reabsorpcję jonów sodu w kanalikach;
  • region wydłużony mózgu zwanego podwzgórze - syntetyzuje wazopresyny, który gromadzi się w tylnym płacie przysadki mózgowej, gdy zostaną uwolnione do krwi wchodzi do tkanki nerki, pobudza reabsorpcji wody;
  • nadnercza produkują aldosteron - jego działanie polega na opóźnianiu sodu i usuwaniu potasu, wraz z jonami sodu, wylot wody jest zawieszony;
  • współczulne impulsy z włókien nerwowych powodują zwężenie naczyń nerkowych, zmniejszenie filtracji;
  • nerwy przywspółczulne - zwiększają przepływ krwi i odpowiednio szybkość oddawania moczu.

Mechanizm oddawania moczu

Przenoszenie moczu z miednicy do moczowodu jest spowodowane zdolnością naprzemiennych mięśni. Napełnianie każdego odcinka tuby prowadzi do równoczesnego nakładania się w obszarach leżących nad nią, tak że przepływ moczu nie może powrócić do miednicy.

Nagromadzenie moczu

Nagromadzenie i magazynowanie moczu jest zapewnione przez gęstą strukturę pęcherza i jego zwieracza, zdolność do rozciągania w przeważającej części. Maksymalna objętość nagromadzonej cieczy sięga od 400 do 700 ml.

Proces oddawania moczu

Oddawanie moczu zależy od stanu kanału cewki moczowej i jego zwieraczy. Pożądanie pojawia się, gdy 300-400 ml płynu gromadzi się w pęcherzu. Zwykle tak dużo gromadzi się podczas normalnego picia u ludzi przez 3-3,5 godziny.

Proces wydalania moczu z pęcherza jest ściśle kontrolowany przez centralny i autonomiczny układ nerwowy, w mózgu są ośrodki odpowiedzialne za prawidłową alokację moczu. Ponadto poważną rolę odgrywają włókna nerwowe rdzenia kręgowego na poziomie odcinka lędźwiowo-krzyżowego. Są skierowane do wypieracza pęcherza, jego zwieraczy.

Gdy pęcherz jest wypełniony, jego komórki nabłonkowe są rozciągnięte i spłaszczone. Receptory nerwowe reagują na ten proces. Odruchowe zależności pomiędzy akumulacją, zatrzymaniem moczu a fazą oddawania moczu są regulowane przez wrażliwość tych zakończeń nerwowych. Człowiek jest w stanie świadomie kontrolować proces.

Z rozciągniętej ściany sygnały przemieszczają się wzdłuż nerwów miednicy do centrów rdzenia kręgowego. Instrukcje odwrotne przygotowują wszystkie zwieracze i wypieracz, aby wydalić mocz.
Po opróżnieniu ścianka pęcherza się rozluźnia, zaczyna pobierać z nerek kolejne części moczu. Podczas przechowywania wewnętrzny zwieracz pęcherza pozostaje napięty.

Wysokie ciśnienie płynu w pęcherzu i relaksacja zewnętrznego zwieracza cewki moczowej tworzą niezbędne warunki do wydzielania strumienia moczu. Zwykle istnieje kilka podobnych skrótów.

Układ moczowy działa nie w izolacji. Ona nawet anatomicznie przylega do sąsiednich narządów:

  • wątroba;
  • jelita;
  • trzustka;
  • struktury seksualne.

U zdrowej osoby ogólna żywotna aktywność organizmu jest zapewniona przez wszystkie narządy i układy. Awaria jednego z komponentów powoduje wrażliwy wpływ na innych. Dlatego patologii nerek towarzyszą różne współistniejące uszkodzenia.

Struktura i funkcja układu moczowego

Układ moczowy człowieka to narząd, w którym zachodzi filtracja krwi, usuwanie odpadów z organizmu, rozwój niektórych hormonów i enzymów. Jaka jest struktura, schemat, cechy układu moczowego badane w szkole na lekcjach anatomii, bardziej szczegółowo - w szkole medycznej.

Główne funkcje

Układ moczowy obejmuje takie narządy układu moczowego jak:

  • nerka;
  • moczowody;
  • pęcherz;
  • cewka moczowa.

Struktura układu moczowego człowieka to narządy, które produkują, gromadzą i wydalają mocz. Nerki i moczowody są składowymi górnych dróg moczowych (VMP), a pęcherz moczowy i cewka moczowa są dolnymi częściami układu moczowego.

Każdy z tych organów ma swoje własne zadania. Nerki filtrują krew, oczyszczając ją ze szkodliwych substancji i produkując mocz. Układ narządów moczowych, który obejmuje moczowody, pęcherz moczowy i cewkę moczową, tworzy układ moczowy, działając jako system kanalizacyjny. Układ moczowy przenosi mocz z nerek, gromadząc go, a następnie usuwając go podczas oddawania moczu.

Struktura i funkcje układu moczowego są ukierunkowane na skuteczną filtrację krwi i usuwanie z niej odpadów. Ponadto, układ moczowy i skóra, jak również płuca i narządy wewnętrzne, wspierają homeostazę wody, jonów, zasad i kwasów, ciśnienie krwi, wapń, czerwone krwinki. Utrzymanie homeostazy jest ważną częścią układu moczowego.

Rozwój układu moczowego pod względem anatomicznym jest nierozerwalnie związany z układem rozrodczym. Dlatego też często mówi się o układzie moczowym człowieka jako dopełniaczem moczowo-płciowym.

Anatomia układu moczowego

Struktura dróg moczowych zaczyna się od nerek. Nazywa się to sparowanym narządem w postaci fasoli, umieszczonym w tylnej części jamy brzusznej. Zadaniem nerek jest filtrowanie odpadów, nadmiaru jonów i pierwiastków chemicznych w procesie produkcji moczu.

Lewa nerka jest nieco wyższa od prawej nerki, ponieważ wątroba po prawej stronie zajmuje więcej miejsca. Za otrzewną znajdują się nerki i dotykają mięśni pleców. Są otoczone warstwą tkanki tłuszczowej, która utrzymuje je na miejscu i chroni przed zranieniem.

Urethers to dwie rurki o długości 25-30 cm, wzdłuż których mocz z nerek przepływa do pęcherza. Idą wzdłuż prawej i lewej strony wzdłuż grzbietu. Pod wpływem grawitacji i perystaltyki mięśni gładkich ścian moczowodów, mocz przesuwa się do pęcherza. Na końcu moczowód odchyla się od linii pionowej i obraca się w kierunku pęcherza. Przy wejściu do niego są zamknięte za pomocą zaworów, które uniemożliwiają przepływ moczu z powrotem do nerek.

Pęcherz jest pustym narządem, który służy jako tymczasowy zbiornik na mocz. Znajduje się wzdłuż linii środkowej ciała na dolnym końcu jamy miednicy. W procesie oddawania moczu mocz przechodzi powoli do pęcherza przez moczowody. Gdy pęcherz jest wypełniony, jego ściany są rozciągnięte (mogą pomieścić od 600 do 800 mm moczu).

Cewka moczowa jest rurką, przez którą mocz opuszcza pęcherz. Proces ten jest kontrolowany przez wewnętrzne i zewnętrzne zwieracze cewki moczowej. Na tym etapie układ moczowy kobiety jest inny. Wewnętrzny zwieracz u mężczyzn składa się z mięśni gładkich, podczas gdy w układzie moczowym kobiety tego nie robią. Dlatego otwiera się mimowolnie, gdy pęcherz osiąga pewien stopień rozciągnięcia.

Osoba odkrywa otwarcie wewnętrznego zwieracza cewki moczowej jako pragnienie opróżnienia pęcherza. Zewnętrzny zwieracz cewki składa się z mięśni szkieletowych i ma taką samą strukturę zarówno u mężczyzn jak i kobiet, jest kontrolowany arbitralnie. Osoba otwiera ją wysiłkiem woli, a zatem następuje proces oddawania moczu. Jeśli jest to pożądane, podczas tego procesu osoba może dowolnie zamykać ten zwieracz. Następnie oddawanie moczu ustaje.

Jak działa filtrowanie?

Jednym z głównych zadań, które wykonuje układ moczowy, jest filtracja krwi. Każda nerka zawiera milion nefronów. Jest to nazwa jednostki funkcjonalnej, w której odbywa się filtracja krwi i wytwarzanie moczu. Arteriole w nerkach dostarczają krew do struktur składających się z kapilar, które są otoczone kapsułkami. Nazywa się je kłębuszkami nerki.

Kiedy krew przepływa przez kłębuszki, większość plazmy przechodzi przez kapilary do kapsuły. Po filtracji płynna część krwi z kapsułki przepływa przez szereg rur, które znajdują się w pobliżu komórek filtrujących i są otoczone przez kapilary. Komórki te selektywnie pochłaniają wodę i substancje z przefiltrowanej cieczy i zawracają je z powrotem do naczyń włosowatych.

Równocześnie z tym procesem odpady metaboliczne obecne we krwi są uwalniane do przefiltrowanej części krwi, która pod koniec tego procesu zamienia się w mocz, który zawiera tylko wodę, odpady metaboliczne i nadmiar jonów. W tym samym czasie krew, która opuszcza naczynia włosowate, jest wchłaniana z powrotem do układu krążenia wraz z substancjami odżywczymi, wodą, jonami, które są niezbędne do funkcjonowania organizmu.

Akumulacja i uwalnianie odpadów metabolicznych

Nerka wytwarzana przez koronę moczowodową przechodzi do pęcherza, gdzie gromadzi się, aż ciało będzie gotowe do opróżnienia. Gdy objętość płynu wypełniającego bąbelki osiąga 150-400 mm, jego ściany zaczynają się rozciągać, a receptory, które reagują na to rozciąganie, wysyłają sygnały do ​​mózgu i rdzenia kręgowego.

Stąd dochodzi sygnał do rozluźnienia wewnętrznego zwieracza cewki moczowej, a także poczucia potrzeby opróżnienia pęcherza. Proces oddawania moczu może być opóźniony przez wysiłek woli, aż pęcherz puchnie do maksymalnego rozmiaru. W tym przypadku, gdy się rozciąga, wzrasta liczba sygnałów nerwowych, co prowadzi do większego dyskomfortu i silnej chęci opróżnienia się.

Proces oddawania moczu jest uwalnianiem moczu z pęcherza przez cewkę moczową. Mocz wydalany jest poza organizmem.

Oddawanie moczu rozpoczyna się, gdy mięśnie zwieracza cewki moczowej rozluźniają się, a mocz wychodzi przez otwór na zewnątrz. Równocześnie z rozluźnieniem zwieracza gładka muskulatura ścianek pęcherza zaczyna kurczyć się, aby usunąć mocz na zewnątrz.

Cechy homeostazy

Fizjologia układu moczowego przejawia się w tym, że nerki utrzymują homeostazę za pomocą kilku mechanizmów. W tym samym czasie kontrolują uwalnianie różnych substancji chemicznych w ciele.

Nerki mogą kontrolować uwalnianie do moczu jonów potasowych, sodowych, wapniowych, magnezowych, fosforanowych i chlorkowych. Jeśli poziom tych jonów przekracza normalne stężenie, nerki mogą zwiększyć ich uwalnianie z organizmu, aby utrzymać prawidłowy poziom elektrolitów we krwi. I, przeciwnie, nerki mogą przechowywać te jony, jeśli ich zawartość we krwi jest poniżej normy. W tym samym czasie podczas filtracji krwi jony te są ponownie absorbowane przez plazmę.

Nerki zapewniają również równowagę poziomu jonów wodorowych (H +) i jonów wodorowęglanowych (HCO3-). Jony wodoru (H +) są produkowane jako naturalny produkt uboczny wymiany białek spożywczych, które gromadzą się we krwi przez pewien czas. Nerki wysyłają nadmiar jonów wodoru do moczu w celu usunięcia z organizmu. Ponadto nerki rezerwują jony wodorowęglanowe (HCO3-), na wypadek, gdyby musiały kompensować dodatnie jony wodoru.

Aby utrzymać równowagę elektrolitów w celu wzrostu i rozwoju komórek ciała, potrzebne są płyny izotoniczne. Nerki utrzymują równowagę osmotyczną kontrolując ilość wody, która jest filtrowana i usuwana z ciała za pomocą moczu. Jeśli osoba spożywa dużą ilość wody, nerki zatrzymują proces ponownego wchłaniania wody. W tym przypadku nadmiar wody jest wydalany z moczem.

Jeśli tkanki ciała są odwodnione, nerki starają się oddać jak najwięcej krwi podczas filtracji. Z tego powodu mocz okazuje się być bardzo skoncentrowany, z dużą ilością jonów i odpadami metabolicznymi. Zmiany w uwalnianiu wody są kontrolowane przez antydiuretyczny hormon, który jest wytwarzany w podwzgórzu i przedniej części przysadki mózgowej, w celu zatrzymania wody w organizmie z jej brakiem.

Ponadto nerki monitorują poziom ciśnienia krwi, który jest niezbędny do utrzymania homeostazy. Gdy się podnosi, nerki ją zmniejszają, zmniejszając ilość krwi w układzie krążenia. Mogą również zmniejszyć ilość krwi, zmniejszając odwrotną absorpcję wody do krwi i wytwarzając wodnisty, rozcieńczony mocz. Jeśli ciśnienie krwi staje się zbyt niskie, nerki produkują enzym reniny, który ściska naczynia krwionośne układu krążenia i wytwarza stężony mocz. W tym samym czasie więcej wody pozostaje we krwi.

Produkcja hormonów

Nerki produkują i współdziałają z kilkoma hormonami, które kontrolują różne układy organizmu. Jednym z nich jest kalcytriol. Jest aktywną formą witaminy D w organizmie człowieka. Jest wytwarzany przez nerki z cząsteczek prekursorów, które powstają w skórze po ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe promieniowania słonecznego.

Kalcytriol działa w połączeniu z hormonem przytarczyc, zwiększając ilość jonów wapnia we krwi. Kiedy ich poziom spada poniżej poziomu progowego, gruczoły przytarczyczne zaczynają wytwarzać hormon przytarczyczny, który pobudza nerki do wytwarzania kalcytriolu. Działanie kalcytriolu przejawia się w tym, że jelito cienkie wchłania wapń z pokarmu i przekłada go na układ krążenia. Ponadto, ten hormon pobudza osteoklasty w układzie kostnym kości na rozszczepienie macierzy kości, w którym jony wapnia są uwalniane do krwi.

Innym hormonem produkującym nerki jest erytropoetyna. Konieczne jest, aby organizm stymulował wytwarzanie czerwonych krwinek, które są odpowiedzialne za przenoszenie tlenu do tkanek. W tym przypadku nerki monitorują stan krwi przepływającej przez ich naczynia włosowate, w tym zdolność krwinek czerwonych do przenoszenia tlenu.

Jeśli wystąpi niedotlenienie, czyli zawartość tlenu we krwi spada poniżej normy, warstwa nabłonkowa naczyń włosowatych zaczyna wytwarzać erytropoetynę i wstrzykuje ją do krwi. Poprzez układ krwionośny hormon ten dociera do szpiku kostnego, w którym stymuluje on szybkość wytwarzania czerwonych krwinek. W związku z tym stan hipoksji kończy się.

Inna substancja, renina, nie jest hormonem w ścisłym znaczeniu tego słowa. Jest to enzym wytwarzany przez nerki w celu zwiększenia objętości krwi i ciśnienia. Zwykle występuje to jako reakcja na obniżenie ciśnienia krwi poniżej określonego poziomu, utratę krwi lub odwodnienie, na przykład ze zwiększoną potliwością.

Znaczenie diagnozy

Jest więc oczywiste, że każda nieprawidłowość w układzie moczowym może prowadzić do poważnych usterek w ciele. Patologie dróg moczowych są bardzo różne. Niektóre mogą być bezobjawowe, inne - z towarzyszącymi różnymi objawami, między innymi, ból brzucha z oddawaniem moczu i różne wydzieliny z moczem.

Najczęstszymi przyczynami patologii są infekcje układu moczowego. Szczególnie wrażliwy w tym względzie jest układ moczowy u dzieci. Anatomia i fizjologia układu moczowego u dzieci dowodzi ich podatności na choroby, które są pogłębione niedostatecznym rozwojem odporności. Co więcej, nerki, nawet u zdrowego dziecka, działają znacznie gorzej niż u dorosłych.

Aby zapobiec rozwojowi poważnych konsekwencji, lekarze zalecają przeprowadzenie wspólnego badania moczu co sześć miesięcy. Pozwoli to na wykrycie patologii układu moczowego i podjęcie leczenia.